House of Readers: Rebis

RECENZJA: Boski ogień - Brian Staveley

11:33

Autor: Brian Staveley

Tytul oryginalu: Providence of Fire

Cykl: Kronika Nieciosanego Tronu #2

Stron: 808

Wydawnictwo: Rebis

Data wydania: 10 lutego 2016

Gatunek: Fantastyka

Narracja: trzecioosobowa

Narracja: Valyn/Adare/Kaden

Czas czytania: 5 dni

Moja ocena: ★★★★★★★★☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Gdy Sioan dotarła na szczyt wieży i wyszła w chłód nocy, zimne powietrze zapiekło gniewnie jej płuca, jakby chciało dorównać furii szalejącego na ulicach ognia.”

OPIS:

Adare ucieka z Pałacu Brzasku, aby stawić czoło spiskowi wymierzonemu w jej rodzinę. Gdy roznosi się wieść, że jest ulubienicą bogini-patronki cesarstwa Annuru, znajduje zwolenników, którzy pomagają jej zawładnąć stolicą. Groźba inwazji barbarzyńskich hord każe jednak rywalom zjednoczyć siły przeciwko wspólnemu wrogowi.
Nieuchronnie narasta też konflikt Adare z jej bratem Valynem, dezerterem z elitarnej cesarskiej jednostki wojskowej - Kettralu. Ich brat Kaden, prawowity dziedzic Nieciosanego Tronu, toczy własną walkę i przedostaje się do stolicy przy pomocy niezwykłych sojuszników.

RECENZJA:

Adare odkryła kto był prawdziwym zabójcą jej ojca. Wie, że sama nie wymierzy sprawiedliwości i jedyna nadzieja w tym, że uda jej się znaleźć sojuszników. W tym celu ucieka z pałacu i przyłącza się do pielgrzymki wędrującej na południe do Olonu. W tym samym czasie uznany za zdrajcę Valyn jest przekonany, że siostra sprzymierzyła się z wrogiem, natomiast Kaden, prawowity dziedzic, obiera inną drogę. Tylko czy będzie ona prowadziła na Nieciosany Tron? Aczkolwiek prawdziwe zagrożenie czai się gdzie indziej. Barbarzyńscy Urghulowie zagrażają cesarstwu od północy. Czy podzielony kraj będzie w stanie się bronić?

Pierwszy tom „Kroniki Nieciosanego Tronu” był dobrą powieścią fantastyczną z ciekawym światem przedstawionym. Czasami odczuwałam lekkie znużenie, ale ostatecznie debiut Briana Staveleya uznałam za udany. W każdym razie po ciągłym odkładaniu lektury drugiej części w końcu uznałam, że nadszedł jej czas i wzięłam się za jej czytanie. Jakie były moje wrażenia? Czy kontynuacja okazała się lepsza od swojej poprzedniczki?

Zacznę od tego, że „Boski ogień” podobnie, jak „Miecze cesarza” nie porwał mnie od pierwszych stron. Nie wiem czym było to spowodowane. Może, gdybym nie zwlekała z sięgnięciem po kontynuację wyglądałoby to inaczej, emocje byłby świeższe, a może chodziło o to, że akcja rozwijała się dość melancholijnie i jeśli już się coś działo, to nie wzbudzało żadnej mojej reakcji. Autor potrzebował trochę czasu, aby rozkręcić niektóre wątki. W ostateczności książka wciągnęła mnie dopiero mniej więcej od 250 strony. Jednak to, co się działo od tego momentu, to było istne szaleństwo!

Podobnie, jak w pierwszym tomie, tak i tutaj mamy narrację trzecioosobową z trzech punktów widzenia – Valyna, Adare oraz Kadena. Zważywszy, że rodzeństwo w przeważającej części akcji spędza czas w osobnych partiach cesarstwa (a nawet poza nim), to z pewnością dobre posunięcie. Dzięki niemu nic nam nie umyka. Jesteśmy w centrum każdego istotnego wydarzenia, a trzeba przyznać, że żadne z dzieci zamordowanego władcy nie próżnuje i zrobią wszystko, aby odzyskać władzę i uratować ród.

Muszę przyznać, że postaci, które wykreował Staveley są niezwykle autentyczne, wręcz namacalne. Przeżywają prawdziwe emocje, popełniają błędy, okazują słabość. Może i mamy do czynienia z wytrenowanym kettralowcem, który powinien być nieustraszony, z księżniczką wychowaną w pałacu, która zdaje się delikatna, czy z nieokrzesanym wychowankiem mnichów, który nie nadaje się na władcę, ale czy na pewno tak jest w rzeczywistości? Bohaterowie potrafią zaskoczyć, z biegiem akcji zmieniają się, doświadczenia ich hartują. Najmniej lubianą przeze mnie postacią była Adare, a to dlatego, że nieraz nie potrafiłam zrozumieć jej postępowania. Miałam ochotę krzyczeć „co ty wyrabiasz, kobieto?!”. Poza tym brakowało mi lepszego ukazania postaci drugoplanowych. Mamy ich sporo, chociażby towarzyszy Valyna - Gwenne, Annick, Laitha i Talala. Ich osobowości zostały z grubsza nakreślone, ale brakowało mi szczegółów z ich życia czy przeszłości.

Wydaje mi się, że największym plusem tej powieści jest to, że nie da się przewidzieć zakończenia. Ba! Co tam zakończenie, nie da się domyślić, co będzie po tym, jak przewiniemy kartkę. „Boski ogień” to chyba najbardziej nieprzewidywalna książka, z jaką miałam do tej pory do czynienia. Bohaterowie mogli sobie gdybać, wymyślać plany, które nagle legły w gruzach i trzeba było improwizować, a z tej improwizacji wychodziły nieraz dziwne i szalone rzeczy.

Świat wykreowany przez Staveleya nieodmiennie mnie zachwyca – religia ta starsza i współczesna, historia Annuru, skłócone ze sobą ludy tworzą naprawdę imponujący i jednolity zestaw. Do tego dochodzi magia krwiopijców (ale nie tylko). Magia, która nadal stanowi zagadkę, no i oczywiście nie mogłam zapomnieć o rozwijającej się intrydze, która jest najistotniejszym i najbardziej atrakcyjnym ogniwem. To ona napędza akcję i tworzy zagmatwaną sieć kłamstw i spisków. W pewnym momencie zaczęłam zastanawiać się kto jest wrogiem, a kto sprzymierzeńcem. W tej książce nic nie jest jednoznaczne.

Walka o władze, krwawe bitwy, niespodziewani sprzymierzeńcy, bolesne zdrady i łamiące serce śmierci - to tylko namiastka tego, co przygotował Brian Staveley. Książka jest wielowątkowa, zaskakująca, momentami przerażająca, pełna nie do końca wyjaśnionych tajemnic. Pomimo statycznego początku, jestem zachwycona. Ten tom podobał mi się bardziej od pierwszego. Oby tendencja zwyżkowa się utrzymała. Aby się przekonać nie pozostaje mi nic innego, jak sięgnąć po finał tej trylogii – oby autor jeszcze nieraz mnie zaskoczył!

Cykl „Kronika Nieciosanego Tronu”:

1.Miecze cesarza

2.Boski ogień

3.Ostatnia więź

RECENZJA: Miecze cesarza - Brian Staveley

15:22

AUTOR: Brian Staveley

TYTUL ORYGINALU: The Emperor's Blades

CYKL: Kronika Nieciosanego Tronu #1

STRON: 632

WYDAWNICTWO: Rebis

DATA WYDANIA: 8 września 2015

GATUNEK: Fantastyka

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Katen/Valyn/Adare

CZAS CZYTANIA: 4 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Zgnilizna.”

OPIS:

Ginie cesarz Annuru, zamordowany przez nieznanych wrogów. Jego córka i dwaj synowie, rozrzuceni po świecie, robią, co w ich mocy, żeby pozostać przy życiu i zdemaskować zdrajców. Każde z nich podąża jednak własną życiową drogą wybraną przez ojca, a na ich losy wpływają działania odwiecznych nieprzyjaciół i nieodgadnione zrządzenia bogów.
Kaden, dziedzic Nieciosanego Tronu, spędził osiem lat w odległym górskim klasztorze, poznając tajemne nauki mnichów służących Niememu Bogu. Ich rytuały zawierają klucz do starożytnej mocy, nad którą musi on zapanować.
Za morzem jego brat Valyn odbywa brutalny trening w Kettralu, elitarnej jednostce, której członkowie dosiadają gigantycznych czarnych ptaków. Przed nim ostatnia, śmiertelnie niebezpieczna Próba Hulla.
W stolicy zaś minister finansów Adare, wyniesiona na to stanowisko jednym z ostatnich zarządzeń cesarza, próbuje wykazać się przed swoim ludem. Jest także przekonana, że wie, kto zamordował jej ojca. Nie cofnie się przed niczym i uczyni wszystko, żeby sprawiedliwości stało się zadość.

RECENZJA:

Cesarz Annuru został zamordowany. Jego nastraszy syn i spadkobierca tronu, Kaden znajduje się na rubieżach cesarstwa, szkoląc się w Ashk’lanie wśród mnichów i zanim dotrą do niego jakiekolwiek wieści miną miesiące. Jego młodszy brat, Valyn jest kadetem elitarnej jednostki bojowej Kettral i dopóki nie skończy szkolenia i nie przejdzie próby Hulla, nie może nawet marzyć, aby ruszyć bratu z pomocą. A na domiar złego, ktoś czyha na jego życie. Czy ktoś chcę się pozbyć całego rodu Malkeenianów? Spisek sięga coraz dalej. Każdy może okazać się zdrajcą…

Narracja książki jest trzecioosobowa i ukazana została z trzech perspektyw. Najistotniejszą rolę odgrywają Valyn oraz Kaden, ale od czasu do czasu głos zabiera córka cesarza – Adare, która jako jedyna znajduje się na dworze i próbuje ukarać domniemanego zdrajcę i mordercę jej ojca, co wcale nie jest takie proste. Sukcesja jej się nie należy, jako że jest kobietą, ale piastuje stanowisko ministra finansów, co nie wszystkim odpowiada. Jest zdeterminowana, ale i łatwo ulega emocjom. Trudno mi coś więcej o niej napisać, bo w moim mniemaniu było jej trochę za mało, ale może w następnych częściach uda się lepiej poznać jej osobę.

Wracając do dziedzica - Kaden przebywając wśród Shinów nie ma pojęcia, jakie zamieszanie panuje w centrum królestwa. Sam nie prowadzi łatwego i sielankowego życia. W obecności zabudowań dochodzi do serii mordów – ktoś lub coś zabija kozy – główne źródło pożywienia mnichów i ich uczniów. Zaczyna robić się niebezpiecznie. A na domiar złego mnisi się z nim nie patyczkują – nie jest mu obce całonocne bieganie po zboczach, chłosta a nawet zakopanie w ziemi na kilkanaście dni. To, że jest cesarskim synem nie ma dla nich znaczenia. Przy okazji przekazują mu swoją pokrętną ideologię, ale chłopak jest zagubiony, wydaje mu się, że nie robi żadnych postępów i nie ma pojęcia po co w ogóle musi się uczuć. Zdradzę tylko tyle, że sama filozofia mnichów była szalenie nietuzinkowa i intrygująca.

Natomiast Valyn musi znosić nieprzychylność swoich zwierzchników oraz innych kadetów. Ukończenie szkolenia równa się otrzymaniu swojej drużyny oraz kettrala – wielkiego ptaka, który mógłby go o wiele szybciej przetransportować do brata. Za jedyną sojuszniczkę ma Ha Lin, ale całej reszcie nie może ufać.

Muszę przyznać, że cały czas miałam wrażenie, że Valyn jest starszy od brata. Zachowywał się bardziej dojrzale i zdecydowanie był mniej zagubiony - zapewne dlatego, że był wyszkolonym wojownikiem, ale z drugiej strony wolałam rozdziały Kadena (17 lat), bo w pierwszej części książki były dynamiczniejsze, a on sam wzbudzał większą sympatie.

Na największe pochwały w książce Briana Staveleya zasługuje niezwykle szczegółowy, zróżnicowany świat przedstawiony i mnogość bohaterów, gdyż oprócz wspominanej trójki mamy ich znacznie więcej. Na szczęście nie czułam zagubienia i nie trudno było ogarnąć kto jest kim i jaką rolę odgrywa. Poza tym autor postarał się na każdy najdrobniejszy szczegół. Stworzył krainę przesiąkniętą bogatą kulturą i zwyczajami, ale podzieloną na rasy i niekoniecznie tak scaloną, jak na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać. Jest to świat wyróżniający się oryginalną magią i niejednoznaczną historią, która nieco zagubiła się w meandrach czasu. Z każdą kolejną stroną pojawiają się pytania, czy w legendach istnieje chociaż ziarenko prawdy?

Największym zarzutem względem tej książki, jest to, że po ciekawym początku szybko nastąpił przestój w akcji. Niby pojawiło się sporo tajemnic i zagadek do rozwiązania, ale momentami czułam znużenie i brak zainteresowania. Na szczęście z czasem atmosfera zdawała się zagęszczać i robić coraz bardziej napięta, a intrygi i szeroko zakrojone spiski mnożyły się z każdą przewróconą stroną. Poza tym wydawało mi się, że książka będzie bardziej brutalna, ale opierała się głównie na przebiegłych strategiach, podchodach, podjudzaniu czy fortelach, co akurat uważam za duży plus. Oczywiście nie brakowało kilku krwawych scen, ale w moim mniemaniu było ich niewiele.

„Miecze cesarza” to porządna dawka fantastyki, w której przeplatają się przygody i potyczki z filozoficznymi i teologicznymi przemyśleniami, a starożytna historia miesza się z niebanalną magią. Co więcej autor ukazuje, że w świecie zdominowanym przez zdrady i polityczne gierki, istnieje szansa na rodzenie się zaufania i przyjaźni, gotowej do najwyższych poświęceń.

Cykl „Kronika Nieciosanego Tronu”:

1. Miecze cesarza

2. Boski ogień

3. Ostatnia więź

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Pół wojny - Joe Abercrombie

15:36

AUTOR: Joe Abercrombie

TYTUL ORYGINALU: Half a War

CYKL: Morze Drzazg #3

STRON: 456

WYDAWNICTWO: Rebis

DATA WYDANIA: 16 lutego2015

GATUNEK: Fantastyka

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Skara/Raith/Koll

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Klęska.”

OPIS:

SŁOWA SĄ ORĘŻEM.
Świat, który kochała księżniczka Skara, na jej oczach spłynął krwią i zamienił się w zgliszcza. Zostały jej jedynie słowa. Lecz te celnie dobrane mogą być równie zabójcze jak ostrza. Skara musi przezwyciężyć strach i uczynić z rozumu śmiertelnie niebezpieczną broń, aby odzyskać swoje dziedzictwo.
JEDYNIE POŁOWA WOJNY TOCZY SIĘ NA MIECZE.
Przebiegły Ojciec Yarvi przebył długą drogę, z dawnych wrogów uczynił sojuszników i zdołał utkać niepewny pokój. Tymczasem bezlitosna Babka Wexen zgromadziła największą armię od czasów rozbicia Bóstwa przez elfy, a dowództwo powierzyła Yillingowi Wspaniałemu – rycerzowi, który czci wyłącznie Śmierć.
CZASAMI ZŁO TRZEBA ZWALCZAĆ ZŁEM.
Niektórzy rodzą się po to, by walczyć, inni wolą stać w pełnym blasku. Lecz gdy Matka Wojna rozpościera żelazne skrzydła, na całe Morze Drzazg pada mroczny cień…

RECENZJA:

Ojciec Yarvi osiągnął swój cel - Gettland połączył siły z Vesterlandem – łączy ich kruchy rozejm, którego celem jest obalenie Najwyższego Króla i jego doradcy Babki Wexen. Grom-gil-Gorm wraz z Uthilem zastanawiają się jak pokonać potężną armię władcy, ale on nie próżnuję. Postanowił wysłać swojego poplecznika Yillinga Wspaniałego i obalić władze w Throvelandzie….

„Pokonani mogą następnego dnia odnieść zwycięstwo. Martwi nie zwyciężą już nigdy.”

W każdym tomie powieści prym wiodą inne postaci i tak też było tym razem. Poznajemy dwójkę całkowicie nowych protagonistów: Skarę oraz Raitha. Skara to księżniczka Throvelandu, cudownie ocalona z rzezi, jaką urządził Yilling. Dziewczyna jest postacią niezwykle charakterystyczną dla tej serii. Kieruje nią chęć zemsty za śmierć dziadka i rodaków. Pragnie odbudować królestwo i zasiąść na jego tronie. Przechodzi przemianę z nieco niewinnej, delikatnej dziewczyny w pewną siebie, bezwzględną królową w mistrzowski sposób operującą słowem. Natomiast Raith jest giermkiem Grom-gil-Gorma. Jest wojownikiem z krwi i kości. Morderstwa i bestialstwo to to, w czym Raith jest mistrzem. Do tej pory nie zastanawiał się czy jego postępowanie jest słuszne, bo nie znał innego świata. Okrucieństwo było jego codziennością, było czymś znajomym.

Poza tym autor przybliżył postać Kolla – młodego członka załogi Wiatru Południa, którego mięliśmy okazje poznać w „Pół świata”. W ostatniej części wydoroślał – stał się młodym mężczyzną z wątpliwościami. Staje przez najważniejszą decyzją w swoim życiu. Musi zdecydować czy chcę służyć Ojcu Yarviemu w Ministerstwie czy raczej poświecić się swojemu talentowi rzeźbienia w drewnie i związać się ze swoją ukochaną. Chłopak chciałby zadowolić wszystkich, ale z czasem zdaje sobie sprawę, że nie jest to możliwe. Poza tym

Oczywiście syn królowej Lathlin – Ojciec Yarvi nadal odrywa istotną role w powieści. Zszokowała mnie zmiana jaka zaszła w jego charakterze. Stał się prawdziwym mistrzem manipulacji i długoterminowego planowania. Może nie jest to pozytywna transformacja, ale dzięki temu stał się szalenie interesujący. I niewątpliwie ujawnienie mrocznej strony jego duszy spowodowało, że stał się bardziej rzeczywisty.

”Wolność nie ma żadnej wartości dla trupa. A duma jest warta niewiele nawet dla żywego.”

Muszę wspomnieć o wątku romantycznym, bo co ciekawe w tej serii jest on wyraźnie zarysowany. W poprzednich tomach miłość była przedstawiona w bardzo przewidywalny sposób, natomiast w „Pół wojny” Abercrombie pokusił się na wiele niespodzianek. Zaczynając czytać i stopniowo poznając Skarę, a później Raitha pomyślałam „znowu coś tak sztampowego?”. Nic bardziej mylnego. Tym bardziej trudno było przewidzieć zakończenie tego romansu, co było pozytywnym zaskoczeniem. Aczkolwiek muszę przyznać, że taki mocny wątek romantyczny w powieści fantasy nie do końca trafia w moje gusta. Wolałabym, aby był bardziej niepozorny i nierzucający się w oczy.

„W miarę jak rośnie potęga władcy, jego wielkoduszność się kurczy.”

Pozostaje jeszcze kwestia zakończenia, a raczej ujawnienia największej tajemnicy tej serii, czyli czym są elfie artefakty. Miałam o tym nie pisać, bo nie chciałam niczego zdradzać, ale po prostu muszę wspomnieć, że to było... dziwne. W pewnym momencie domyśliłam się jak autor rozwinie tę kwestę, ale nie wiem, co o tym wszystkim sądzić, tym bardziej, że Abercrombie sekret ten przedstawił z grubsza, ale brakowało mi szczegółów.

Niewątpliwie cała seria ma bardzo równy poziom, co nie jest wcale tak częstym zjawiskiem, i niezmiernie mnie cieszy. Co więcej Joe Abercrombie niejednokrotnie zaskoczył mnie rozwojem wydarzeń, a jego pomysły bywały niewiarygodnie nietuzinkowe. Autor podkreśla, że wojna to nie tylko walka, oręż i rozlew krwi, ale w równej mirze istotną rolę odrywa słowo i umiejętność posługiwania się nim, bo sprytnie poprowadzona intryga może przyczynić się do zwycięstwa...

Trylogia „Morze Drzazg”:

1. Pół króla

2. Pół świata

3. Pół wojny

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Pół świata - Joe Abercrombie

17:11

AUTOR: Joe Abercrombie

TYTUL ORYGINALU: Half the World

CYKL: Morze Drzazg #2

STRON: 452

WYDAWNICTWO: Rebis

DATA WYDANIA: 21 sierpnia 2015

GATUNEK: Fantastyka / Young Adult

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Zadra / Brand

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Zawahał się tylko na moment, ale Zadra zdążyła go rąbnąć w jaja brzegiem tarczy.”

OPIS:

Czasami Matka Wojna naznacza dziewczynę.
Taka właśnie jest Zadra, która rozpaczliwie chce pomścić śmierć ojca. Celem jej życia jest walka.
Niekiedy wojownik sam staje się bronią.
Dziewczyna zostaje uwikłana w intrygi Ojca Yarviego, przebiegłego ministra Gettlandu, który przemierza pół świata, aby pozyskać sojuszników w walce z Najwyższym Królem. I nie cofnie się przed niczym. Towarzyszy im Brand, młody wojownik, który nienawidzi zabijania.
A broń można wykorzystać tylko w jednym celu.
Czy Zadra już do końca życia będzie pionkiem w rękach potężnych graczy, czy zdoła odnaleźć własną ścieżkę?

RECENZJA:

Zadra jest 16-letnią dziewczyną, która marzy o zemście na zabójcach ojca. Pragnie zostać wielką wojowniczką i służyć królowi Uthilowi. Jednak nieszczęśliwy splot wydarzeń doprowadza do skazania jej na miażdżenie kamieniami. Czy nie będzie jej dane pomścić ojca? Na szczęście los daje jej jeszcze jedną szansę, a pojawia się ona w postaci Yarviego – ministra Gettlandu, który daje jej nadzieję na uniknięcie śmieci, ale nic nie ma za darmo...

Brand jest spragniony przygodny obraz wielkiego bogactwa, które mogłoby wyciągnąć jego oraz jego siostrę z biedy. Od tego celu dzieli go tylko niewielki krok. Właśnie kończy szkolenie na obrońcę króla Gettlandu. Jednak jeden błąd niweczy jego plany... Czy na zawsze zawiódł siostrę? Na szczęście zostaje uratowany przez ministra Yarviego. Czy może sobie znowu pozwolić na nadzieję?

Akcja powieści ma narrację naprzemienną, a co mnie niezmiernie zdziwiło Yarvi stracił rolę głównego protagonisty na rzecz Zadry oraz Branda. Sięgając po drugi tom, w ogóle nie czytałam opisu, dlatego było to dla mnie spore zaskoczenie. Yarvi nadal jest dość istotną postacią w powieści, jednak od ostatnich wydarzeń z „Pół króla” minęło trzy lata, a on wyrzekł się tronu, został doradcą monarchy, a co najważniejsze zaczął zbierać drużynę do długiej sprawy, aby szukać sprzymierzeńców przeciw Najwyższemu Królowi, który szokuję się do wojny. Jego postać przeszła szokującą transformację, czasami przecierałam oczy ze zdumienia i zastanawiałam się, czy to ciągle ta sama osoba. Jako minister musi być przebiegły i bezwzględny – trzeba przyznać, że świetnie odnalazł się w wielkim świecie polityki.

„Głupcy chwalą się tym, czego zamierzają dokonać. Bohaterowie biorą się do dzieła.”

Skoro Yarvi poszedł w odstawkę, to skupy się na nowej parze. Brand jawi się jako dobry samarytanin, który zawsze służy pomocną z przekonaniem, że zostanie mu to oddane z nawiązką. Jest prostolinijny, nieco naiwny, woli milczeć w przekonaniu, iż ilekroć otwiera usta, to później tego żałuję. Wie, że jest spostrzegany jako bezmózgi osiłek, bez własnego zdania. Natomiast Zadra, jest dziewczyną, która nie bez powodu nosi taki przydomek. Jest cierniem w oku świata. Jest arogancka, pewna siebie oraz pyskata, czym nie zjednuje sobie przyjaciół. Zawsze kochała ojca, z którego śmiercią nie potrafi się pogodzić, a nie jest w stanie dogadać się z matką, która pragnęła mieć córkę marzącą o aksamitach i falbankach. Aczkolwiek, pod tą nieprzeniknioną powłoką Zadry kryje się nieco zakompleksiona istota, przekonana o swojej nieatrakcyjności i chłopięcej naturze.

W pierwszy tomie wątek romantyczny był bardzo skromny, natomiast w drugim w ogóle nie istniał do połowy książki, a co więcej miłość między Brandem, a Zadrą była mocno przewidywalna. Para ta darzyła się nienawiścią, wręcz pogardą, jednak z czasem, jak można się domyślić ich uczucia ewoluowały. Po tych negatywnych emocjach zaczął rodzić się skrywany podziw, szacunek, następnie przyjaźń i… zwątpienie, bo zarówno Zadra, jak i Brant są osobami bardzo zakompleksionymi i autor skutecznie to wykorzystał. Wprowadził pewną podejrzliwość do ich relacji, przez co dochodziło między nimi do serii nieporozumień. Te ich nieświadome zniechęcanie siebie nawzajem niejednokrotnie doprowadzało mnie do śmiechu. To było komiczne i tragiczne jednocześnie.

„Nie powinna rozbudzać w sobie nadziei, ale one są jak chwasty - starasz się wyrwać je z korzeniami, lecz uparcie odrastają.”

Mimo iż „Pół świata” mogłabym określić mianem książki przygodowej, to miała ona kilka nużących momentów. Bohaterowie prawie cały czas są w ruchu (przez długą część książki przemieszczają się statkiem), czyhają na nich niebezpieczeństwa, ale od czasu do czasu wkrada się nuda – dużo polityki, przeciągających się bitew, czy powtarzalnych wydarzeń (jak ćwiczenia zbrojne Zadry). Zazwyczaj te rzeczy są plusem w książce, ale tym razem było inaczej… Na szczęście pojawiło się też to, co lubię u Abercrombiego najbardziej, czyli: intrygi oraz świetne, (wielokrotnie zabawne) dialogi, które mimo iż pełne złotych myśli, idealnie wpasowywały się w okoliczności i były niewymuszone.

„Strumień zdarzeń nie zawsze płynie korytem, które zawczasu wykopaliśmy.”

Książka pokazuje, że bohaterstwo to nie tylko dokonywanie heroicznych czynów godnych chwały, pieśni i bogactwa, ale przede wszystkim bezwzględność, brutalność i postępowanie nie zawsze zgodne z sumieniem. Tego bardowie nie ujmują w swoich pieśniach. Bohaterowie książki to młodzi, niedoświadczeni ludzie, którzy dokonują wyborów i niejednokrotnie ich żałują. Próbują odnaleźć się w świecie, gdzie dominuje dwulicowość i manipulacja. W świecie, gdzie aby przetrwać trzeba grać w te same gierki, być mistrzem w sztuce wojny i nie bać się poświecić jednostkę dla większego dobra. Czy Brand i Zadra będą tylko pionkami w rękach władzy? A może podejmą grę i okażą się godnymi partnerami między szczwanymi lisami?

Trylogia „Morze Drzazg”:

1.Pół króla

2.Pół świata

3. Pół wojny

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Pół króla - Joe Abercrombie

11:59

AUTOR: Joe Abercrombie

TYTUL ORYGINALU: Half A King

CYKL: Morze Drzazg #1

STRON: 400

WYDAWNICTWO: Rebis

DATA WYDANIA: 7 kwietnia 2015

GATUNEK: Fantastyka / Young Adult

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: Yarvi (15 lat)

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Srogi wiatr wiał tego wieczoru, gdy Yarvi dowiedział się, że został królem… a raczej półkrólem.”

OPIS:

Książę Yarvi poprzysiągł zemstę zabójcom ojca. Chce odzyskać Czarny Tron. Najpierw jednak jako sprzedany w niewolę galernik musi stawić czoło okrucieństwu i srogiemu morzu. I to mając tylko jedną sprawną rękę.
W oczach świata jest słaby. Nie utrzyma tarczy ani nie chwyci za topór, dlatego musi z umysłu uczynić zabójczą broń.
W osobliwej kompanii wyrzutków znajduje wsparcie, na jakie nie mógłby liczyć wśród szlachetnie urodzonych.
Yarvi ma u boku lojalnych przyjaciół, lecz zawiła ścieżka, którą kroczy, może się zakończyć tym, czym się rozpoczęła – niespodziewanym zwrotem, zasadzką i śmiercią króla.

RECENZJA:

Abercrombiego polubiłam głownie za jego styl pisania. Książki autora wyróżniają się świetnymi dialogami, przepełnionymi aroganckim i szelmowskim humorem. Z drugiej strony nie stroni od wulgaryzmów, brutalności – po prostu nie owija w bawełnę. Jego powieści spływają krwią i wszelkimi innymi cieczami fizjologicznymi. „Pół króla” w dużej mierze jest tego pozbawiona. W porównaniu do innych książek autora tu krew tworzy co najwyżej strumyczek i brak jakichkolwiek wulgaryzmów. Jest to ugrzeczniona wersja, skierowana do młodszego odbiorcy. Na szczęście brutalność to nie wszystko...

Yarvi, młody książę Gettlandu marzy o tym, aby zostać Ministrem. Jednak los zakpił z jego planów. Na królestwo spada ogromna tragedia – król oraz jego najstarszy syn zostają zamordowani. Chłopak wbrew sobie i swoim pragnieniom, musi zasiąść na Czarnym Tronie. Jednak jego rządy szybko się kończą – zostaje zdradzony przez najbliższą rodzinę. Yarviemu udaje się ujść śmierci, jednak fortuna całkowicie się od niego odwróciła. W ostateczności zostaje pojmany i sprzedany do niewoli. Nie mogąc pogodzić się z bezduszną zdradą, poprzysięga zemstę na mordercach oraz nowym władcy, który uzurpuje sobie prawo do tronu.

Brzmi dość schematycznie, prawda? Jak najbardziej, ale to tylko pozory. Oczywiście mamy zdradę, przyrzeczenie zemsty, aczkolwiek na tym szablonowość się kończy. Autor bardzo sprawnie i sprytnie poprowadził akcję. Próbowałam domyślić się zakończenia, ale nic z tego nie wyszło. Wszelkie moje domysły się nie sprawdziły. Autor zgrabnie wybrnął z owej schematyczności. Niejednokrotnie pokusił się o ciekawe i oryginalne rozwiązania, które urozmaiciły powieść i spowodowały, że czytało się ją z niekłamaną przyjemnością.

„(...) wielcy wojownicy umierają tak jak zwykli ludzie. Tyle, że zazwyczaj szybciej.”

Najbardziej rzucającym się w oczy dowodem na wspomnianą niebanalność fabuły jest sam główny bohater, który nie może wykazać się odwagą, walecznością, nigdy nie był i nie będzie wielkim wojownikiem, jak jego brat czy ojciec. Jego atrybutem nie jest miecz, tylko książka. Może poszczycić się wielką wiedzą, inteligencją oraz sprytem. Nikt nie darzy go szacunkiem. Nikt go nie docenia, nawet najbliższa rodzina. Wszyscy oceniają go przez pryzmat kalectwa. Wszyscy widzą jego zdeformowaną rękę. W oczach ludzi dostrzega tylko potępienie i szyderstwo. Jak ktoś taki może zostać królem, a raczej półkrólem?

„Zawsze był słaby, lecz nigdy nie czuł się bezsilny, dopóki nie został królem.”

Jak możemy się domyślać, główny bohater z biegiem akcji przechodzi prawdziwą metamorfozę. Ze zlęknionego chłopca, który na widok miecza trzęsie się ze strachu, a wizja stanięcia do walki paraliżuje całe ciało, staje się pewnym siebie i swoich wartości mężczyzną. Traci dziecięcą naiwności na rzecz świadomej dorosłości. Powoli zdaje sobie sprawę, co znaczy być królem i ile przyjdzie mu zapłacić za próbę dotrzymania złożonego przyrzeczenia...

Dialogi, jak to bywa u Abercrombiego, są dużą zaletą powieści. Przesączone humorem, nieco kąśliwe, czasami pompatyczne, pełne „złotych myśli”, urozmaicają książkę i nadrabiają pewne braki, głownie w postaciach, które były nieco spłaszczone. Autor zaniedbał bohaterów drugoplanowych, a szkoda, bo zapowiadały się bardzo intrygująco. Byłam ciekawa co kryją ich umysły, ale niestety obeszłam się smakiem. „Pół króla” to dobra książka, ale brakowało mi w niej pewnych emocji i choć niewielkiego zżycia się z postaciami. Mam nadzieję, że drugi tom nadrobi te braki.

„Głupiec uderza od razu (...). Mądry się uśmiecha, obserwuje i zapamiętuje. A dopiero potem zadaje cios.”

Joe Abercrombie stworzył powieść, w której dominuje walka o władzę oraz ludzka chciwość. Wykreował świat, w którym każdy dba o własne interesy, a bohaterstwo i lojalność są na wagę złota. Nie ma w niej żadnych nadprzyrodzonych stworzeń – elfy wyginęły przed tysiącem lat, trolle czy smoki nie istnieją. Największym potworem, zostawiającym za sobą same trupy i krew jest człowiek.

Cykl „Morze Drzazg”:

1.Pół króla

2. Pół świata

3.Pół wojny

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Pielgrzym - Terry Hayes

10:04

AUTOR: Terry Hayes

TYTUL ORYGINALU: I Am Pilgrim

CYKL: Pielgrzym #1

STRON: 768

WYDAWNICTWO: Rebis

DATA WYDANIA: 3 czerwca 2014

GATUNEK: Sensacja / Kryminał

NARRACJA: pierwszoosobowa

CZAS CZYTANIA: 6 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★★☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Są takie miejsca, których nie zapomnę do końca życia – plac Czerwony smagany gorącym wiatrem, sypialnia mojej matki po niewłaściwej stronie Ósmej Mili, bezkresne ogrody wokół domu zamożnej rodziny zastępczej czy zespół ruin znany jako Teatr Śmierci, gdzie pewien człowiek czaił się, by mnie zabić.”

OPIS:

"Pielgrzym" to kryptonim człowieka, który oficjalnie nie istnieje. Dawniej dowodził tajnym wydziałem wewnętrznym amerykańskiego wywiadu. Zanim wycofał się ze służby i zniknął, zawarł swe zawodowe doświadczenie w niezrównanej książce na temat technik śledczych. Nie przewidział jednak, że posłuży ona jako podręcznik mordercy...
Młoda kobieta zamordowana w podrzędnym hotelu na Manhattanie.
Mężczyzna publicznie ścięty w Arabii Saudyjskiej.
Oczy skradzione żywemu człowiekowi pracującemu w tajnym syryjskim laboratorium badawczym.
Dymiące ludzkie szczątki na zboczu góry w Hindukuszu.
Spisek, którego sednem jest przerażająca zbrodnia przeciwko ludzkości.
Jedna nić, która łączy wszystkie te sprawy.
Jeden człowiek, który podejmie wyzwanie.
Pielgrzym.

RECENZJA:

Młoda kobieta znaleziona martwa w wannie w motelu Eastside Inn. Brak jakichkolwiek śladów. Zwłoki zanurzone w kwasie, pozbawione zębów i jakby tego było mało, pokój spryskany środkiem dezynfekującym. Wiadomo tylko jedno: morderca inspirował się książką Juda Garretta, traktującą o technikach śledczych.

Zoolog z Arabii Saudyjskiej publicznie ścięty za krytykowanie rodziny królewskiej. Dyrektor tajnego, syryjskiego laboratorium wojskowego pozbawiony oczu. Szczątki trzech osób przysypane wapnem w górach Afganistanu. Mężczyzna zrzucony z klifu w Tureckim mieście Bodrum.

Sprawy, które na pierwszy rzut oka nic ze sobą nie łączy. Jednak prawda jest inna - przerażająca i mrożąca krew w żyłach. Ktoś planuję atak bioterorrystyczny na Stany Zjednoczone. Władze dochodzą do wniosku, że tylko jedna osoba może poradzić sobie ze śledztwem i dotarciem do prawdy. Jest jedyną szansą narodu amerykańskiego...

Mężczyzna o stu twarzach. Przybierał wiele tożsamości: Peter Campbell, Jude Garrett, Brodie Wilson i dziesiątki innych, ale nikt nie zna jego prawdziwego nazwiska. Uchodzi za jednego z najlepszych tajnych agentów na świecie. Poznajcie Pielgrzyma. Rozpoczyna się prawdziwy wyścig z czasem. Czy uda mu się wyśledzić terrorystę, zanim on zrzuci bombę na Stany w postaci śmiercionośnego wirusa?

„Świat nie zmienia się na naszych oczach - zmienia się za naszymi plecami.”

Na wstępie muszę przyznać się do jednej rzeczy. Nie przepadam za tematyką terroryzmu, Bliskiego Wschodu, World Trade Center, 11 września i wszystkiego co z tym związane. Po prostu mnie to nudzi. Dlatego pierwsze dwieście stron powieści dłużyło mi się. Tytułowy agent wprowadzał nas w tajniki swojego życia (co akurat było ciekawe) i relacjonował pewne wydarzenia, mające miejsce na Bliskim Wschodzie, których nie był bezpośrednim świadkiem. I tu był szkopuł pogrzebany, bo nijak mnie to ciekawiło. Na szczęście później zaczęło się wszystko rozwijać, łączyć ze sobą i totalnie przepadłam. Dosłownie zostałam pochłonięta i nie mogłam się oderwać. „Pielgrzym” to powieść kryminalna z prawdziwego zdarzenia. Cudownie rozplanowana fabuła i nakreślona tajemnica. Mamy poplątanie z pomieszaniem, ale w ostateczności wszystko łączy się genialną całość. Do tego należy dorzucić element powieści szpiegowskiej i dochodzę do wniosku, że nie potrzebuję niczego więcej do szczęścia. „Pielgrzym” w rękach i znikam dla świata.

„...jeśli chcesz rozśmieszyć Boga, powiedz Mu, że masz pewne plany.”

Muszę jeszcze wspomnieć o klimacie książki, który był świetny. Czuć było napięcie na szczeblu rządowym oraz niepokój głównego bohatera. To był morderczy wyścig z czasem. Terrorysta zawsze był krok przed nimi. Często przebijała się rezygnacja i zwątpienie w powodzenie misji. A ja przeżywałam to razem z nimi. Czytałam tą powieść z zapartym tchem. Niejednokrotnie przecierałam oczy ze zdumienia – co tam się działo! A zakończenie to prawdziwy rollercoaster emocji. Siedziałam jak na szpilkach!

Książka jest oczywiście iście amerykańska. Mamy tutaj oddanych pracowników rządowych, prawdziwych patriotów gotowych dla kraju zrobić wszystko. Inteligentnego i szczerego prezydenta, który na pierwszym miejscu stawia dobro obywateli. Autor pokazał odwagę ich wszystkich i umiejętność działania pod presją. A co najważniejsze zaprezentował formę amerykańskiego wywiadu i że nic, i nikt nie może się z nim równać. Zazwyczaj coś takiego razi mnie w oczy, ale co ciekawe tutaj w ogóle mi to nie przeszkadzało.

„Jedyna droga do nieba jest ta, którą budujemy sami na ziemi.”

Wielkim zaskoczeniem jest to, że „Pielgrzym” jest pierwszym tomem cyklu. Byłam przekonana, że jest to powieść jednotomowa, ale zakończenie rozwiało wszelkie wątpliwości. W związku z tym już nie mogę doczekać się kontynuacji, bo nie wszystkie wątki zostały domknięte i zapowiada się ekscytujący drugi tom. Jeśli szukasz książki, która powali Cię na kolana swoją pomysłowością i przewrotną, zaskakującą akcją, to nie zwlekaj i jak najszybciej sięgnij po powieść Terry’ego Hayes’a – to z pewnością coś dla Ciebie!

Cykl „Pielgrzym”:

1.Pielgrzym

2.?

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

Wyzwania

RECENZJA: Boski ogień - Brian Staveley

RECENZJA: Miecze cesarza - Brian Staveley

RECENZJA: Pół wojny - Joe Abercrombie

RECENZJA: Pół świata - Joe Abercrombie

RECENZJA: Pół króla - Joe Abercrombie

RECENZJA: Pielgrzym - Terry Hayes

Obserwatorzy

Facebook

Kategorie

Archiwum bloga

Wydawnictwa

Popularne posty

Lubimy Czytać

Formularz kontaktowy

Wyzwania

RECENZJA: Boski ogień - Brian Staveley

RECENZJA: Miecze cesarza - Brian Staveley

RECENZJA: Pół wojny - Joe Abercrombie

RECENZJA: Pół świata - Joe Abercrombie

RECENZJA: Pół króla - Joe Abercrombie

RECENZJA: Pielgrzym - Terry Hayes

Obserwatorzy

Facebook

Kategorie

Archiwum bloga

Wydawnictwa

Popularne posty

Lubimy Czytać

Formularz kontaktowy

Autorzy

Gatunek

Oceny