House of Readers: Horror

RECENZJA: Druga Szansa - Katarzyna Berenika Miszczuk

16:13

RECENZJA: NOS4A2 - Joe Hill

16:19

AUTOR: Joe Hill

TYTUL ORYGINALU: NOS4A2

CYKL: jednotomowa

STRON: 752

WYDAWNICTWO: Albatros

DATA WYDANIA: 4 czerwca 2014

GATUNEK: Horror/Fantasy

NARRACJA: trzecioosobowa

CZAS CZYTANIA: 5 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Parę minut przed ósmą pielęgniarka Thornton weszła na oddział dla osób w stanie wegetatywnym, niosąc worek ciepłej krwi dla Charliego Manxa.”

OPIS:

Victoria McQueen odkrywa niezwykły sposób na przenoszenie się w przestrzeni. Po pewnym czasie staje oko w oko z Nosferatu – upiorem porywającym dzieci. Choć doprowadza do jego ujęcia, po latach musi zmierzyć się z nim ponownie.

RECENZJA:

Victoria McQuinn w wieku 8 lat została obdarowana przez ojca pięknym rowerkiem, który od tego dnia stał się nieodłącznym elementem jej życia. Każde problemy, kłótnia rodziców kończyły się jej ucieczką i przejażdżką swoim Raleighem. Pewnego dnia postanawiając znaleźć zagubioną bransoletkę matki, wskakuję na rower i rusza w stronę zburzonego Mostu Krótsza Droga. Ku jej zaskoczeniu okazuje się, że most na nią czeka. Dziewczynka wjeżdża na rozchybotaną budowlę, która przenosi ją do odległego miejsca, gdzie znajduje zgubę. Jej rower jest wykrywaczem rzeczy zagubionych, totemem robiącym wyrwę w rzeczywistości. Wszystko się zmienia, gdy znajduje nie rzecz lecz człowieka – Charliego Manxa, mężczyznę porywającego dzieci i zabierającego je do Gwiazdkowej Krainy swoim czarnym jak noc Rolls-Roycem.

„NOS4A2” to nie pierwsza lektura Joe Hilla, jaką miałam okazję przeczytać, gdyż swoją przygodę z prozą syna osławionego Stephena Kinga zaczęłam od „Rogów”. Była to książka, która wywołała we mnie mieszane uczucia i mętlik w głowie, ale uznałam, że aby wyrobić sobie bardziej przejrzystą opinię o jego książkach muszę spróbować czegoś jeszcze i takim sposobem padło na „NOS4A2”. Zimno za oknem, święta coraz bliżej, piosenki świąteczne na całego pobrzmiewają w radiu, kolorowe ozdoby i światełka można spotkać na każdym rogu, dlatego lektura tej powieści wydawała się wyborem idealnym…

Jak wyglądałyby święta w oczach chorego psychopaty? Joe Hill pokusił się o przedstawienie swojej wizji, która niewątpliwie jest niepokojąca. Zastanawiam się co siedzi w głowie tego faceta? Tak naprawdę sięgając po tę powieść niewiele o niej wiedziałam. Zdawałam sobie sprawę, że jest to horror, którego akcja będzie krążyła wokół świąt Bożego Narodzenia i nic więcej. Książka zaczyna się niepozornie, potrzebujemy trochę czasu, aby wątek rozkręcił się na całego, ale muszę przyznać, że od pierwszej strony czuć niesamowity klimat i właśnie ta atmosfera jest największą zaletą tej powieści. Mroczna, obłąkańcza, przywodzi na myśl jakiś fantasmagoryczny sen, a raczej koszmar, wymysł kogoś niezrównoważonego psychicznie. Autor wszystko przemodelował. Prezenty, Wigilia, choinka, Mikołaj powinny kojarzyć się ze szczęśliwym czasem, jednak u Hilla zyskują nowy wymiar. Te dobrze nam znane rekwizyty zastąpione zostały zakrwawionymi członkami, Mikołaj został przedstawiony jako maniacki Manx z młotkiem do kości w dłoni zamiast worka z zabawkami, a świąteczna muzyka zapętla się w kółko, w kółko, w kółko…

O tyle o ile klimat nie tracił nic ze swej siły do ostatniej strony, to sama groza już troszeczkę tak. Muszę przyznać, że dopóki nie wiedziałam o czym konkretnie jest „NOS4A2”, to nieraz odczuwałam napięcie czy niepokój. Wszystko się zmieniło, gdy cała fabuła się skrystalizowała, nabrała nieco jasności. Czar prysł, jednak najbardziej ucierpiała nieprzewidywalność wydarzeń. Niestety nie trudno było przewidzieć większość scen czy samo zakończenie, które nie było zbyt ekscytujące, a co więcej Joe Hill kumulował wątki, aby wszystko wybuchło w ostatnim rozdziale – przynajmniej taką miałam nadzieję. Niestety to był niewypał. Autor zbyt szybko wszystko rozegrał, przez co odczuwałam niedosyt.

Zaskoczyło mnie to, że „NOS4A2” nie składa się tylko z krwawych, przerażających scen, ale w dużej mierze autor skupia się na więzach rodzinnych, na rodzicielskiej miłości oraz na tym, że każdy człowiek popełnia błędy, upada, ale najważniejsze jest, aby wstać, odkupić swoje winy, popracować nad sobą, stać się lepszym człowiekiem, naprawić relacje z rodziną i uwierzyć w siebie. Tej strony powieści się nie spodziewałam, ale autor bardzo gładko i zmyślnie wplótł te przemyślenia w fabułę, dając nam mały pstryczek, abyśmy sami wpadli na to, co chce nam przekazać.

„NOS4A2” to upiorna bajka z morałem. Autor przenosi w magiczny świat iluzji i zaprzeczeń, gdzie krwawa zabawa trwa bez końca i bez konsekwencji. Dawno nie czytałam książki tak działającej na wyobraźnie. Polecam sięgnąć po nią w grudniu, gdy otaczają nas świąteczne iluminacje, z radia płynie nastrojowa muzyka, a w powietrzu unosi się zapach piernika… A na sam koniec informacja dla grzecznych dzieci – czytajcie do końca!

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Dracula - Bram Stoker

17:14

AUTOR: Bram Stoker

TYTUL ORYGINALU: Dracula

CYKL: jednotomowa

STRON: 440

WYDAWNICTWO: Mystery

DATA WYDANIA: 2008

GATUNEK: Horror/Klasyk

NARRACJA: epistolarna

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★☆☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Opuściłem Monachium pierwszego maja o 20:35 i dotarłem do Wiednia wczesnym rankiem następnego dnia; pociąg miał godzinę opóźnienia.”

OPIS:

Młody prawnik Jonathan Harker wyrusza w podróż do Transylwanii, by sfinalizować zakup posiadłości w Londynie przez hrabiego Drakulę. Choć na początku swego pobytu jest pod wrażeniem uprzejmości Drakuli, wkrótce odkrywa jego dziwne właściwości i zdaje sobie sprawę z tego, że został uwięziony w jego zamku. Spotyka trzy upiorne kobiety ? również wampiry ? i dowiaduje się, że po wyjeździe Drakuli do Anglii zostanie im przeznaczony jako ofiara. Postanawia uciec z zamku i udaje mu się to. Przeżyty stres wywołuje u niego gorączkę mózgu, chory Jonathan trafia do szpitala, gdzie przechodzi długą rekonwalescencję…

RECENZJA:

Jonathan Harker wyruszył w samotną podróż do Transylwanii. Dotarł do wielkiego zamku zamieszkanego przez hrabiego Draculę. Jago zadaniem, jako notariusza było sfinalizowanie zakupionej przez mężczyznę posiadłości w Londynie. Dość szybko zdał sobie sprawę, że hrabia skrywa mroczną i przerażająca tajemnicę, a co najważniejsze Jonathan uzmysławia sobie, że nie jest gościem w rezydencji Draculi, ale jego więźniem…

„Dracula” to zbiór zapisków, listów, telegramów grupy bohaterów, których losy splotły się ze sobą za sprawą krwiożerczego wampira. Nigdy nie byłam wielką fanką formy epistolarnej i niestety ten przypadek jest potwierdzeniem moich wątpliwości. Wszystkie wydarzenia były dla mnie niemiłosiernie suche i pozbawione jakichkolwiek emocji. W początek ciężko było mi się wgryźć. Męczyłam się przez długi czas i za nic w świecie nie potrafiłam wczuć się w akcję. Nie żeby akcja była jakaś zawrotna – raczej płynęła nieśpiesznym nurtem. Środek powieści był zdecydowanie najprzyjemniejszy w obejściu – pojawiło się kilka ciekawych sytuacji, czuć było desperację bohaterów, ale to było za mało, aby mnie porwać… Wydaje mi się, że spodziewałam się czegoś innego po akcji - mianowicie tego, że będzie bardziej skomplikowana, a nie taka prostolinijna. Na domiar złego końcówka była dla mnie męczarnią. Wszystko było niewyobrażalnie przewidywalne, a finałowa scena była marniutka… Akcja się kulminowała, napięcie rosło – spodziewałam się czegoś na dużą skalę, a tu taki zawód.

Największą bolączką „Draculi” byli bohaterowie. Było ich siedmiu: wspomniany wcześniej Jonathan, jego narzeczona Mina, jej przyjaciółka Lucy, doktor Seward, lord Holmwood, Amerykanin Morris oraz holenderski doktor Van Helsing. Nie można napisać, aby mieli absorbujące i nietuzinkowe osobowości. Żaden nie miał ani jednej nawet malutkiej wady. Wszystkich pięciu mężczyzn można określić tymi samymi cechami: szarmanccy, uczciwi oraz dobroduszni. Gdyby nie inne nazwiska tych panów, to zlewaliby mi się w jedną papkę. Natomiast kobiety były niemiłosiernie wyidealizowane – nieskazitelne niczym łza, delikatne i wspaniałomyślne. Autor rozpływał się nad ich wdziękami i usposobieniem, a ja z czasem miałam ochotę walić głową w ścianę. Cała grupka motywowała się do działania, parli naprzód, aby wspólnymi siłami okiełznać i pokonać zło, które panoszy się na świecie. Szczytny cel, szlachetnych ludzi.

Wiktoriańska Anglia, to coś co uwielbiam i lgnę do każdej książki osadzonej w tych wyjątkowych czasach. Autor niestety nie za bardzo skupia się na samym XIX-wiecznym Londynie. Bohaterowie rzadko opisują życie zewnętrzne – ich egzystencja raczej ogranicza się do zamkniętych pomieszczeń, plus od czasu do czasu cmentarzy. Na szczęście moje serce skradła Transylwania pełna przesądnych mieszkańców, lasów okolonych górami pełnych nawołujących wilków. Mroczny, gotycki klimat, wszechobecne mgły, wielki zamek pełen pustych komnat i oczywiście przerażający nosferatu to przymioty, które ocaliły tę książkę.

Z pewnością nie żałuję, że zapoznałam się z powieścią Brama Stokera, bo po licznych powieściach i filmach poruszających tę tematykę byłam szalenie ciekawa pierwowzoru oraz tego jak ewoluowało wyobrażenie o tych istotach. Spotkanie z hrabią Draculą może nie było przerażające, ale na pewno jego blada, szponiasta postać pozostanie ze mną na długo.

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Cmętarz zwieżąt - Stephen King

16:49

AUTOR: Stephen King

TYTUL ORYGINALU: Pet Sematary

CYKL: jednotomowa

STRON: 424

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

DATA WYDANIA: 12 maja 2009

GATUNEK: Horror/Fantastyka

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Louis Creed (35 lat)

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★★☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Louis Creed stracił ojca, gdy miał zaledwie trzy lata; nigdy nie poznał swoich dziadków i nie oczekiwał bynajmniej, że wkraczając w wiek średni znajdzie nowego ojca, jednakże tak właśnie się stało – choć, jak wypada dorosłemu mężczyźnie, spotykającemu tak późno człowieka, który winien odgrywać tę rolę, nazywał go przyjacielem.”

OPIS:

Zazwyczaj przeprowadzka to początek nowego życia, ale dla rodziny Creedów stała się początkiem ich końca. Mistrz horroru Stephen King zaprasza czytelników na wycieczkę do piekła i z powrotem!
Na świecie istnieją dobre i złe miejsca. Nowy dom rodziny Creedów w Ludlow był niewątpliwie dobrym miejscem - przytulną, przyjazną wiejską przystanią po zgiełku i chaosie Chicago. Cudowne otoczenie Nowej Anglii, łąki, las; idealna siedziba dla młodego lekarza, jego żony, dwójki dzieci i kota. Wspaniała praca, mili sąsiedzi - i droga, po której nieustannie przetaczają się ciężarówki. Droga i miejsce za domem, w lesie, pełne wzniesionych dziecięcymi rękami nagrobków, z napisem na bramie: CMĘTARZ ZWIEŻĄT (cóż, nie wszystkie dzieci znają dobrze ortografię...).
Ci, którzy nie znają przeszłości, zwykle ją powtarzają... i nie chcą słuchać ostrzeżeń.
Stephen King napisał tę powieść podczas pobytu w wynajętym domku w Orrington, w stanie Maine. Fakt ten nic by nie znaczył, gdyby nie cmentarz zwierząt, który znajdował się za domkiem... Powieść zekranizowano w 1989 roku, scenariusz napisał sam autor książki (film znany w Polsce pod tytułem „Smętarz dla zwierzaków”). King wystąpił w filmie w roli księdza odprawiającego mszę podczas pogrzebu.

RECENZJA:

Louis Creed oraz jego rodzina: żona Rachel, pięcioletnia córka Eileen, niespełna dwuletni syn Gage oraz kot Winston Churchill przeprowadzają się z zatłoczonego i głośnego Chicago do spokojnego i cichego Ludlow w stanie Main. Mężczyzna otrzymał nową posadę jako kierownik ambulatorium na uniwersytecie, co było główną przyczyną przeprowadzki. Zamieszkują w przytulnym domu w otoczeniu sympatycznych sąsiadów i jedyne co im spędza sen z powiek, to ruchliwa droga nieopodal budynku.

W kilkukilometrowej odległości od domu Creedów znajduje się tytułowy Cmętarz zwieżąt, gdzie okoliczne dzieci grzebią swoje zmarłe pociechy. Pewnego dnia, podczas nieobecności rodziny, Church, ukochany kot Eileen ginie pod kołami ciężarówki. Louis za namową sąsiada Juda postanawia pochować zwierzaka na osławionym cmentarzu. Mężczyzna przeżywa szok, kiedy następnego dnia spotyka kota w swoim domu – cuchnącego ziemią, ale żywego. Jednak czy to na pewno to samo zwierzę, które każdej nocy spało w łóżeczku z jego córeczką?

Książka mocno mnie zaskoczyła, bo zdecydowanie nie była tym czego się spodziewałam, zarówno po fabule, jak i przebiegu akcji. Oczekiwałam mrożących krew w żyłach scen, a „Cmętarz zwieżąt” zdecydowanie nie miał zamiaru straszyć czytelnika. Nie uważam tego za wadę, bo powieść i tak mi się podobała - miała złowieszczy klimat. Książkę można podzielić na dwie części: pierwszą - szczęśliwą, ukazującą spokojne życie rodziny Creedów oraz drugą – mroczną, pełną cierpienia i desperacji. „Cmętarz zwieżąt” nie pochłonął mnie od pierwszej strony – potrzebowałam na to czasu i chyba dopiero od wspomnianej drugiej połowy książki czułam, że wstrzeliłam się w tę opowieść. Ten brak zaangażowania od pierwszej strony nie było dla mnie niczym dziwnym, bo jak do tej pory miałam tak z każdą książką Kinga.

Postacią, która w moim mniemaniu w największym stopniu zasługuję na uwagę jest sam Louis – kochający tata, służący radą i wsparciem, a przede wszystkim zawsze szery względem własnych dzieci. Autor w spektakularny sposób pokazał jego rodzicielską miłość przekraczającą wszelkie bariery, z czasem przeistaczająca się wręcz w paranoję. Metamorfoza Louisa była upiorna – zdecydowanie to najbardziej przeraziło mnie w tej książce.

Kolejnym bardzo ciekawym ogniwem powieści było zaczerpnięcie kilku elementów z mitologii Indian. King w świetny sposób wykorzystał legendy o mitologicznym stworzeniu Wendigo, występującym w wierzeniach rdzennych mieszkańców Ameryki, jak i liczne tradycje szczepu Mikmaków. Owe szczegóły dodały pikanterii całej fabule, wzbogaciły ja w interesujący sposób.

Muszę jeszcze wspomnieć o finałowej scenie, bo wywołała we mnie raczej ambiwalentne uczucia. Niewątpliwie jestem anty-fanką otwartych zakończeń, bo lubię mieć jasno postawioną sprawę. Jednak w tym przypadku w dziwny sposób pasowało ono do całości. Pozostawiło we mnie jednocześnie niedosyt, jak i przesyt - tak zapewne potrafi tylko King.

„Cmętarz zwieżąt” był dla mnie niemałym zaskoczeniem. Dostałam pełną melancholii historię o umieraniu, przemijaniu, ale przede wszystkim o sile miłości. Czytając ją wielokrotnie zadawałam sobie pytanie o to, ile człowiek jest zdolny zrobić dla ukochanej osoby... Niewątpliwie nie jest to powierzchowna powieść jakich wiele, ale wartościowa historia posiadająca drugie dno, głęboka i skłaniająca do refleksji.

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Rogi - Joe Hill

17:03

AUTOR: Joe Hill

TYTUL ORYGINALU: Horns

CYKL: jednotomowa

STRON: 376

WYDAWNICTWO: Prószyński i S-ka

DATA WYDANIA: 2014

GATUNEK: Horror/Fantasy/Thriller

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Ignatius (26 lat)

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★☆☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Ignatius Martin Perrish spędził noc w pijanym widzie, wyczyniając straszne rzeczy.”

OPIS:

Ignatius Perrish budzi się pewnego ranka kompletnie skacowany. Jest pewien, że w nocy narobił głupstw, ale nic nie pamięta. W lustrze zauważa z przerażeniem, że wyrosły mu rogi… Zdezorientowany idzie do lekarza. Dostrzega też inną prawidłowość: wszyscy zaczynają mówić mu, co myślą. Bez ogródek, tak jakby nie mogli się powstrzymać. Kiedy Ig dotyka skóry innego człowieka, poznaje jego myśli, wspomnienia, widzi przeszłość. Rok wcześniej zgwałcono i brutalnie zamordowano jego dziewczynę i właśnie to wydarzenie doprowadziło Ignatiusa na skraj załamania nerwowego. Czy nowe zdolności pomogą mu wrócić do równowagi i odkryć, kto jest winien śmierci ukochanej?

RECENZJA:

Zacznę od tego, że po przeczytaniu tej książki mam mętlik w głowie i jestem w kropce, bo nie wiem co mam zawrzeć w tej recenzji. Z jednej strony mi się podobała, a z drugiej była straszna. Pomyślałam sobie „poczekam parę dni i może rozjaśni mi się w głowie”. Tak zrobiłam i co się okazało? Nic z tego...

Zdecydowanie najlepszym pomysłem będzie zaczęcie od nakreślenia fabuły. Ig budzi się z największym kacem w swoim życiu. Nie ma pojęcia gdzie był, ani co robił poprzedniej nocy, ale zauważa, że jego ciało nabyło dziwnych diabolicznych cech – wyrosły mu rogi. Z czasem dostrzega, że ludzie nie potrafią się oprzeć i zdradzają mu swoje najgłębsze sekrety, a gdy ich dotyka poznaje ich największe grzechy. Ig nie ma pojęcia jak rozumieć tą zmianę, ale wierzy, że ma to związek z jego zamordowaną dziewczyną – Merrin. Od tego wydarzenia minął rok, a Ig stał się głównym podejrzanym w śledztwie. Teraz zrobi wszystko, aby zamknąć tą sprawę raz na zawsze i oczyścić się z zarzutów…

Psychodeliczna – to jest idealne słowo określające tę powieść. Czytając ją zastanawiałam się czego naćpał się Joe Hill, gdy ją pisał. Pochłaniając ją miałam wrażenie, że mam sieczkę zamiast mózgu. I co ciekawe z każdą stroną było gorzej. Nie mam pojęcia czy jest to reklama, czy wręcz przeciwnie, ale dla mnie był to plus, bo niewątpliwie lubię takie nieracjonalne pomysły, wykraczające poza sferę pojmowania. Książka zaczęła się w bardzo obłąkańczy sposób, budząc we mnie ciekawość i chęć rozwikłania tej chorej zagadki. Niestety środek trochę zepsuł mój odbiór książki, gdyż… był nudny. Bohater tułał się po miasteczku Gideon, co rusz trafiał na nowych bohaterów, zaglądał w różne miejsca, prowadził rozmowy i w końcu miałam dość, bo z reguły nic z tego szwendania nie wynikało.

Co więcej książka ma wiele retrospekcji. Cofamy się dziesięć lat w przeszłość i poznajemy losy 16-letniego Iga. Kiedy poznał Merrin i jak wyglądała ich znajomość? A co najważniejsze kim był Lee – najlepszy przyjaciel głównego bohatera? Ja zazwyczaj nie przepadam za takim cofaniem się w przeszłość, ale muszę przyznać, że tutaj było to bardzo potrzebne, bo dzięki temu dogłębnie poznaliśmy postać Iga – historię jego pierwszej i jedynej miłości, toksyczną więź z jego przyjacielem oraz relację z rodziną – głównie ze starszym bratem Terrym.

Zakończenie nie było zaskoczeniem, bo autor dawał zbyt wiele wskazówek. Aczkolwiek muszę wspomnieć o jednej rzeczy: zwieńczenie tej historii w dziwny sposób mnie wzruszyło – było melancholijne, naprawdę smutne i pozostawiało ogromny niedosyt. Troszkę byłam rozczarowana, że autor tak to zostawił, bo nie wytłumaczył wszystkich zagwozdek (wyjaśnił wszystkie kwestie kryminalnie, a pozostawił wiele niewiadomych w sferze fantastycznej), a ja nie lubię niedopowiedzeń i niejasności.

„Rogi” to naprawdę dziwna książka. Z jednej strony mam ochotę ją ocenić na 4, a z drugiej na 8 - stąd moja ocena, która jest wyśrodkowana. Była bardzo niejednoznaczna, nie dająca oczywistych rozstrzygnięć, przywołująca na myśl sen. Trudno ją określić mianem horroru – prędzej pasowałoby tu określenie: thriller psychologiczny z elementami fantasy.

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Ring - Koji Suzuki

18:37

AUTOR: Koji Suzuki

TYTUL ORYGINALU: リング

CYKL: Ring #1

STRON: 324

WYDAWNICTWO: Znak

DATA WYDANIA: 2004

GATUNEK: Horror

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Asakawa

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Rząd czternastopiętrowych wieżowców rozciągał się wzdłuż północnego krańca nowego osiedla, w pobliżu ogrodów Sankeien.”

OPIS:

Obejrzałeś przeklętą kasetę? Pozostało Ci tylko siedem dni życia.
Asakawa jest dziennikarzem dużego tokijskiego dziennika. Pewnego dnia trafia na sprawę zagadkowej śmierci czwórki nastolatków. Umarli o tej samej porze, w różnych częściach miasta. Przyczyny zgonu pozostają nieznane. Asakawa rozpoczyna prywatne śledztwo. Wkrótce trafia na trop tajemniczej kasety wideo, która okazuje się nośnikiem zabójczej klątwy. Osoba, która obejrzy film, ginie dokładnie siedem dni później. Wśród przypadkowych widzów śmiercionośnego nagrania znalazły się już żona i córeczka Asakawy. Czy uda się pokonać fatum? Czy młody dziennikarz zdoła zatrzymać łańcuch tragicznych wypadków?
Krąg wciągniętych w śmiertelną zagadkę wciąż się powiększa.
"Ring" jest powieścią grozy, choć czytelnik nie znajdzie tu krwawych scen. Fabuła wciąga od pierwszych akapitów, a temperatura wydarzeń niepokojąco wzrasta. Powieść napisana w 1990 roku szybko stała się lekturą kultową w Japonii, a dzięki dwóm ekranizacjom (japońskiej i hollywoodzkiej), jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych ikon popkultury początku XXI wieku.

RECENZJA:

Ostatnio naszła mnie przemożna ochota na horrory, więc przy okazji wizyty z bibliotece postanowiłam wypożyczyć kilka książek z tego gatunku. Jedną z nich był „Ring”. Parę lat temu miałam okazję oglądać ekranizację tej powieści, a nawet dwie: amerykańską oraz japońską. Ta druga zachwyciła mnie swym mrocznym klimatem i atmosferą grozy. Ostatnio zaczęłam się zastanawiać, czy książka też zrobi na mnie tak oszałamiające wrażenie. Postanowiłam się przekonać.

Dziennikarz prasowy Asakawa trafia na trop dziwnych zgonów. Tego samego dnia, o tej samej godzinie zginęła czwórka młodych ludzi, a jako przyczynę śmierci uznano ustanie akcji serca. Wśród nich znajdowała się Tomoko, siostrzenica Asakawy. Mężczyzna w końcu trafia na trop morderczego filmu, nagranego na taśmie VHS. Pod koniec nagrania widnieje informacja, że od momentu obejrzenia pozostaje ci siedem dni życia. Dziennikarz nie zdawał sobie wprawy z tego co ogląda, a teraz czeka go śmiercionośny wyścig z czasem. A najgorsze jest to, że lista osób oglądających nagranie stale się powiększa. Żona oraz malutka córeczka Asakawy znalazły się na liście celów koszmarnej klątwy. Czy dziennikarz odkryje tajemnicę filmu i zdoła uchodzić od śmierci siebie i swoją rodzinę?

Styl Koji Suzuki określiłabym jako specyficzny. Ja mam pewien problem z japońskimi pisarzami, bo oni z reguły piszą dość nietypowo. Ich styl jest skromny i raczej oszczędny – świetnie pasuje tu słowo sztywny – przynajmniej tych pisarzy, których książki czytałam dotychczas, choć muszę napomknąć, że nie było ich wielu. Co więcej w powieściach japońskich autorów, bohaterowie niejednokrotnie zachowują się w niezrozumiały dla mnie sposób. Cóż, może nie powinnam się dziwić, bo to w końcu całkowicie inna kultura i mentalność.

Aczkolwiek Koji Suzuki trzeba oddać to, że potrafi trzymać w napięciu i budować świetny nastrój. „Ring” nie jest przepełniony wieloma przerażającymi scenami – krew nie leje się strumieniami, ale autor umiejętnie gra uczuciami czytelnika, potrafi pobudzić jego wyobraźnie. Książkę tę czytałam wieczorami i muszę przyznać, że wyobraźnia płatała mi figle i po odłożeniu książki trudno było mi zasnąć.

Mam mieszane uczucia odnośnie zakończenia. Z jednej strony, mimo iż oglądałam filmy i znałam końcówkę, to trzymało w napięciu i trudno było mi oderwać się od lektury. Ostatnie pięćdziesiąt stron było fenomenalne – czas się kończył, a desperacja bohaterów była wręcz namacalna. Jednak ostatnie strony przyniosły ze sobą ogromny niedosyt. Zakończenie było otwarte, a ja zdecydowanie za takimi nie przepadam. Nie wiem, czy już wtedy, kiedy autor pisał pierwszy tom, zdawał sobie sprawę, że stworzy serię – może właśnie tak było i w związku z tym postanowił zrobić psikus czytelnikom… to było takie nikczemne panie Suzuki!

„Ring” to zdecydowanie dobry horror, bardziej działający na podświadomość i psychikę czytelnika budowanym napięciem, niż krwawymi scenami, co jest dużym plusem. Wydaje mi się, że tego typu książki wzbudzają we mnie większy przestrach, niż trupy siejące się na prawo i lewo. Nie wiem jak przypadłaby ona do gustu osobom, które lubują się w tym gatunku i czytają go namiętnie, ale dla mnie – osoby, która nieczęsto sięga po horrory, była to miła (i nieco przerażająca) odskocznia.

Seria „Ring”:

1.Ring / 2. Spiral / 3. Loop / 4. Birthday / 5. Esu / 6. Taido

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Lśnienie - Stephen King

17:16

RECENZJA: Terror - Dan Simmons

14:26

Dan Simmons "Terror"

Autor: Dan Simmons

Tytuł oryginału: The Terror. A Novel

Liczba stron: 595

Wydawnictwo: Przedsiębiorstwo Wydawnicze
Rzeczpospolita SA

Data wydania: marzec 2008

Moja ocena: ★★★★★★★★★✰

OPIS:

Śmierć przyszła po nich niespodziewanie z białej pustki.
Maj roku 1845. Kierowana przez sir Johna Franklina ekspedycja wyrusza na statkach Erebus i Terror ku północnym wybrzeżom Kanady na poszukiwanie Przejścia Północno-Zachodniego. 129 oficerów i marynarzy wie, że czeka ich wiele miesięcy trudów, siarczystego mrozu, głodu, walki z lodem, śniegiem, huraganowymi wiatrami, zwątpieniem i chorobami. Nie mylą się. Spotyka ich to wszystko, a także coś jeszcze. Coś niewyobrażalnie gorszego. Coś, co czai się w arktycznej pustce, śledzi każdy ich ruch, karmi się lękiem i przerażeniem. Coś, przed czym uciec można tylko w objęcia śmierci.
Dan Simmons, autor m.in. bestsellerowej powieści "Hyperion", szczegółowo odtwarza przebieg jednej z najbardziej zagadkowych i tragicznych wypraw w historii badań polarnych. "Terror" to fascynująca opowieść o determinacji, bohaterstwie i pragnieniu sławy, o heroizmie i podłości, o grozie czyhającej na każdym kroku, narastającej z każdym oddechem i uderzeniem serca.

RECENZJA:

Rzadko, która książka mną wstrząsa, w taki sposób, że nie myślę o niczym innym tylko o niej. Zanim

udało mi się napisać tą recenzję minęło trochę czasu, gdyż musiałam ochłonąć, zdystansować się i przemyśleć. Nigdy wcześniej nie czytałam nic Dana Simmonsa mimo, że od dawna chciałam przeczytać wiele jego książek (Drood, Hyperion), jednak są to ogromne tomiszcza i trudno się zmotywować. „Terror” jest powieścią fantasy, jednak główny wątek fabularny jest na podstawie prawdziwych wydarzeń, co jeszcze bardziej szokuję i porusza.

W roku 1845, dwa statki HMS Terror i HMS Erebus wyruszają na wyprawę, której celem było znalezienie cieśniny Północnej, szlaku łączącego Atlantyk z Pacyfikiem. Jest to tym bardziej niebezpieczne, gdyż nawet nie wiadomo czy takie przejście istnieje. Wiele wcześniejszych ekspedycji kończyło się fiaskiem. Załoga obu statków liczyła 128 osób, dowodzona była przez Johna Franklina. Zadbał on o to by statki były bardzo dobrze wyposażone i sam skompletował załogę. Przebudował on również okręty, w taki sposób, aby były bardziej wytrzymałe (umocnienia dziobowe, silniki parowe). Niestety, nic z tych środków zaradczych nie pomogło ekipie, gdy utknęli w okowach lodu.

Właśnie wtedy zaczyna się tragedia wszystkich marynarzy. Wszechobecny mróz, głód, choroby (takie jak zapalenie płuc , odmrożenia czy szkorbut), a także niebezpieczeństwo panujące poza statkami, czyhające w mroku zdominowały powieść. Autor z niesamowitą precyzją wprowadza tu wątek fantastyczny w postaci tajemniczego potwora, dziesiątkującego załogę krok po kroku. To wszystko doprowadza do wszechogarniającej paniki i buduję napięcie. Dan Simmons powoli ukazuję nam zmiany zachodzące w człowieku. Początkowa nadzieja na przetrwanie, optymizm, wiara, zmienia się w depresję, desperację, szaleństwo, chęć przetrwania za wszelką cenę. W sposób wręcz mistrzowski ukazane jest co człowiek potrafi zrobić, by przeżyć jeszcze jeden dzień, godzinę, czy chociażby minutę.

Genialne połączenie powieści historycznej z horrorem. Osobiście uwielbiam takie klimaty, dlatego cała ta historia mnie pochłonęła. Powieść, po której wręcz czułam niedosyt, było mi mało. Myślę, że informację i zdjęcia, które można znaleźć w sieci niesamowicie podkręcają jej atmosferę. Pozycja dla osób, które lubią od czasu do czasu poczuć ciarki na plecach i nie przeszkadza masa trupów czy krwawe opisy.

Wyzwania

RECENZJA: Druga Szansa - Katarzyna Berenika Miszczuk

RECENZJA: NOS4A2 - Joe Hill

RECENZJA: Dracula - Bram Stoker

RECENZJA: Cmętarz zwieżąt - Stephen King

RECENZJA: Rogi - Joe Hill

RECENZJA: Ring - Koji Suzuki

RECENZJA: Lśnienie - Stephen King

RECENZJA: Terror - Dan Simmons

Dan Simmons "Terror"

Obserwatorzy

Facebook

Kategorie

Archiwum bloga

Wydawnictwa

Popularne posty

Lubimy Czytać

Formularz kontaktowy

Wyzwania

Dan Simmons "Terror"

Obserwatorzy

Facebook

Kategorie

Archiwum bloga

Wydawnictwa

Popularne posty

Lubimy Czytać

Formularz kontaktowy

Autorzy

Gatunek

Oceny