Hej :D

Witam Was w kolejnym TAGu! Kto nie kojarzy Pokemonów? Chyba nie ma takiej osoby, ale jeśli jest, to... sheme, sheme, sheme! A tak poważnie, ja jestem z rocznika, który wychował się na tej mandze. I tak szczerze? Nie byłam jej olbrzymią fanką, ale bywało, że siadałam przed telewizorem i oglądałam jakieś losowe odcinki. Moim ulubionym pokemonem był Jigglypuff, który znalazł się w tym TAGu ;) Moja reakcja na nominację była na tyle wolna, że zdążyły mnie nominować dwie osoby. Brawo ja! Ale cóż... u mnie to norma ;) Dziękuję Angelice z bloga Tylko magia słowa oraz Oli Z z bloga Zakątek czytelnika!

Zaczynajmy!

Już kilkakrotnie wspominałam, że moja przygoda z takim 'poważniejszym' czytaniem zaczęła się od "Gry o tron" Martina. Interesował mnie serial i pomyślałam sobie, że może fajnie by było poznać książkę. I takim oto sposobem, sięgnęłam po pierwszy tom i to była miłość od pierwszego słowa :D Później zaczęłam czytać inne popularne serie, jak "Igrzyska śmierci" czy "Trylogię czasu". Lawinowo sypały się inne tytuły. Wpadłam po same uszy ;P

Muszę ze smutkiem przyznać, że nie mam takiej książki :( W całej mojej bibliotece jest jedna książka podpisana przez autora, ale tak naprawdę nie należy do mnie, a do mojego chłopaka, a jest nią "Wyspa na prerii", czyli książka napisana przez Wojciecha Cejrowskiego ;) Także tego...

"Północ-Południe" Wegnera i nie chodzi o to, że początek był słaby, tylko po prostu mnie nie porwał. Książka dość wolno się rozkręcała. Zresztą cała część osadzona na Północy nie do końca do mnie trafiła i dopiero gorące Południe spowodowało, że nie mogłam książki odkleić od dłoni. I gdyby cała powieść była na takim poziomie, to mogłabym ją ocenić nawet na 10 - aż tak mi się podobało, ale niestety początek obniżył moją ocenę. 

Aaaa i jeszcze jedna książka przyszła mi do głowy i może Was zdziwię, ale jest to "Cmętarz zwieżąt" Stephena Kinga. King ma to do siebie, że jego książki potrzebują czasu, aby się rozkręcić. Czasami trudno przebrnąć przez pierwsze rozdziały i właśnie tak miałam z "Cmętarzem...", ale im dalej w las, tym było coraz ciekawiej :)

Muszę przyznać, że dawno takiej książki nie było, dlatego muszę się chwilę zastanowić... Niech będzie "Dotyk" Claire North. Mam problem z książkami tej brytyjskiej autorki, bo już "Pierwszych piętnaście żywotów Harry'ego Augusta" mnie nie zachwyciło i w przypadku "Dotyku" miałam powtórkę z rozrywki. Zwyczajnie nie zaiskrzyło. W obu książkach brakowało mi jakiegoś punktu zaczepiania, który by mnie porwał. Niewątpliwie autorka ma ciekawe pomysły na fabułę i za każdym razem, jak czytam opisy, to jestem mega zaintrygowała, a później biorę się za czytanie i jest zonk. W przypadku "Dotyku" fabuła przez większą cześć książki stała w miejscu. Było dużo podróżowania po całym świecie, ale mało konkretnych faktów. 

Jestem absolutnie zakochana w "Cieniu wiatru" Carlosa Luisa Zafona. Styl autora to jest cud, miód, maliny i orzeszki. Wydaje mi się, że nigdy nie czytałam piękniej napisanej książki. Powieść Zafona niewyobrażalnie pobudza wyobraźnie i czytając ją wręcz marzyłam, aby wybrać się do Barcelony.

Jak ja nie znoszę takich pytań! Jakieś 10 min później w końcu zdecydowałam się na:

1."Drogę królów" Brandona Sandersona

2. "Grę o tron" George R.R. Martina 

3. "Oddam ci słońce" Jandy Nelson

4. "Dziwne losy Jane Eyre" Charlotte Bronte

Taki miszmasz ;) Kolejność przypadkowa.

Całej biblioteczki? Eeee... niestety tego nie zrobię, bo ostatnio zdarzyła się straszna, niewyobrażalna, koszmarna rzecz - jedna z półek z książkami się zarwała i wszystkie książki z wielkim hukiem wylądowały na podłodze. Moje cudeńka! Taka katastrofa! Taki smutek :( I wiem, że myślicie 'jak się dorzuca co rusz nowe nabytki, tworząc stosy, to nie dziwota', ale to nie tak! Nie tak! Przysięgam ;) Jak tylko zrobię porządek, to myślałam o tym, aby cyknąć kilka fotek biblioteczki i zrobić Bookshelf Tour, czy coś w tym stylu ;) Co wy na to? Mam nadzieję, że taki pomysł Wam się podoba :)

Z tych już wydanych bardzo chcę mieć "Dzieci czasu" Adriana Tchaikovsky'ego, "Wilczą godzinę" Andriusa Tapinasa oraz "Małe życie" Hanyi Yanagihary. A z tych, które mają zostać wydane na przestrzeni najbliższych miesięcy, najbardziej czekam na trzeci tom "Dworu cierni i róż", czyli "A Court of Wings and Ruin" Maas i również trzeci tom serii "Archiwum burzowego światła", czyli "Dawcę przysięgi" Sandersona :D Oby do listopada!

Dziękuję Wam za uwagę! Mam nadzieję, że TAG Wam się spodobał ;)

Do zaczytania wkrótce!

AUTOR: Dmitry Glukhovsky

TYTUL ORYGINALU: Метро 2034

CYKL:  Metro 2033 #2

STRON: 410

WYDAWNICTWO: Insignis

DATA WYDANIA: 4 listopada 2015

GATUNEK: Post-apokalipsa

NARRACJA: trzecioosobowa

CZAS CZYTANIA:  5 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE  ZDANIE:

„Cały świat leży w gruzach.”

OPIS:

Rok 2034. Rok po starciu z Czarnymi w metrze pojawia się nowe zagrożenie. Czy ostatnie schronienie ludzkości i tym razem zwycięży w walce o przetrwanie?
Żyję w świecie, w którym nie ma jutra. Nie ma w nim miejsca na marzenia, plany, nadzieje… Uczucia ustępują tu miejsca instynktom, a najważniejszy z nich każe przeżyć. Za wszelką cenę przeżyć.
Rok 2034. Od pamiętnych wydarzeń, które początek i finał miały na stacji WOGN, minął niespełna rok. Czarni, ponoć śmiertelne zagrożenie dla tych nielicznych, którzy w czeluściach moskiewskiego metra przetrwali atomową apokalipsę, zniknęli na dobre, zgładzeni przez Artema i jego towarzyszy. Na drugim krańcu metra mieszkańcy Sewastopolskiej toczą walkę o przetrwanie z nowymi formami życia, wdzierającymi się do tego ostatniego schronienia ludzkości. Los stacji i jej mieszkańców zależy od dostaw amunicji, a te nagle ustają. Karawany giną bez wieści, urywa się łączność. Z zadaniem wyjaśnienia zagadki i przywrócenia dostaw wyruszają: młody Ahmed, leciwy, niespełniony kronikarz metra Homer i Hunter, który niegdyś zaginął wśród czarnych, a teraz się odnalazł, choć jego tożsamość budzi wątpliwości… Do wyprawy dołącza Sasza, córka wygnanego naczelnika Awtozawodskiej. Kim naprawdę jest Hunter? Czy odwzajemni uczucie, jakim obdarzyła go Sasza? Jaką tajemnicę skrywają mroczne tunele? I czy garstce śmiałków uda się ocalić tych nielicznych, którzy przetrwali zagładę?

RECENZJA:

Stacja Sewastopolska. Najbardziej wysunięta na południe stacja moskiewskiego metra, która musi sobie radzić z nowym śmiertelnym zagrożeniem, ale aby to robić potrzebuje amunicji, a tej jest coraz mniej. Ekspedycja zaopatrzeniowa z bronią ginie w odmętach metra. Ekipa poszukiwacza również znika bez śladu. Wkrótce urywa się komunikacja. Co się dzieje? Nieoczekiwanie pojawia się zaginiony Stalker – Hunter, który jako jedyny ma odwagę zbadać tę tajemniczą sprawę. Na swojego towarzysza wybiera starego bajarza Homera oraz młodego Ahmeda. Czy uda im się dowiedzieć jaki los spotkał karawanę?

Mija rok od pamiętnych wydarzeń z pierwszego tomu. W „Metrze 2034” zostajemy ulokowani na innej stacji, a co za tym idzie poznajemy nowych bohaterów. W poprzednim tomie cała akcja skupiła się wokół jednego protagonisty. Niby Artem pojawia się na moment, ale nie odgrywa istotnej roli. Pierwsze skrzypce gra kilka nowych postaci. Po pierwsze - Hunter, który od czasu do czasu przewijał się w „Metrze 2033”, ale tutaj poznajemy go z całkiem innej strony. Stalker jest wycofany, zimny i bezwzględny. Zgubił gdzieś swój cel, a my powoli odkrywamy co się stało z jego osobą i co doprowadziło do jego wewnętrznego rozdarcia. Bez wątpienia jego postać buduje napięcie i wprowadza sporo zamieszania. Jego towarzysz, Homer ma duszę myśliciela. Co rusz rozmyśla nad sensem swojego życia, pragnie coś po sobie zostawić, być zapamiętany. Co ciekawe na swojej drodze spotykają 17-letnią Saszę. Wrażliwą dziewczynę, za której sprawą w książce pojawia się wątek romantyczny. I muszę przyznać, że nie rozumiem po co był on wprowadzony. Może autor chciał urozmaicić fabułę, ale zdecydowanie był to błąd. Wyszło niewyobrażalnie płytko i sztucznie.

Bez wątpienia autor ma swój specyficzny styl, który zaobserwowałam w każdej jego książce, którą do tej pory udało mi się przeczytać. Glukhovsky się nie śpieszy, często lubi przerwać akcję, aby podjąć rozważania o egzystencjalnych rozterkach. W pierwszym tomie tego nie brakowało, ale zdecydowanie nie przytłoczyło to akcji – w przeciwieństwie do „Metra 2034”.  Nie da się ukryć, że druga część ma całkowicie inny wydźwięk. Jest zdominowana przez przemyślenia dotyczące życia, śmierci oraz tego, co po sobie zostawimy. Nie brakuję tu również refleksji na temat psychologii ewolucyjnej czy pytań, co odróżnia człowieka od zwierzęcia. Ten tom jest wręcz zalany takimi zagadnieniami, przez co akcja mocno kuleje. Pierwsza połowa momentami się dłużyła i nie wiem jakby to się skończyło, gdybym tak bardzo nie lubiła stylu Glukhovsky’ego. To jak autor umie ująć w słowa swoje przemyślenia, spowodowało, że się nie męczyłam i powoli brnęłam do przodu. Aczkolwiek jeśli spodziewacie się szybkiego biegu wydarzeń czy licznych zwrotów akcji, to z pewnością się rozczarujecie, bo tutaj zwyczajnie tego nie ma.

Na koniec muszę wspomnieć o samej fabule i ogólnej koncepcji książki. Mam wrażenie, że ta cześć niewiele wniosła do głównej osi fabuły. Pierwszy tom był bardziej otwarty na świat zewnętrzny, ale skupiony na jednostce i skutkach nuklearnej wojny, a ten skoncentrował się na wewnętrznych zatargach, patrząc na ogół społeczeństwa i świat sprzed konfliktu. Autor wrzuca nas w nowe problemy, przez co  brakowało mi odniesień do fabuły poprzedniego tomu (co nieco pojawia się dopiero pod koniec) i wglądu w naziemną Moskwę.

Na koniec pozostaje wątpliwość: czy fan pierwszej części będzie usatysfakcjonowany drugą? Niestety nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie, gdyż wszystko zależy od oczekiwań. Radzę nie nastawiać się na powtórkę pierwszego tomu, gdyż druga część jest po prostu inna. Z pewnością może zniechęcić brak wartkiej akcji i skłonność autora do dłużyzn. Dla mnie „Metro 2034” nie było rozczarowaniem. Na pewno odstawało od genialnego pierwszego tomu, ale niewątpliwe dawało do myślenia i było równie klimatyczne.

Cykl „Metro 2033”:

1. Metro 2033  |  2. Metro 2034  |  3. Metro 2035

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

AUTOR: Erika Johansen

TYTUL ORYGINALU: The Fate of the Tearling

CYKL:  Królowa Tearlingu #3

STRON: 519

WYDAWNICTWO: Galeria Książki

DATA WYDANIA: 11 kwietnia 2017

GATUNEK: Fantastyka

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Kelsea

CZAS CZYTANIA:  4 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★★★☆

PIERWSZE  ZDANIE:

„Glace-Vert było stracone na długo przed objęciem władzy przez Szkarłatną Królową.”

OPIS:

EMOCJONUJĄCE ZAKOŃCZENIE BESTSELLEROWEJ TRYLOGII
W niespełna rok Kelsea Glynn z niedoświadczonej nastolatki zmieniła się w potężną władczynię. Jako królowa Tearlingu zyskała uznanie, a dzięki uporowi, wizjonerstwu i zdolnościom przywódczym dokonała ważnych zmian w królestwie. Za cel obrała wyeliminowanie korupcji i przywrócenie rządów sprawiedliwości, przez co przysporzyła sobie wielu wrogów – jest wśród nich niegodziwa Szkarłatna Królowa, jej najbardziej zaciekła rywalka, która wprowadziła swoją armię do Tearlingu.
Kelsea postanowiła uchronić swój lud przed niszczycielskim najazdem i zrobiła coś niebywałego – oddała w ręce wroga i siebie, i swoje magiczne szafiry, a na regenta Tearlingu powołała Buławę, zaufanego przywódcę Straży Królowej. Ale Buława nie spocznie, dopóki wraz ze swoimi ludźmi nie uwolni władczyni, która została uwięziona w Mortmesne.
Teraz, gdy rozpoczyna się pełna napięcia ostateczna rozgrywka, w końcu poznamy losy królowej Kelsea oraz całego Tearlingu.

RECENZJA:
Kelsea zrobi wszystko dla swojego królestwa i poddanych – nawet ofiaruje swoją wolność. Nie widząc innego wyjścia postanawia oddać się w ręce Szkarłatnej Królowej. Przekazuje jej szafiry i rusza jako zakładnik do Mortmense. Władzę nad Tearlingiem zostawia swojemu oddanemu strażnikowi – Buławie. Jednak on zrobi wszystko, by uwolnić swoją królową. A dla Kelsei niewola z pewnością nie oznacza końca walki.

W finałowej części najistotniejszą rolę odgrywają trzy rzeczy – religia, prawda o Przeprawie oraz moc szafirów. Autorka skupia się na podziałach, które trawią królestwa od pokoleń. Zadaje pytanie, czy ludzkość jest zdolna do całkowitego zintegrowania? A może spory to naturalna kolej rzeczy i każde, nawet najbardziej idylliczne społeczeństwo czeka koniec? Autorka zaznacza, że w religii czai się zło i z krnąbrnym przywódcą na czele przestaje być oazą wsparcia i akceptacji, a staje się siedliskiem zepsucia i rozłamu. W obliczu strachu ludzie są podatni na sugestie i łatwo dają się manipulować. Magia to kolejny istotny element książki i chyba najbardziej tajemniczy. Mocno wiąże się ona z przeszłością i w tej części mamy jej nieco więcej niż w poprzednich. W końcu możemy zaobserwować, jak prezentuje się w całej swej krasie i potędze.

Nie mam słów, żeby opisać bohaterów tej powieści. Wśród starej obsady pojawia się kilka nowych nazwisk. W trzecim tomie olbrzymią rolę odgrywa Katie – kolejny głos przeszłości. Jest to młoda dziewczyna, która jest przedstawicielką pierwszego pokolenia po Przeprawie. Jej oczami widzimy, jak wyglądały początki władzy Williama Teara. Widzimy, jak jego marzenie przekształca się w koszmar. I co mnie bardzo ucieszyło, autorka w końcu odkryła tajemnice Ducha. W tej części było go nieporównywalnie więcej, niż w poprzednich tomach. Przestał był dla mnie idealnie krystaliczny. Wraz wyjawieniem jego sekretów czar jego osoby trochę prysł. Okazało się, że podobnie jak reszta bohaterów nie jest pozbawiony wad. I właśnie to w tej serii jest najpiękniejsze – brak ‘czarno-białych’ postaci.

Bardzo bałam się zakończenia tej trylogii. Czy Erika Johansen podoła i nie zepsuje tej cudownej serii? W moim przeświadczeniu finał był genialny. Wręcz idealny. Bardzo smutny i łamiący serce, ale ja uwielbiam takie rozwiązania. Jedyne do czego mogę się przeczepić to to, że autorka nie wyjaśniła jednej kwestii związanej z magią, przez co poczułam mały zawód.

Ten cykl jest dla mnie zadziwiająco kompletny. Jest w nim wszystko, co powinno się znaleźć w porządnej serii fantastycznej – intrygi i manipulacje, magia i tajemnice, a przy tym jest to niebywale dojrzała historia, która nie ma w sobie absolutnie nic z powieści młodzieżowych. Autorka zrezygnowała z niepotrzebnych zapychaczy, jak dylematy miłosne i skupiła się tylko na najistotniejszych kwestiach, przez co „Losy Tearlingu” nie nużą nawet przez moment, a napięcie nie spada poniżej przyzwoitego poziomu.

Trylogia „Królowa Tearlingu”:

1.Królowa Tearlingu

2. Inwazja na Tearling

3. Losy Tearlingu

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

AUTOR: Anna Lange

TYTUL ORYGINALU: Clovis LaFay. Magiczne akta Scotland Yardu

CYKL:  Magiczne akta Scotland Yardu #1

STRON: 448

WYDAWNICTWO: SQN

DATA WYDANIA: 17 sierpnia 2016

GATUNEK: Fantastyka

NARRACJA: trzecioosobowa

CZAS CZYTANIA:  4 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE  ZDANIE:

„Nekromancja nie ma u większości ludzi najlepszej opinii, a jeśli już budzi jakieś w miarę pozytywne skojarzenia, dotyczą one przede wszystkim dramatycznych starć woli z umarłymi.”

OPIS:

Clovis LaFay ma kłopoty rodzinne. Nieżyjący już ojciec miał reputację czarnego maga, znacznie starszy przyrodni brat jest wrogo nastawiony, a dzieci tego ostatniego… No cóż, na pewne zaburzenia nie ma jeszcze nazw – jest rok 1873 – co nie znaczy, że nie istnieją te zjawiska.
John Dobson, dawny przyjaciel Clovisa i nadinspektor świeżo utworzonej jednostki wydziału detektywistycznego londyńskiej policji metropolitalnej również ma liczne problemy. Z pieniędzmi nie jest najlepiej, z prowincji przyjechała młodsza siostra, podwładni krzywo patrzą na zwierzchnictwo młodego eksporucznika artylerii, a najgorsze, że w Londynie drastycznie brakuje egzorcystów!
Alicja Dobson waha się: zamążpójście czy pielęgniarstwo? Sęk w tym, że konkurenci się nie tłoczą, a zajęcia z magii leczenia na kursie pielęgniarskim okazały się nie całkiem tym, na co miała nadzieję. Clovis LaFay chętnie służy pomocą w tym drugim problemie, a kto wie, może i w pierwszym? Chociaż czegoś się jakby boi…

RECENZJA:

Anglia, rok 1873. Policja metropolitarna przeżywa kryzys. Brakuje pracowników -  w szczególności nekromantów. Nadinspektor John Dobson wraz ze swoją świeżo utworzoną jednostką detektywistyczną prowadzi sprawy kryminalne, w których pojawiają się nadużycia magiczne. Niedawno pod swój dach przygarnął młodszą siostrę Alicję, która szkoli się na pielęgniarkę. Jego sytuacja materialna i zawodowa nie prezentuje się zbyt pozytywnie, dlatego kiedy całkiem przypadkiem trafia na dawnego znajomego ze szkoły – uzdolnionego nekromantę, nie może zaprzepaścić takiej okazji i proponuje mu stanowisko konsultanta. Clovis LaFay nie potrzebuje nawet chwili do namysłu i zgadza się od razu.

Na wstępnie nadmienię, że uwielbiam takie klimaty – Anna Lange przenosi nas do wiktoriańskiej Anglii, a mało tego akcję swojej debiutanckiej powieści umiejscowiła w świecie opanowanych przez magów. Ich umiejętności podzieliła na kilka kategorii – nekromancję, kinemancję, piromancję, tworzenie i iluzję oraz poszukiwanie i zauroczenia. Osoba z potencjałem magicznym wybiera sobie specjalność w wieku dziecięcym i szkoli się w jej zakresie (jeśli ją na to stać). Nie brakuje tutaj ghuli, duchów, egzorcyzmów, a wszystko to stanowi świetne tło dla afer i zagadek kryminalnych.

Powieść napisana została w narracji trzecioosobowej z perspektywy wielu bohaterów, ale prym wiodą Clovis, John oraz Alicja. Ten pierwszy wywodzi się z arystokratycznej rodziny, która nigdy go nie akceptowała. Od lat jest skłócony ze swoim przyrodnim bratem hrabią Bedford i stryjem Horatio. Jego rodzina jest niezwykle potężna magicznie i szczyci się długą, ale niezbyt chlubną historią, gdyż wielu jego przodków parało się czarną magią. Clovis pragnie odciąć się od przeszłości swego rodu. Nie chcę podążać drogą swoich krewnych, ale boi się, że krew może okazać się silniejsza. Aczkolwiek okazuje się on osobą niezwykle inteligentną i wyczuloną na krzywdę innych. Wzbudza powszechny szacunek wśród ludzi, którzy go znają – w tym Johna Dobsona, który poznał Clovisa, gdy ten miał 11 lat. Nadinspektor jest człowiekiem ściśle przestrzegającym prawa, surowym, ale i szczerym, rozsądnym i niezwykle oddanym. Jego siostrę obdarzyłam najmniejszą sympatią (co nie znaczy, że jej nie lubiłam), gdyż była postacią nieco sztampową. Alicja jest kobietą, która przerosła czasy w których się urodziła. Jest ograniczana przez mężczyzn, którzy widzą w niej kruchą i głupiutką istotę, która dla swojego dobra nie powinna parać się magią. Na szczęście ma oparcie w bracie i świeżo poznanym Clovisie i w miarę swoich możliwości stara się być niezależna. Książka nie jest pozbawiona wątku romantycznego, który jest bardzo przewidywalny, ale na szczęście stanowi on tylko i wyłącznie tło dla rozgrywającej się akcji.

Oprócz tej trójki głównych bohaterów, książka jest naszpikowana postaciami drugo i trzecioplanowymi. Nazwiska sieją się tutaj gęsto (krewni LaFaya – ci żyjący i przodkowie, policjanci, przestępcy, ofiary) z czym z początku miałam mały problem. Ogarniecie ich wszystkich i umiejscowienie było kłopotliwe i spowodowało, że pierwsze rozdziały książki trochę mnie męczyły. Trafiałam na jakieś nazwisko i zastanawiałam się, kim jest ten gość? I dopiero, jak mi się wszystko ułożyło w głowie zaczęłam czerpać przyjemność z lektury. Początek powieści jest dość spokojny, ale autorka sprawnie wytycza fabułę i nakreśla sprawy kryminalne. Po każdym rozdziale ma miejsce retrospekcja, która pozwala lepiej poznać bohaterów i zaobserwować, jak rozwijała się przyjaźń między Johnem a Clovisem. Każdy aspekt książki został starannie przemyślany. Zakończenie do spektakularnych i zaskakujących nie należało, ale niewątpliwie daje nadzieję na dobrą kontynuację.

„Clovis LaFay. Tajemnicze akta Scotland Yardu” to bardzo udany debiut autorki, który udowadnia, że  Polacy też potrafią pisać dobre książki fantastyczne. Jest to świetne połączenie powieści detektywistycznej osadzonej w klimatach wiktoriańskich z fantastyką. Nie brakuję tu waśni rodowych, zdeprawowanych magów, oddanej przyjaźni, a nawet szczypty miłości w tle. 

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

AUTOR: Leigh Bardugo

TYTUL ORYGINALU: Crooked Kingdom

CYKL:  Szósta wron #2

STRON: 608

WYDAWNICTWO: Mag

DATA WYDANIA: 29 marca 2017

GATUNEK: Young Adult / Fantastyka

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Kaz, Nina, Jesper, Inej, Matthias, Wylan

CZAS CZYTANIA:  5 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE  ZDANIE:

„Retvenko oparł się o kontuar i wetknął nos do brudnej szklaneczki.”

OPIS:

Kaz Brekker i jego ekipa dopiero co przeprowadzili skok przekraczający najśmielsze wyobrażenia. Zamiast jednak dzielić sowite zyski, muszą walczyć o życie. Zostali wystawieni do wiatru i poważnie osłabieni; dokucza im brak funduszy, sprzymierzeńców i nadziei.
Na ulicach miasta trwa wojna. Wzajemna lojalność w obrębie ekipy – i tak już krucha i wątpliwa – zostaje wystawiona na ciężką próbę. Kaz i jego ludzie muszą się postarać, żeby znaleźć się po stronie zwycięzców. Bez względu na koszty.

RECENZJA:

Kaz Brekker wraca do Kettedramu. Włamanie na Lodowy Dwór zakończyło się częściowym powodzeniem, gdyż nagroda pieniężna nie znalazła się w kieszeni jego i jego wspólników. Jedno jest pewne - Kaz nie odpuści i nie spocznie dopóki nie zemści się na swoich przeciwnikach. Czy podoła wyzwaniu, kiedy wszystko dookoła działa na jego niekorzyść?

Akcja drugiego tomu (podobnie jak pierwszego) rozwija się stosunkowo wolno. Pierwsza cześć książki to snucie planów oraz ich powolna realizacja, a dopiero w drugiej połowie akcja nabiera tempa i robi się bardziej dynamiczna. Całość urozmaica fenomenalny klimat – mrocznego Ketterdamu, wyłożonego brukowanymi uliczkami i różnorakimi spelunkami.

Nadal uważam, że bohaterowie są najmocniejszą stroną tej dylogii, tym bardziej, że w drugim tomie autorka jeszcze więcej zdradza z ich życia, w dużej mierze koncentrując się na ich przeszłości.  Każdy dostał swoje pięć minut. Leigh Bardugo nikogo nie pomija, co się chwali przy takiej ilości bohaterów pierwszoplanowych. W pierwszym tomie miałam problem z wybraniem swoich ulubieńców, ale po lekturze „Królestwa kanciarzy” już nie mam z tym trudności. Chyba nikogo nie zdziwię, kiedy wskaże tutaj mężczyzn (u mnie to norma). Wybór padł na sztywnego, spokojnego i opanowanego Mathiasa. Jego dialogi z Niną, która próbowała wytrącić go z równowagi zwalały mnie z nóg. A jego reakcje były bezcenne. Poza tym jestem wielką fanką nieokrzesanego i optymistycznego Jespera. Kibicowałam mu w jego zmaganiach z uzależnieniem od hazardu i próbami ponownego wkradnięcia się w łaski Kaza.

Poza tym nie zabrakło tutaj wątków romantycznych. Już w pierwszym tomie mięliśmy przedsmak uczuć, które rodziły się między bohaterami. Jednak mam wrażenie, że było tego za dużo. Romanse nie zdominowały całej akcji, ale autorka natworzyła tyle par, że miałam tego trochę dość. Chociaż muszę przyznać, że elementy te nie były naciągane, każde najdrobniejsze uczucie wyjaśnione, a i sama szybkość w nawiązywaniu tych relacji była przyzwoita.

Przejdźmy teraz do zakończenia, bo jako, że jest to finał dylogii, to ma to duże znaczenie i niestety muszę przyznać, że mam problem z ostatnimi rozdziałami. Podobało mi się to, że zwieńczenie historii nie było przesłodzone. Znalazła się tu łyżka dziegciu, co uważam za duży plus. Aczkolwiek coś mi w tym finale nie pasowało i przez długi czas nie mogłam dojść do tego, co konkretnie. Ostatecznie wydaje mi się, że chodzi o to, że było nijakie. Było mało efektowne i niezbyt emocjonalne. Tylko jedna sytuacja kilka rozdziałów przed finałem wywołała burze w moim sercu, ale to trochę mało.

„Królestwo kanciarzy” czyta się przyjemnie i mimo iż trochę ją skrytykowałam, to uważam, że jest to stosunkowo udana kontynuacja, która poziomem nie odbiega od pierwszego tomu. W tej książce każdy chwyt jest dozwolony. Dominują w niej konszachty, intrygi, krętactwa i manipulacje, a Katterdam stanowi niezwykle barwne tło. Miasto pełne wąskich uliczek, z których w każdym momencie może wychynąć jakaś szumowina i dźgnąć cię prosto w plecy .

Dylogia „Szóstka wron”:

1.Szóstka wron

2. Królestwo kanciarzy

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

Hej ❤

Nie wiem jak Wam, ale mi letnie miesiące mijają wyjątkowo szybko. Czasami mam wrażenie, że zima w Polsce trwa wieki (i w sumie tak jest), a lato mija jak z bicza strzelił. Zapewne jest tak dlatego, że uwielbiam ciepło, a wręcz nie znoszę zimna. Ech, ten umiarkowany klimat :/ Zdecydowanie powinnam urodzić się na Bahamach, albo innych takich ;P Ale dość o pogodzie i pora na książki. W lipcu udało mi się przeczytać 10 powieści :) Oto one:  

Najlepsza książka:  ten miesiąc nie był najlepszy pod względem ocen i żadna książka jakoś wyjątkowo mnie nie zachwyciła, ale trzy były bardzo dobre i otrzymały notę 8/10 – Sanderson i jego „Kości Skryby”, "Miasto schodów" Bennetta oraz Maas i jej „Imperium burz” i na najwyższym stopniu podium stanie… pani Maas i piąty tom „Szklanego tronu” :D

Najgorsza książka:  zdecydowanie „Tron z żelaza” Angusa Watsona czyli ostatni tom trylogii „Żelazna wojna”, który był po prostu nudny i męczący :/ 

Moje plany czytelnicze na sierpień zacznę od książek z listy

‘100 książek, które chcę przeczytać’ (cała lista tutaj), bo uznałam, że skoro już ją zrobiłam, to przydałoby się od czasu do casu coś z niej wyczytywać. Tym razem skusiłam się na „Obsydian” Jennifer L. Armentrout, bo ebooka tej książki mam od zamierzchłych czasów i trochę gryzie mnie to, że do tej pory jej nie przeczytałam. Ostatnio mam ochotę na coś o kosmitach, więc będzie jak znalazł :D

Uznałam, że koleją powieścią z tej listy będzie jakiś kryminał. Przez ostatnie miesiące w ogóle nie miałam ochoty na ten gatunek, ale w końcu się to zmieniło. Ostatecznie wybrałam „Pasjonata oczu” Sebastiana Fitzeka. Jest to drugi tom dylogii „Kolekcjoner oczu” i z tego co czytałam ta cześć jest lepsza od jedynki. Już nie mogę się doczekać!

Wybranie kolejnej powieści nie nastręczało mi żadnych problemów, bo od dnia premiery miałam na nią ogromną ochotę, a ostatnio moje zainteresowanie tym tytułem sięgnęło zenitu. Mam na myśli tutaj „Buntowniczkę z pustyni” Alwyn Hamilton :D

Ostatnim wyborem znowu będzie powieść SF, ale tym razem całkowicie innego kalibru. „Problem trzech ciał” autorstwa Cixina Liu to tytuł, który otrzymał nagrodę Hugo i swego czasu bardzo zaintrygował mnie opisem.  Jego polska premiera przeszła mi koło nosa, ale na szczęście w miarę szybko mnie olśniło i teraz muszę jak najszybciej ją przeczytać :D

Tradycyjnie pod koniec muszę Wam podziękować za wszelką aktywność na moim skromnym bogu – każde wejście i każdy komentarz. Dziękuję starym bywalcom i witam wszystkich nowych obserwatorów :D

To by było na tyle ;)

Koniecznie napiszcie, co Wam udało się przeczytać. Co Was zachwyciło, a co rozczarowało?

Zaczytanego sierpnia!

Hej :D

Przychodzę do Was z małym zestawieniem sierpniowych nowości wydawniczych. Jedna książka z tej listy już jest za mną, czyli "Fałszywy pocałunek". A poza tym bardzo interesuje mnie "Bez uczuć", bo to w końcu Mia Sheridan ;) Zainteresowały mnie również opisy "Atlasu lądów niebyłych", "To, co zostawiła" oraz "Na gigancie", ale raczej zbyt szybko tych książek nie przeczytam.

Oto lista wybranych przeze mnie premier sierpnia:

„Bez uczuć” Mia Sheridan  – 02 sierpnia 2017

Tytuł oryginału:  Ramsay

Wydawnictwo: Otwarte

Seria: jednotomowa

Liczba stron: 360

Gatunek:  New Adult/Romans

Tłumaczenie: Małgorzata Kafel

Opis:

Nieszczęśliwa miłość do Lydii odebrała Broganowi wszystko. Ciężko zraniony staje się wyrachowany i skupia się na swoim biznesie i na zemście. Bo miłość wcale nie jest cierpliwa ani łaskawa.

Życie Lydii wyglądało kiedyś zupełnie inaczej – była bogata, bezpieczna i kochana. Teraz fortuna się od niej odwróciła. Rodzinna firma znalazła się na skraju bankructwa, lecz Lydia zrobi wszytko, by ją uratować. Gdy na jaw stopniowo wychodzą tajemnice jej bliskich, dziewczyna odkrywa, że niebezpieczeństwo może grozić także jej. Nie przypuszcza jednak, że największy cios padnie z najmniej spodziewanej strony...
Czy w sercach Lydii i Brogana na nowo zakwitnie miłość, chociaż wybrali życie bez uczuć?

„Fałszywy pocałunek” Mary E. Pearson – 03 sierpnia 2017

Tytuł oryginału: The Kiss of Deception

Wydawnictwo: Initium

Seria: Kroniki Ocalałych #1

Liczba stron: 432

Gatunek: Fantastyka/Young Adult

Tłumaczenie: Emilia Skowrońska

Opis:

Księżniczka Lia jest pierwszą córką domu Morrighanów, królestwa przesiąkniętego tradycją, poczuciem obowiązku i opowieściami o minionym świecie. W dniu swojego ślubu ucieka, uchylając się od obowiązków - pragnie wyjść za mąż z miłości, a nie w celu zapewnienia sojuszu politycznego. Ścigana przez licznych łowców, znajduje schronienie w odległej wsi, gdzie rozpoczyna nowe życie. Gdy do wioski przybywa dwóch przystojnych nieznajomych, w Lii rozbudza się nadzieja. Nie wie, że jeden z nich jest odtrąconym księciem, a drugi to zabójca, którego ma za zadanie ją zamordować. Wszędzie czai się podstęp. Lia jest bliska odkrycia niebezpiecznych tajemnic - i jednocześnie odkrywa, że się zakochuje. 

„Podróżniczka” Arwen Elys Dayton –  05 sierpnia 2017

Tytuł oryginału: Traveler

Wydawnictwo: Uroboros

Seria: Poszukiwaczka #2

Liczba stron: 390

Gatunek: Young  Adult/Fantastyka

Tłumaczenie: Janusz Maćczak

Opis:

Przeszłość jest blisko. I zamierza zniszczyć wszystkich.

Quin Kincaid jest Poszukiwaczką. To wielki honor i tradycja przekazywana z pokolenia na pokolenie. Ale to, czego się dowiedziała w noc swojej Przysięgi, zmieniło jej świat na zawsze.
Życie Quin zostało bowiem zbudowane na oszustwie. Tradycja Poszukiwaczy okazała się nie tyle szlachetna, ile brutalna i bezwzględna. Ojciec dziewczyny jest mordercą. Jej wuj – kłamcą. Jej matka – ofiarą. A chłopiec, którego kiedyś kochała, pogrążył się w zemście, mając na swojej liście także jej rodzinę.
Jednak Quin nie jest sama. Shinobu, jej najlepszy przyjaciół i ukochany, to teraz jedyna osoba, której może zaufać. Jedyna osoba, która chce poznać prawdę o Poszukiwaczach równie rozpaczliwie jak Quin.
Ale im głębiej będą grzebać w przeszłości, tym mroczniejsza będzie ich teraźniejszość. Wśród zaginionych dawno temu rodzin Poszukiwaczy i niebezpiecznych sojuszów czai się bowiem coś o wiele groźniejszego: złowrogi plan rozpoczęty wiele pokoleń temu, zdolny unicestwić tradycje Poszukiwaczy na zawsze.
Przeszłość jest blisko. I zamierza zniszczyć wszystkich.

„Milion odsłon Tash” Kathryn Ormsbee – 17 sierpnia 2017

Tytuł oryginału: Tash Hearts Tolstoy

Wydawnictwo: Otwarte

Seria: jednotomowa

Liczba stron: ?

Gatunek: Young Adult

Opis:

Natasha, zwana Tash, to prawdziwa fangirl. Uwielbia czytać, a jej ukochany pisarz to Lew Tołstoj. Jej pokój wypełniają cytaty z jego książek i plakaty.

Jest też vlogerką. Na jednym ze swoich kanałów na podstawie „Anny Kareniny” Tołstoja tworzy wraz z paczką przyjaciół serial internetowy „Nieszczęśliwe rodziny”.
Pewnego dnia Tash nie może uwierzyć własnym oczom: liczba subskrybentów jej kanału na YouTubie rośnie w błyskawicznym tempie. I zaczyna się: GIF-y, fanarty, szaleństwo na Twitterze, ciągły przyrost followersów… Pisze do niej nawet Thom Causer, jeden z najseksowniejszych youtuberów, prosząc o numer telefonu, bo chce ją lepiej poznać. Nominacja do najważniejszej nagrody vlogerów staje się dla niej ukoronowaniem ciężkiej pracy.
Jednak wraz z rosnącą liczbą odsłon swojego kanału dziewczyna poznaje też samą siebie. Czy znajdzie odwagę na miłość w realu? Czy razem z przyjaciółmi udźwignie ciężar sławy?
Oto utrzymana w duchu „Fangirl” oraz „Girl Online” opowieść o internetowej sławie, vlogowaniu i życiu, które zna każdy nastolatek. „Milion odsłon Tash” to powieść wypełniona humorem i celnymi spostrzeżeniami dotyczącymi dorastania, którą pokochasz od pierwszej strony i będzie to miłość z wzajemnością.

„To, co zostawiła” Ellen Marie Wiseman  –  11 sierpnia 2017

Tytuł oryginału: What she left behind

Wydawnictwo: Insignis

Seria: jednotomowa

Liczba stron: 496

Gatunek: Thriller

Tłumaczenie: Alicja Laskowska

Opis:

Fenomenalna historia o miłości, lojalności i granicach poświęcenia w obronie najbliższych osób rozgrywająca się w dwóch wymiarach czasowych.

Minęło dziesięć lat, odkąd matka Izzy Stone zastrzeliła śpiącego męża, pozbawiając swoją córkę ukochanego ojca. Przekonana o obłędzie matki Izzy nie może jej tego wybaczyć i wciąż odmawia odwiedzenia kobiety w więzieniu. Siedemnastolatka mieszka w rodzinie zastępczej, a w wolnych chwilach pomaga przybranym rodzicom w porządkowaniu zbiorów lokalnego muzeum, w którym pracują. Pewnego dnia w stercie porzuconych i zapomnianych przedmiotów Izzy znajduje zakurzony stos nieotwartych listów, które będą oknem do jej przeszłości.
Jest pierwsza połowa XX wieku. Osiemnastoletnia Clara Cartwright czuje się rozdarta pomiędzy posłuszeństwem wobec surowych rodziców a szaloną miłością do włoskiego imigranta. Ojciec Clary wpada w furię, gdy dziewczyna odmawia wstąpienia w zaaranżowane małżeństwo. Z wściekłości wysyła ją do kosztownego ośrodka dla obłąkanych. Wkrótce nadchodzi finansowy krach, który pozbawia rodzinę Clary całego majątku i skazuje ją na pobyt w publicznym przytułku.
Zamknięta w listach historia Clary sprawia, że Izzy zaczyna się głęboko zastanawiać nad wydarzeniami z przeszłości.
Prowokująca historia o tęsknocie za poczuciem przynależności i tajemnicach, które mogą odmienić nawet najbardziej zwyczajne życie.

„Uwiedź mnie” Abbi Glines – 09 sierpnia 2017

Tytuł oryginału: Misbehaving

Wydawnictwo: Pascal

Seria: Sea Breeze #6

Liczba stron: ?

Gatunek: New Adult/Romans

Opis:

Jason nie chce żyć w cieniu swojego brata, Jaxa, gwiazdy rocka. Ucieka więc do Sea Breeze w Alabamie, by zerwać z dotychczasowym życiem i znaleźć zasłużony odpoczynek. Jednak spotkanie niegrzecznej dziewczyny, znanej w okolicy ze swoich kontrowersyjnych zachowań, nie było w jego planach…

Jako nowa para w Alabamie cieszą się namiętną zabawą, zapominając o dotychczasowych problemach. Do czasu, gdy Jason przekonuje się, że Jax nie jest jedyną osobą, która potrafi zniszczyć mu życie.

„Na gigancie” Peter May – 30 sierpnia 2017

Tytuł oryginału: Runaway

Wydawnictwo: Albatros

Seria: jednotomowa

Liczba stron: 400

Gatunek: Thriller/Kryminał

Tłumaczenie: Jan Kabat

Opis:

Pięciu nastolatków z marzeniami. 

Pięć dekad strachu.
JEDNA MROCZNA PRAWDA.
Glasgow, 1965 rok. Jack Mackay, nieustępliwy, uparcie dążący do celu nastolatek, nie wyobraża sobie życia, które miałoby być nudne i przewidywalne. Chłopak ma tylko jedno marzenie, a jest nim przeprowadzka do Londynu. Udaje mu się przekonać czterech muzyków ze swojego zespołu, by wyjechali do Wielkiej Brytanii, gdzie czeka ich kariera muzyczna.
Glasgow, 2015 rok. Sześćdziesięciosiedmioletni Jack Mackay nie ma odwagi spojrzeć wstecz na życie pełne niepowodzeń i przeciętności. Wciąż nękają go obrazy tego, co wydarzyło się przed pięćdziesięciu laty. Dręczą go wspomnienia, przed którymi tak uciekał.
Londyn, 2015 rok. Martwy mężczyzna leży w jednopokojowym mieszkaniu. Nad jego ciałem stoi bezlitosny zabójca. Nie odczuwa żadnych wyrzutów sumienia. To, co pięć dekad temu zaczęło się jako niewinna pogoń nastolatków za marzeniami, dziś stało się koszmarem na jawie, gotowym zniszczyć życie wszystkich pięciu mężczyzn.
„Na gigancie” jest trzymającym w napięciu thrillerem, przedstawiającym losy trwającej półwiecze przyjaźni między pięcioma chłopakami, których połączyły wspólna pasja i wspólne marzenia, a wszystko to na tle dwóch wyjątkowo klimatycznych miast.

Niewiele tego w porównaniu z wcześniejszymi miesiącami. 
Zainteresowało Was coś? A może czekacie na inne tytuły?