House of Readers: Mag

RECENZJA: Nibynoc - Jay Kristoff

16:14

Autor: Jay Kristoff

Tytul oryginalu: Nevernight

Cykl: Nibynoc #1

Stron: 608

Wydawnictwo: Mag

Data wydania: 13 września 2017

Gatunek: Fantastyka

Narracja: trzecioosobowa

Bohater: Mia Corvere (16 l.)

Czas czytania: 3 dni

Moja ocena: ★★★★★☆☆☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Ludzie często wypróżniają się w chwili śmierci.”

OPIS:

W świecie, gdzie trzy słońca prawie nigdy nie zachodzą, początkująca morderczyni wstępuje do szkoły dla zabójców, planując zemstę na osobistościach, które zniszczyły jej rodzinę.
Córka powieszonego zdrajcy, Mia Corvere, ledwie uchodzi z życiem po nieudanej rebelii jej ojca. Samotna i pozbawiona przyjaciół ukrywa się w mieście wzniesionym z kości martwego boga. Ścigają ją senat i dawni towarzysze jej ojca. Jednakże jej dar rozmawiania z cieniami doprowadza ją do drzwi emerytowanego zabójcy i otwiera przed nią przyszłość, jakiej nigdy sobie nie wyobrażała.
Szesnastoletnia Mia zgłębia teraz tajniki fachu u najbardziej niebezpiecznych zabójców w całej Republice – w Czerwonym Kościele. W salach Kościoła czeka ją wiele zdrad i prób, a porażka oznacza śmierć. Jeśli jednak przetrwa inicjację, zostanie przyjęta w poczet wybrańców Pani od Błogosławionego Morderstwa i znajdzie się o krok bliżej tego, czego naprawdę pragnie.

RECENZJA:

Świat Mii przewrócił się do góry nogami, kiedy miała zaledwie 10 lat. Jest ojciec został powieszony, matka z bratem uwięzieni, a ona miała zostać utopiona. Cudem wymknęła się śmierci. Została przygarnięta i wyszkolona przez starca Mercurino i teraz sześć lat po tamtych pamiętnych wydarzeniach, dzieli ją tylko krok od upragnionej zemsty. Musi zostać członkinią Domu Naszej Pani od Błogosławionego Morderstwa, zakonu, który szkoli najlepszych zabójców. Aby to osiągnąć wystarczy pokonać rywali… Miejsca są tylko cztery, a ich jest prawie trzydziestka.

Na wstępnie muszę przyznać, że mam problem z napisaniem recenzji tej książki, dlatego wybaczcie jeśli nie będzie miała ładu i składu. Po tej pozycji spodziewałam się wiele. Słyszałam i czytałam o niej dużo dobrego, więc byłam wręcz pewna, że skończy się i moim zachwytem. Zapewne takie nastawienie, to było najgorsze, co mogłam zrobić i sama jestem sobie winna, bo skończyło się lekkim zwątpieniem i rozżaleniem…

Ale zacznijmy od początku… Książka zaczyna się dość tajemniczo. Mamy dziewczynę z dziwnymi umiejętnościami, która zabija mężczyznę w jego łóżku, a do kontrastu autor zestawił ten krwawy akt z dość obrazową sceną seksu. Dwa różne zdarzenia zostały opisane podobnymi zdaniami, co było dość dobitne, drastyczne i robiło wrażenie. Niestety im dalej w las, tym było coraz gorzej.

Mia jest pomroczem. Co to znaczy? Ano właśnie… nie wiadomo. Autor bardzo wolno dawkował informację, a tak naprawdę w ogóle tego nie robił. Może chciał, aby było tajemniczo, mrocznie, ale mu nie wyszło. Mia zyskała przyjaciela z cienia, nie-kota, Pana Życzliwego, który pożywia się jej strachem, może otulać się peleryną, dzięki której nikt jej nie widzi, ale ona też praktycznie jest ślepa (chociaż autor czasami gubił się w rozeznaniach i były sytuację, gdzie mimo założonej peleryny bohaterka mogła obserwować wydarzenia. Konsekwencji brak - to widzi, czy jednak nie widzi, panie Kristoff?), może 'przygwoździć' kogoś do podłogi, ale aby to wszystko dobrze działało świat musi być pogrążony w mroku, co nie jest łatwe w krainie, w której przygrzewają trzy słońca i noc zapada co trzy lata. Średnio przydatne zdolności, ale cóż… lepsze to niż potężne umiejętności pojawiające się znikąd. Nie zmienia to faktu, że brakowało mi konkretów. Wszystko było zbyt chaotyczne. Autor wpadł na ciekawy konspekt, ale nie wysilił się, aby wszczepić w niego nieco logiki.

Kolejną kwestią jest świat przedstawiony, a raczej jego brak. Autor stylizował republikę na starożytny Rzym, chociaż uwidaczniało się to w takich drobiazgach, jak imiona: Cassius, Remus, czy w wojsku: legioniści, centurioni. Niestety brakowało mi jakichś szerszych opisów krajobrazu czy architektury, aby wyobrazić sobie miasta (Bożogrobie) czy pustynie i góry, po których podróżowała bohaterka.

Poza tym pierwszy raz spotkałam się z tak rozbudowanymi przypisami, które były częścią narracji. Szkoda, że nie zdawałam sobie sprawy z ich istnienia zanim kupiłam ebooka, bo cóż… raczej bym się na niego nie zdecydowała, gdybym o tym wiedziała. Wyobraźcie sobie to skakanie do ostatnich stron, aby przeczytać ponad osiemdziesiąt przypisów. Co więcej, czy miały one coś wspólnego z fabułą? Z reguły nie. Co najwyżej miały wzbogacić świat, historię republiki czy wprowadzić nieco wątpliwej jakości humor. Szkopuł w tym, że dla mnie większość była niepotrzebna, a resztę można było umieścić w głównym tekście, a nie bawić się i utrudniać ludziom życie, tym bardziej, że spowalniały one i tak już wolą akcję.

Mia jest dość nietypową bohaterką. Pali, pije, przeklina, nie liczy się ze zdaniem innych. Jest pyskata i ma wybuchowy charakter. Zaślepia ją zemsta i nie zastanawia się nad tym, ile jest w stanie poświęcić, aby osiągnąć swoje cele. Szczerze? Była mi obojętna. Jedyną postacią, którą polubiłam jest Tric, rywal Mii. Jego historia była bardzo wzruszająca i bolesna.

Bardzo zdziwił mnie wątek romantyczny, a raczej erotyczny, bo związek który połączył Mię oraz Trica był pozbawiony jakiekolwiek ciepła, czułości – skupiał się raczej na chuci i cielesności. Na pewno było to coś nowego, odświeżającego, ale muszę zwrócić uwagę na to, że książka należy do gatunku NA. Poważnie? Sceny te nie pozostawiają zbyt wiele wyobraźni, a do tego w „Nibynocy” nie brakuję brutalnych i krwawych opisów czy wulgarnego języka, co kwalifikuje to książkę dla czytelników w wieku co najmniej szesnastu lat.

Koniec mojego uzewnętrzniania i skarżenia. Książka nie sprostała moim być może zbyt wygórowanym wymaganiom. Historia Mii była oparta na schematach (zemsta, szkolenie, narodziny rebelii) i mimo iż autor przedstawił je w dość oryginalnej formie, to zepsuły wszystko chaotyczność i nieprzemyślana fabuła. Brakowało mi dreszczyku emocji, ciarek na skórze. Przez większą część akcji panowała nuda, bo jak się okazuję pomysł to nie wszystko.

Cykl „Nibynoc”:

1.Nibynoc

2. Bożogrobie
3. Darkdawn

RECENZJA: Droga królów - Brandon Sanderson

16:15

AUTOR: Brandon Sanderson

TYTUL ORYGINALU: The Way of Kings

CYKL: Archiwum Burzowego Światła #1

STRON: 960

WYDAWNICTWO: Mag

DATA WYDANIA: 30 kwietnia 2014

GATUNEK: Fantastyka

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Kaladin/Delinar/Shallan/Szeth i inni

CZAS CZYTANIA: I czytanie: 5 dni, II czytanie: ok 3 tygodnie

MOJA OCENA: ★★★★★★★★★★

PIERWSZE ZDANIE:

„Kalak obszedł kamienną grań i zatrzymał się przed ciałem umierającego skałogrzmota.”

OPIS:

Chirurg, zmuszony do porzucenia swej sztuki i zostania żołnierzem w najbardziej brutalnej wojnie od niepamiętnych czasów. Skrytobójca, morderca, który płacze, kiedy zabija. Oszust, młoda kobieta, skrywająca za płaszczem z kłamstw swoją prawdziwą naturę. Arcyksiążę, wojownik, owładnięty żądzą krwi. Świat może się zmienić. Ta czwórka jest kluczem do przyszłości. Jeden z nich może przynieść zbawienie. Drugi doprowadzi do zagłady.

RECENZJA:

Swoją przygodę z prozą Brandona Sandersona zaczęłam właśnie od „Drogi królów”. Przypadkiem trafiłam na opis tej książki w zapowiedziach wydawniczych i przepadłam. Całą sobą czułam, że to coś dla mnie i odliczałam dni do jej premiery i momentu, kiedy w końcu trafi w moje ręce. Jeszcze nigdy tak mocno nie nakręciłam się na żadną książkę. Jeśli wierzycie w znaki od losu, to to było jak piorun trafiający prosto w czoło. Ta książka sprawiła, że musiałam zastanowić się nad moim dotychczasowym sposobem oceniania. Zapoczątkowała nawałnicę obniżania ocen wśród książek fantasy, bo jak jakaś książka mogła wcześniej otrzymać ocenę 10, czyli taką samą jak pierwszy tom ABŚ? „Drodze królów” nic nie mogło dorównać. Ta powieść to fenomen.

Jeśli od tej recenzji oczekujecie jakichś słów krytyki, to ostrzegam, że się nie doczekacie. To nie tego typu opinia. Tutaj będzie sam zachwyt i pieśni pochwalne nad geniuszem Sandersona. Temu panu powinno stawiać się pomniki. To co stworzył wywołało we mnie taką reakcję:

Ok, bo poniosły mnie emocje. Pierwszy raz po tę powieść sięgnęłam w 2014 roku, a ostatnio jako, że niedawno była premiera trzeciego tomu postanowiłam, że muszę sobie odświeżyć fabułę (i przy okazji podzielić się z Wami moimi odczuciami). Zastanawiałam się, czy tym razem moje wrażenia będą inne? Może już nie będzie tylu emocji i intensywnych doznań? W końcu już znam przebieg fabuły. No cóż… nic z tego. Mam wrażenie, że to jest książka, która za każdym razem otworzy przed nami coś innego. Tyle w niej tajemnic i nieodkrytych powiązań. W „Drodze królów” trafiamy do Rosharu, jednego z jedenastu planet składających się na Cosmere. Monumentalność świata stworzonego przez Sandersona może przytłoczyć, ale i zachwycić.

Cały cykl składać się będzie z dziesięciu tomów (w partiach po 5). Każda część poświęcona będzie innemu bohaterowi. Co to znaczy? Oprócz bieżącej akcji nie zabraknie retrospekcji. I takim sposobem w pierwszym tomie skupiamy się na Kaladinie – jego teraźniejszości oraz przeszłości. Młody mężczyzna trafia do wojska, gdzie zostaje dotkliwie zdradzony i napiętnowany jako niewolnik. Wraz z karawaną pełną podobnych wyrzutków jak on, podąża na wschód, na Strzaskane równiny – w sam środek konfliktu, gdzie alethyjscy żołnierze od sześciu lat walczą z Parshendimi – ludem, który stoi za zabójstwem ich króla. Kaladin pragnął się tam znaleźć jako żołnierz. Wierzył, że spotka tam honorowych jasnookich, a nie zdrajców jak do tej pory. Na pewno nie spodziewał się, że zostanie zmuszony do służenia jednemu arcyksięciu jako mostowy. Mozolna praca przy ich dźwiganiu równa się skazaniu na śmierć.

Autor skupia się też na trzech innych postaciach. Pierwszą z nich jest Shallan z Jah Keved, która wyruszyła w długą podróż w poszukiwaniu królewskiej córki Jasnah. W jakim celu? Pragnie uratować swój ród przed upadkiem, a w tym celu musi stać się złodziejką i okraść najbardziej wpływową kobietę w królestwie. Drugi jest Delinar – brat zmarłego króla. Arcyksiążę wokół którego krążą niewygodne plotki jakoby podupadał na zdrowiu, a nawet wariował. Każda arcyburza oznacza dla niego kolejną wizję. Kto je przesyła? Natomiast trzecim bohaterem jest Szeth-syn-syn-Vallano, czyli moja ulubiona postać z całej książki. Zabójca z Shonovaru, który wbrew sobie zmuszany jest do zabijania i siania zamętu. Jest pionkiem w rękach możnych i wpływowych. Z wszystkich postaci, rozdziałów z jego perspektywy jest najmniej, ale są niezwykle dynamiczne. Jego pojawienie zwiastuje masę trupów i wypalonych oczu.

Przejdźmy do tego co równie ważne i istotne, czyli świata przedstawionego. Autor podszedł do wszystkich elementów z niesamowitą pieczołowitością. Waluta, uzbrojenie, religia, fauna, flora, rasy ludzi - wszystkie te elementy zostały stworzone od zera. Nie mogłabym zapomnieć o magii. Wiąże się ona z Burzowym Światłem oraz kulami (klejnotami). Bardzo istotne są również fabriale, które posiadają zdolność dusznikowania (transformacji) – w zależności od układu klejnotów mogą przekształcić na przykład kamień w żywność. Możliwości są prawie nieograniczone. Kolejnym elementem są Ostrza Odprysku oraz Pancerze Odprysku (zwiększają siłę, wytrzymałość oraz szybkość). Ten pierwszy pojawia się na wezwanie, a drugi jest wspomagany przez Burzowe Światło. Można zostać pełnym Odpryskowym lub posiadać tylko Pancerz lub Ostrze. Nie brakuje tutaj tajemniczej historii a nawet mitów dotyczących Świetlistych Rycerzy i ich Odstępstwa. Książkę wzbogacają liczne mapy Rosharu, Strzaskanych Równin, obozów oraz przepiękne ilustracje przedstawiające oryginalną faunę i florę. Dzięki temu wiemy jak wyglądają skałopąki, łupkokora, węgorze niebieskie czy chulle. Nie ma sensu więcej opisywać, bo z tej recenzji wyszłaby epopeja, a i tak rozrasta się w przerażającym tempie. Tak to jest pisać recenzję o książce, którą się kocha. Wtedy nie ma czegoś takiego jak umiar.

Wiele osób nie potrafi wskazać tylko jednej ulubionej książki. U mnie po przeczytaniu „Drogi królów” się to zmieniło. Pozycja ta bez dwóch zdań znajduje się na najwyższym stopniu mojego prywatnego podium. Komu mogłabym ją polecić? Według mnie powinien poznać ją każdy fan fantastyki. Niewątpliwie jest po pozycja wymagająca, wielowątkowa, ale gwarantuje, że będziecie mieć olbrzymią satysfakcję z lektury. Poza tym apeluje: nie przejmuje się jej gabarytami przywodzącymi na myśl cegłę gotową powalić każdego, bo jest to powieść, od której nie można się odkleić. Za pierwszym podejściem łyknęłam ją w 5 dni, bo gdy jej nie czytałam, cały czas miałam ją gdzieś z tyłu głowy, a gdy akurat pochłaniałam, w dziwny sposób przyklejała się do moich rąk i zapominałam o bożym świecie. Wciąga niczym ruchome piaski. Dajcie jej szansę. Z pewnością się nie rozczarujecie!

Cykl „Archiwum Burzowego Światła”:

1.Droga Królów

2. Słowa Światłości

3. Dawca Przysięgi

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Cesarz Osmiu Wysp - Lian Hearn

16:25

AUTOR: Lian Hearn

TYTUL ORYGINALU: The Tale of Shikanoko: Emperor of the Eight Islands (1) / Autumn Princess, Dragon Child (2)

CYKL: Opowieść o Shikanoko #1-2

STRON: 400

WYDAWNICTWO: Mag

DATA WYDANIA: 29 marca 2017

GATUNEK: Fantastyka

NARRACJA: trzecioosobowa

CZAS CZYTANIA: 4 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★☆☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„- Widziałeś, co się stało?”

OPIS:

Ambitny władca zostawia swojego bratanka na pewną śmierć i przejmuje jego ziemie.
Uparty ojciec zmusza młodszego syna, żeby oddał swoją żonę starszemu bratu.
Tajemnicza kobieta szuka pięciu ojców dla swoich dzieci.
Potężny kapłan ingeruje w sprawy sukcesji Lotosowego Tronu.
To tylko jedne z licznych splątanych nici tych opowieści, które autorka umiejscowiła w mitycznej średniowiecznej Japonii, zamieszkałej przez wojowników i zabójców, opiekuńcze i złe duchy.

RECENZJA:

Shikanoko po śmierci ojca ma odziedziczyć jego ziemię, ale faktem tym nie jest zachwycony Sademasa, wuj chłopca, który aby uzyskać prawo do Kumayamy postanawia zabić bratanka. Shikanoko cudem przeżywa napaść i po długotrwałej tułaczce przez Ciemny Las trafia do czarownika Shisoku, który tworzy dla niego potężną maskę zwieńczoną rogami jelenia. W tym samym czasie czarne chmury gromadzą się nad cesarstwem, które jest na skraju rebelii. Zapobiegliwy szlachcic Kiyomasa postanawia przechytrzyć wszystkich i za wszelką cenę nie dopuścić do upadku swojego rodu. W tym celu zmusza swojego młodszego syna, aby przekazał swą żonę starszemu bratu – Kiyoyuriemu.

Muszę przyznać, że mam z tą powieścią pewien problem. Styl w jakim została napisana (lub przetłumaczona) nie do końca mi odpowiadał, a momentami wręcz męczył. Był on toporny i sztywny. Czułam się jakbym czytała jakieś sprawozdanie z wydarzeń. Pełne dziwnych zjawisk, ale jednak. W moim mniemaniu ten zamęt w dużej mierze brał się właśnie przez magię, której było tu sporo, była specyficzna i mało logiczna. Natomiast same wydarzenia były po prostu chaotyczne i nieskoordynowane. Oczywiście był ogólny zarys fabuły i cel, do którego usilnie dążyła autorka, ale sposób wykonania do mnie nie przemówił.

O co chodzi z tą nieszczęsną magią? W książce możemy spotkać duchy, demony, przedmioty nasycone mocną, czarowników odprawiających rytuały oraz istoty sklejone z różnych elementów na podobieństwo zwierząt. Autorka oczywiście odwoływała się do japońskiego folkloru tworząc chociażby straszliwe tengu. Całość tworzy osobliwy klimat, niekiedy dość przerażający i tajemniczy, ale momentami czułam zwątpienie tą przekombinowaną magią.

Książka może się poszczycić całym wachlarzem bohaterów. Muszę przyznać, że na początku trudno było mi przyswoić dziwne imiona (Kiyoyori, Sesshin, Ryusonji) i utrwalić kto jest kim. Na szczęście na pierwszych stronach powieści znajduje się lista postaci, która bardzo przydała się w początkowym stadium lektury. Nie będę tutaj rozdrabniała się do poszczególnych protagonistów, więc napiszę tylko tyle, że każda z postaci snuje własne plany i dąży do ich realizacji. Każdy chcę uszczknąć coś dla siebie. Jednymi kieruje chęć zemsty i własne pojęcie sprawiedliwości, a plany innych są bardziej tajemnicze i nieodgadnione. Żadna z nich nie zwróciła mojej szczególnej uwagi. Autorka raczej skupiła się na ich postępowaniu, a nie wewnętrznych przeżyciach. W książce nie brak krwawych walk o sukcesję, zdrad, intryg, a nawet szczypty miłości.

Powieść Hearn niestety nie do końca mnie usatysfakcjonowała. Bez wątpienia może poszczycić się specyficzną magią i niepowtarzalnym klimatem, ale brak emocji podczas lektury spowodował, że nie mogłam do końca czerpać przyjemności z jej czytania. Z pewnością jest to powieść dla osób lubujących się w orientalnych klimatach, ale trzeba mieć na uwadze, że „Cesarz ośmiu wysp” to książka nieco dziwaczna i nie każdemu przypadnie do gustu, czego jestem doskonałym przykładem.

Cykl „Opowieść o Shikanoko”:

1-2. Cesarz Ośmiu Wysp

3-4. Pan Ciemnego Lasu

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Królestwo kanciarzy - Leigh Bardugo

14:31

RECENZJA: Legion - Brandon Sanderson

16:40

RECENZJA: Bezkres magii - Brandon Sanderson

10:15

AUTOR: Brandon Sanderson

TYTUL ORYGINALU: Arcanum Unbounded: The Cosmere Collection

CYKL: Antologia

STRON: 640

WYDAWNICTWO: Mag

DATA WYDANIA: 11 stycznia 2017

GATUNEK: Fantastyka

NARRACJA: trzecioosobowa

CZAS CZYTANIA: 5 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★★★★

PIERWSZE ZDANIE:

„Gaotona przeciągnął palcami po grubym płótnie i uważnie przyjrzał się jednemu z najwspanialszych dzieł sztuki, jakie widział w życiu.”

OPIS:

„Tancerka Krawędzi“, zupełnie nowa mikropowieść ze świata Archiwum Burzowego Światła jest ukoronowaniem Bezkresu magii, pierwszego zbioru opowiadań Brandona Sandersona. Obowiązkowa lektura dla fanów. Zbiór zawiera ponadto osiem innych tekstów: „Nadzieja Elantris“ (Elantris) „Jedenasty metal“ (Z Mgły Zrodzony) „Dusza cesarza“ (Elantris) „Allomanta Jak i Czeluście Eltanii, odcinki od 28 do 30“ (Z Mgły Zrodzony) „Biały piasek“ (fragment, Taldain) „Cienie dla Ciszy w lasach Piekła“ (Tren) „Szósty ze Zmierzchu“ (Pierwsza od Słońca) „Z Mgły Zrodzony: Tajna Historia“ (Z Mgły Zrodzony) Te wspaniałe utwory ukazują ogrom cosmere i opowiadają ekscytujące historie. Wśród nich znajduje się nagrodzona Hugo mikropowieść „Dusza cesarza“ i fragment powieści graficznej „Biały piasek“. Ponadto zbiór zawiera komentarze i ilustracje przedstawiające różne układy planetarne, w których rozgrywa się akcja opowiadań.

RECENZJA:

Fantastka to gatunek, który przenosi nas do magicznych, niezwykłych i zapierających dech w piersi światów tworzonych od zera oraz zachwycających swoją magią. Właśnie za to kocham ten gatunek, a Sanderson jest w nim bezapelacyjnym mistrzem. Każda jego książka oszałamia oryginalnością. Autor stworzył Cosmere, czyli cały wszechświat Adonalsium składający się z układów planetarnych. Każdy jego cykl umiejscowiony jest na innej planecie. Na każdej panują inne zasady i realia. Jednak nie są one całkowicie od siebie oderwane. Sanderson stworzył całą sieć nici, które łączą się ze sobą, a ich odkrycie jest prawdziwym wyzwaniem…

Nie przepadam za antologiami, gdyż zazwyczaj prezentują bardzo nierówny poziom. Niektóre opowiadania są fenomenalne, a następne koszmarnie słabe i męczące. Dlatego takie zbiory unikam szerokim łukiem i sięgam po nie stosunkowo rzadko. Jednak jeśli chodzi o Sandersona, to wszystkie moje zasady przestały być istotne. Sanderson, to Sanderson – muszę przeczytać wszystkie książki spod jego pióra i nie ma wyjątków. Czy wszystkie odpowiadania zawarte w „Bezkresie magii” mnie usatysfakcjonowały, a może któreś mnie rozczarowało?

„Bezkres magii” podzielony jest na szczęść części, a każda z nich poświęcona jest innemu układowi Cosmere: Sel, Scadrial, Taldain, Tren, Drominad oraz Roshar. Łącznie książka liczy dziewięć opowiadań. Przed każdym z nich są ilustracje, informacje o danym układzie i jego schematy. A po każdym tekście będziemy mieli okazję przeczytać posłowie autora, w którym wyjaśnia interesujące kwestie z nim związane. Niektórych opowiadań nie polecam czytać bez wcześniejszego zapoznania się z podstawowymi książkami, gdyż mocno spojlerują wydarzenia w nich zawarte.

Opowiadanie „Tajna historia” umiejscowione jest w tym samym czasie, co Pierwsza era „Ostatniego Imperium”. Można napisać, że streszcza wszystkie wydarzenia z trylogii, ukazując je z innej perspektywy, a do tego wyjaśnia kilka intrygujących kwestii. Co więcej Sanderson przybliża nam postać Zwinki w opowiadaniu „Tancerka krawędzi” i tym samym trafiamy do Rosharu ze świata „Archiwum burzowego światła”, czyli mojej ukochanej serii autora. Zakochałam się w tej humorystycznej historii młodej Świetlistej. Jej postać jest genialna i czekam na więcej jej osoby w podstawowym cyklu. W zbiorze znajduje się również mikropowieść „Dusza cesarza”, wydana wcześniej jako oddzielna książka. Traktuje o Shai, która jest uzdolnionym Fałszerzem i została zmuszona przez arbitrów cesarza do pewnego niemożliwego zadania…

Poza tym w antologii mamy kilka układów, które wcześniej nie pojawiły się w żadnej książce, jak: Tren, Draminad oraz Taldain. Ten pierwszy, opowiadaniem „Cienie ciszy w Lasach Piekła” wrzuca nas w bezwzględny świat opanowany przez krwiożercze widma. Cisza, główna bohaterka jest starszą kobietą - właścicielką tawerny, która za wszelką cenę próbuje utrzymać rodzinę. Z tą historią spotkałam się już w antologii „Niebezpieczne kobiety”. Teraz przeczytałam ją po raz drugi i niezmiennie mnie zachwyca. Mam nadzieję, że Sandersona powróci jeszcze do tej tajemniczej krainy. Natomiast wraz z układem Draminad i opowiadaniem „Szósty ze Zmierzchu” trafiamy na planetę obsianą wyspami. Na największej z nich poznajemy Zmierzch i jego ptaki zwane Aviarami. Są to istoty posiadające niezwykłe zdolności, które są porządane przez wszystkich dookoła… Jest to zderzenie tradycji z rozwijającą się techniką. W układzie Taldain zwiedzamy planetę uwięzioną miedzy dwoma gwiazdami, planetę, której jedna półkula nieustannie jest skąpana w słońcu, a druga w cieniu. Trafiamy do tej pierwszej – pustynnej, gorącej krainy, gdzie będziemy towarzyszyć bohaterowi, który uczy się władać pisankami. Autor przedstawił to w formie komiksu pod tytułem „Biały piasek”. Aczkolwiek skusił się też na formę opisową, która zdecydowanie bardziej mi się podobała. System magiczny przedstawiony na Taldain elektryzuje. Jest bardzo widowiskowy i czekam na więcej.

Cosmere oszałamia swoją monstrualnością. Szczerze? Trochę mnie to przytłacza i czytając książki Sandersona i te opowiadania czuje się trochę jak głupek błądzący w ciemnościach. Aby wyzbierać owe okruszki pozostawione przez autora trzeba być bardzo spostrzegawczym i uważnym, ale i tak nie jest możliwe połączyć wszystkiego w całość. Cosmere cały czas ewoluuje, przekształca się. Autor ma w planie powiększać ten świat, dodawać nowe układy czy przybliżać nowe planety. Jestem pod wrażeniem pomysłu Sandersona, który stworzył coś, co może rozwijać w nieskończoność.

Cóż więcej mogę napisać? Jestem zachwycona! Różnorodność tych opowiadań zwaliła mnie z nóg. Niektóre mnie wzruszyły, a inne rozbawiły – zdecydowanie żadne nie rozczarowało. Jest to świetne uzupełnienie i prawdziwa gratka dla fanów autora. Antologię tę polecam szczególnie osobom, które poznały już podstawowe dzieła Sandersona, jak „Ostatnie Imperium”, „Archiwum Burzowego Światła” czy „Elantris”. Bez ich znajomości może być trudno z przyswojeniem sobie niektórych informacji i czerpaniem czystej przyjemności z ich czytania. Zasadniczo to jest jedyny minus tego zbioru – jest raczej kierowany do starych wyjadaczy, a nie czytelników, którzy dopiero chcą rozpocząć swą przygodę z autorem.

Książka została przeczytana w ramach wyzwania: