House of Readers: Science Fiction

RECENZJA: Kamienne niebo - N.K. Jemisin

11:51

RECENZJA: Mroczna materia - Blake Crouch

10:40

AUTOR: Blake Crouch

TYTUL ORYGINALU: Dark Matter

CYKL: jednotomowa

STRON: 340

WYDAWNICTWO: Zysk i S-ka

DATA WYDANIA: 7 listopada 2016

GATUNEK: Science Fiction/Thriller/Romans

NARRACJA: pierwszoosobowa

BOHATER: Jason Dessen

CZAS CZYTANIA: 2 dni

MOJA OCENA: ★★★★★☆☆☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Uwielbiam czwartkowe wieczory.”

OPIS:

"Jesteś w życiu szczęśliwy?" To ostatnie słowa, które słyszy Jason Dessen, zanim zamaskowany porywacz pozbawia go przytomności. Gdy się budzi, jest przywiązany do noszy i otaczają go ludzie w kombinezonach zabezpieczających przed działaniem substancji niebezpiecznych. Uśmiecha się do niego mężczyzna, którego Jason nigdy w życiu nie widział, który zaczyna przemowę od słów: "Witaj z powrotem, Jasonie. Gratulacje". W świecie, w którym się obudził, życie Jasona jest całkiem inne niż to, które prowadził. Jego żona nie jest jego żoną. Jego syn nigdy nie przyszedł na świat. A on sam nie jest tuzinkowym profesorem fizyki na uniwersytecie, lecz fetowanym geniuszem, który osiągnął coś wielkiego. Coś niemożliwego. Czy ten świat jest snem, czy snem był świat poprzedni? Nawet jednak jeśli dom, który pamięta, jest prawdziwy, jak Jason ma wrócić do rodziny, którą kocha? Odpowiedź na to pytanie pojawia się w trakcie podróży dziwniejszej i bardziej przerażającej, niż jeszcze niedawno byłby sobie w stanie wyobrazić - podróży, będącej walką z przerażającym wrogiem, który wydaje się nie do pokonania, podróży, która zmusi Jasona Dessena do zajrzenia w najgłębsze zakamarki własnej duszy.

RECENZJA:

Jason Dessen prowadzi proste życie – ma kochającą żonę i nastoletniego syna. Dla nich zrezygnował z kariery naukowej, ale jest szczęśliwy jako uniwersytecki wykładowca. Wszystko się zmienia pewnego wieczoru, kiedy nie wraca do domu, gdyż świat, który znał zostaje odebrany mu siłą. Trafia do innej rzeczywistości. Dom, w którym mieszkał wygląda całkowicie inaczej, nie ma żony ani syna. Natomiast okazuję się, że jest wybitnym naukowcem, któremu udało się dokonać przełomowego odkrycia…

„Mroczna materia” zaczytana się w niesamowicie intrygujący sposób. Może fabuła, w której zagubiony bohater budzi się w zupełne innej rzeczywistości, gdzie całe jego życie wygląda inaczej nie jest niczym odkrywczym, ale Blacke Crouch przedstawił zagadnienie w całkiem odmienny sposób. Sięgając po tę pozycję oprócz tego, że jest to połączenie science fiction z thrillerem, nie do końca wiedziałam o czym będzie i przez jakiś czas zastanawiałam się ‘ale o co chodzi?’. Początek książki trzyma w napięciu, jest mroczny i tajemniczy. Niestety cały środek był dla mnie nudny. Miałam wrażenie, jakbym w kółko czytała o tym samym. Może co rusz zmieniały się lokalizacje, ale mimo wszystko było niebywale monotonnie i akcja ożywiła się dopiero w ostatnich rozdziałach. Muszę przyznać, że nie do końca podobało mi się w jaką stronę podążyła fabuła. Miałam wrażanie, że czasami autor zbyt udziwnia, a nawet ma tendencje do przejaskrawienia i nadmiernego dramatyzmu.

Największym zaskoczeniem było to, że książka w znacznym stopniu jest romansem, a naukowych zagadnień było wyjątkowo niewiele. Spodziewałam się raczej odwrotnej kombinacji, co nie do końca mi odpowiadało. Autor wręcz składa pokłon miłości, pochwala podążanie za głosem serca. Cały środek książki traktuje o wyborach, które podejmujemy w życiu i jak na nas wpływają. Mamy możliwość wejrzenia w myśli bohatera, obserwowania jego rozpaczliwej pogoni za prawdą i sprawiedliwością. Do ostatniego tchu w imię miłości swojego życia.

Kolejną kwestią jest styl autora, który jest do bólu prosty, wręcz oszczędny. Crouch posłuje się krótkimi zdaniami, stawia na skąpe opisy. Książka mogłaby być obiecującym materiałem na film, ale mi wyraźnie czegoś w niej zabrakło – jakiegoś elementu, który by mnie zaintrygował i porwał bez reszty.

„Mroczna materia” to powieść, która niewątpliwie skłania do przemyśleń i refleksji. Traktujemy życie jak oczywistość, nie doceniamy tego co posiadamy, dopóki tego nie stracimy, nie zostanie nam odebrane, ale kiedy zdajemy sobie z tego sprawę jest za późno. Autor podkreśla jak poszczególne decyzje, nie tylko nasze, ale i innych wpływają na nasze życie. Pokazuje za jakie wartości warto walczyć. Całkiem zgrabnie przemycił filozoficzne przemyślenia do powieści science fiction, ale w moim odczuciu strona fantastyczno-naukowa mocno kulała. Nie czytało mi się jej źle, ale nie zrobiła na mnie żadnego wrażenia.

RECENZJA: Illuminae - Amie Kaufman, Jay Kristoff

09:56

RECENZJA: Calamity - Brandon Sanderson

10:55

AUTOR: Brandon Sanderson

TYTUL ORYGINALU: Calamity

CYKL: Mściciele #3

STRON: 436

WYDAWNICTWO: Zysk i S-ka

DATA WYDANIA: 24 kwietnia 2017

GATUNEK: Young Adult / Science Fiction

NARRACJA: pierwszoosobowa

BOHATER: David Charleston (19 lat)

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Widziałem przerażające głębiny.”

OPIS:

Gdy Calamity rozświetliła niebo, zrodzili się Epicy. Od tamtej pamiętnej nocy życie Davida jest nierozerwalnie związane z ich zbrodniami.
Stalowe Serce zabił jego ojca. Pożar skradł mu serce. A teraz Regalia zamieniła jego najlepszego sprzymierzeńca w groźnego wroga.
David znał tajemnicę Profesora i zatrzymał ją dla siebie nawet wtedy, gdy Profesor z trudem panował nad swoją mocą Epika. Jednak starcie ze Znikającym w Babilarze przeważyło szalę. Były przywódca Mścicieli przeszedł na drugą stronę. Zapadł w mroczną otchłań zła szerzonego przez Epików na całym świecie, z której - jak powszechnie sądzono - nie ma powrotu.
Jednak wszyscy się mylą. Odkupienie jest możliwe nawet dla Epików, czego dowiodła Megan. Nie wszyscy są straceni. Nie całkowicie. A Dawid jest na tyle szalony, aby stawić czoło najpotężniejszemu z elity Epików, aby ocalić przyjaciela. Albo zginąć…

RECENZJA:

Mściciele stracili swojego przywódcę. Profesora pochłonęła ciemność i zaczął siać spustoszenie. David i grupka jego przyjaciół zrobią wszystko aby przeciągnąć go z powrotem na swoją stronę. W tym celu muszą znaleźć jego słaby punkt. Każdy Epik go posiada, ale czy zdążą zanim będzie za późno?

Zacznę od tego, że „Calamity” czytało mi się niewyobrażalnie ciężko. Pierwsza połowa ciągnęła mi się jak przysłowiowe flaki z olejem. Po zastanowieniu sądzę, że przyczyniły się do tego dwie rzeczy. Po pierwsze – tłumaczenie, które strasznie działało mi na nerwy. Z poprzednimi tomami nie miałam aż takich problemów i zastanawiałam się o co chodzi? W końcu mnie olśniło – książka miała innego tłumacza, co niestety było odczuwalne. Poza tym jak można było zmienić przydomki Epików? Wcześniej Usunięty, teraz Znikający. To powodowało tylko dezorientację. Po drugie – pierwsza połowa powieści była po prostu nudna. Wiele planowania i gdybania bohaterów, a mało działania.

Podobnie jak w poprzednich tomach i w przypadku „Calamity” autor pokusił się o oryginalną lokalizację. Tym razem trafiamy do Ildithii, ruchomego miasta w całości stworzonego z soli. Kryształ ten jest bardzo nietrwały przez co wszystkie budynki rozpadają się w ciągu tygodnia i ludzie cały czas muszą zmieniać swoją lokalizację.

Autor nie zrezygnował z technologii opartej na umiejętnościach Epików. Mamy sporo technicznych nowinek oraz wynalazków, które przynajmniej w jakiś stopniu wspomagają zwykłych ludzi podczas starć z potężnymi Epikami. Nie brakuje przemyśleń na temat słabości Epików, tego, jak one na nich wpływają oraz czy istnieje możliwość wyrwania ich z ciemności. Co więcej autor okrasił fabułę zabawnymi sytuacjami czy wypowiedziami – głównie za sprawą Cody’ego.

A skoro przy protagonistach jesteśmy, wydaje mi się, że rozwój postaci nie był priorytetem Sandersona. Każdy z towarzyszy Davida ma jakieś indywidualne cechy i kilka faktów z ich przeszłości wychodzi na jaw, ale na tym to się kończy. Sam David posiada wiele wad (co oczywiście jest na plus), a w tym tomie przechodzi przemianę. Jest zmuszony dowodzić małą grupką byłych Mścicieli, ale zdecydowanie nie pragnie tej władzy. Jest to dla niego wielkim brzemieniem i niechcianą odpowiedzialnością, ale w końcu dojrzewa do tej roli.

Poza tym Sanderson świetnie budował napięcie i nawarstwiał przeróżne problemy i wątpliwości bohaterów, przez co wręcz nie mogłam doczekać się ich rozwiązania i finału książki. Niestety w momencie, kiedy dotarłam do ostatnich rozdziałów stało się coś dziwnego… Po Sandersonie spodziewałam się jakiegoś epickiego zakończenia, bo do tego przyzwyczaił swoich czytelników, ale w przypadku „Calamity” autor nieco zawiódł, gdyż stworzył coś nieefektownego i po prostu przeciętnego. Przez całą książkę czekałam na finał i kiedy w końcu przeczytałam całość miałam wrażenie, że autor olał zakończenie.

Ciężko jest mi ocenić tę książkę, bo w porównaniu do innych serii Sandersona, ta wypada dość słabo, ale z drugiej strony, zestawiając ją do powieści młodzieżowych efekt jest zadowalający. Jeśli szukacie serii science-fiction z oryginalną fabułą i ciekawymi rozwiązaniami, to ten cykl jest zdecydowanie dla was.

Trylogia „Mściciele”:

1. Stalowe Serce

2. Pożar

3. Calamity

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Tysiąc odłamków ciebie - Claudia Gray

16:12

AUTOR: Claudia Gray

TYTUL ORYGINALU: A Thousand Pieces of You

CYKL: Firebird #1

STRON: 352

WYDAWNICTWO: Jaguar

DATA WYDANIA: 10 maja 2017

GATUNEK: Young Adult / Romans / Science Fiction

NARRACJA: pierwszoosobowa

BOHATER: Marguerite Caine

CZAS CZYTANIA: 2 dni

MOJA OCENA: ★★★★★☆☆☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Dłonie mi drżą, gdy opieram się o ceglany mur.”

OPIS:

Tysiąc żyć. Tysiąc możliwości. Jedno przeznaczenie.

Marguerite Caine dzięki swoim rodzicom – wybitnym fizykom – od dziecka poznaje najśmielsze teorie naukowe. Najbardziej zdumiewający wśród nich jest najnowszy wynalazek jej matki, urządzenie nazwane Firebirdem, pozwalające na podróż do równoległych wymiarów.

Gdy ojciec Marguerite zostaje zamordowany, wszystkie poszlaki wskazują na jedną osobę – Paula Markova, błyskotliwego, ale enigmatycznego asystenta jej rodziców. Zanim dosięgnie go ramię sprawiedliwości, Paul ucieka do innego świata. Nie bierze jednak pod uwagę determinacji Marguerite.

Z pomocą Theo, drugiego asystenta rodziców, Marguerite ściga Paula poprzez różne wymiary. W każdym świecie, do którego przeskakuje, spotyka inną wersję Paula, co sprawia, że zaczyna wątpić w jego winę i przestaje dowierzać własnemu sercu. Już niebawem wplątuje się w romans równie niebezpieczny, jak i kuszący.

RECENZJA:

Wyobraź sobie, że nasza rzeczywistość przecina się z nieskończoną ilością światów równoległych, w których losy jednego człowieka mogą potoczyć się na miliony różnych sposobów. Dla Merguerite to nie science-fiction, ale rzeczywistość. Jej rodzice – genialni naukowcy wynaleźli urządzenie zwane Firebird dzięki, któremu można podróżować między tymi światami, wcielając się w swoje alternatywne osobowości. Nagle w tajemniczych okolicznościach ginie ojciec dziewczyny, a głównym podejrzanym zostaje jego asystent i jej przyjaciel Paul, który kradnie urządzenie i znika. Meg wraz z drugim asystentem Theo ruszają jego tropem.

Merguerite wyrusza w bardzo niebezpieczną podróż, po której nie wie, czego się spodziewać. Nie ma pojęcia gdzie trafi i w jakim stopniu nowy świat będzie podobny do tego, co do tej pory znała. W każdym z tych równoległych rzeczywistości mamy XXI wiek, ale znajdują się one w różnych stopniach rozwoju cywilizacyjnego. Pierwszy problem z tą książka mam taki, że spodziewałam się, że ta różnorodność będzie lepiej ukazana. Jasne, mięliśmy kilka intrygujących światów, ale w moim mniemaniu były one słabo przestawione.

Trudno przydzielić tę książkę do gatunku science-fiction. Na początku mięliśmy objaśnione jak działa forebird, kilka przeskoków do równoległych światów oraz garść naukowych sformułowań, których prawdziwości wole nie oceniać, bo żaden ze mnie fizyk, ale na tym kończy się cała naukowa strona książki. Dla mnie było to trochę mało. Główna bohaterka nie dzieli pasji rodziców i nie za bardzo obchodzi ją działanie firebirda i fizyka (ma duszę artystki), dla niej najważniejsze było to, aby podążyć za mordercą ojca. Na początku jej myśli zdominowane były chęcią zemsty, ale za szybko zmieniły się jej priorytety. Nie mogę napisać o co dokładnie chodzi, ale wątek kryminalny, na który w dużym stopniu liczyłam za szybko padł trupem. Zero napięcia, zero emocji, zero zaangażowania, słowem nic fajnego. W moim przeświadczeniu „Tysiąc odłamków ciebie” obrało zły kierunek i z czasem zamieniło się w romans. Niestety autorka za bardzo skupiła się na miłości trawiącej główną bohaterkę.

Meg miała niemały orzech do zgryzienia, gdyż darzyła pewnym nieokreślonym uczuciem dwóch asystentów rodziców – Paula oraz Theo. Tak… mamy trójkąt, a nawet więcej, gdyż trafiając do innych światów, spotyka inne wersje owych przystojniaków. Pojawia się pytanie – czy to już zdrada? Niby to ta sama osoba, ale jednak inna… Nie ma to, jak takie rozterki.

Przez owe niezdecydowanie Meg po prostu nie potrafiłam polubić tej dziewczyny. Nieraz miałam ochotę jej przywalić. Poza tym niektóre jej decyzje były dla mnie niezrozumiałe, strasznie dziecinne i po prostu niewyobrażalnie niemoralne. Postaci drugoplanowych przewija się sporo. Wiemy, że Theo jest pewnym siebie młodym mężczyzną, a Paul jest jego przeciwieństwem – jest cichy i zamknięty w sobie. Obydwóch łączy jedno – są obiecującymi młodymi naukowcami, ale... byli bezbarwni do bólu. Ich los był mi całkowicie obojętny. Jedynym bohaterem, który w jakimkolwiek stopniu mnie zajmował był ojciec Merguerite.

Wydaje mi się, że w którymś momencie autorka się pogubiła i sama nie wiedziała, w którą stronę podążyć – w stronę romansu, sci-fi czy kryminału. W końcu przeważyła ta pierwsza opcja, przez co książka stała się całkowicie nijaka. Przez większą jej część nic się nie działo, nie było żadnych zwrotów akcji czy zaskoczeń. Czekałam na jakiś punkt kulminacyjny i doczekałam się małego zaskoczenia w końcówce, ale cała reszta była do bólu przewidywalna. Cała tajemnica opierała się na tym, że wszyscy mieli sekrety i nikt nie mówił wprost. Działania Meg, aby odkryć prawdę były żałosne.

„Tysiąc odłamków ciebie” to powieść z wielkim potencjałem, bo gdyby autorka bardziej rozwinęła równoległą rzeczywistość i udynamiczniła wątek kryminalny, mogłoby wyjść coś wyjątkowo intrygującego. Nie brakuje tutaj etycznych rozważań oraz egzystencjalnych zagadnień dotyczących nieuchronności losu i tego, że człowiek nie może uciec przed przeznaczeniem, ale cała oprawa tych przemyśleń była mizerna.

Seria „Firebird”:

1.Tysiąc odłamków ciebie

2. Dziesięć tysięcy słońc nad tobą

3. Milion światów z tobą

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Piąta fala. Ostatnia gwiazda - Rick Yancey

16:35

AUTOR: Rick Yancey

TYTUL ORYGINALU: The Last Star

CYKL: Piąta Fala #3

STRON: 436

WYDAWNICTWO: Moondrive/Otwarte

DATA WYDANIA: 14 września 2016

GATUNEK: Science Fiction / Young Adult

NARRACJA: pierwszoosobowa/trzecioosobowa

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★☆☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Dawno temu, jako dziesięcioletni chłopiec, jej ojciec wsiadł do dużego żółtego autobusu i pojechał do planetarium.”

OPIS:

Ostatni tom elektryzującej trylogii Piąta fala! Zostały cztery dni. Potem z powierzchni Ziemi zniknie wszelki ślad po człowieku. Ucieczka i ukrywanie się nie mają już sensu. Jedyną szansą dla ludzkości jest podjęcie nierównej walki z wrogim najeźdźcą. Tylko kim naprawdę jest nieprzyjaciel? Czy bohaterom uda się wypełnić ryzykowną misję? I jaką rolę w ratowaniu ś wiata odegra Cassie? Odliczanie właśnie się rozpoczęło.

RECENZJA:

Inwazja obcych dobiega końca. Pozostał tylko jeden krok, aby całkowicie unicestwić ludzkość. Zaczęło się odliczanie. Cztery dni i nie pozostanie nawet jeden człowiek na kuli ziemskiej. Ostatnia nadzieja w Cassie, Evanie, Zombie, Benie oraz Ranger, którzy próbują pokrzyżować im plany. Każdy z nich ma zadanie do wykonania. Czy podołają wyzwaniu?

Zacznijmy od wad. Największym problemem tej książki było to, że została wydana dwa lata po drugim tomie. To trochę długo i gdyby nie to, że chciałam poznać zakończenie, to prawdopodobnie bym jej nie przeczytała. Taki długi czas oczekiwania na „Ostatnią gwiazdę” doprowadził do tego, że nie odczuwałam żadnych emocji podczas jej czytania, ciężko mi było wbić się w wydarzenia od pierwszej strony - początek nieco mnie męczył i nie obchodziły mnie losy bohaterów.

A skoro jestem przy protagonistach, to niestety nic się w tej kwestii nie zmieniło. Cassie dalej irytowała mnie niemiłosiernie. Jej wahania nastrojów, jakieś dziwne humorki i przeczące sobie zachowania doprowadzały mnie do szewskiej pasji. A na domiar złego, najwidoczniej to jest genetyczne, bo jej braciszek nie był lepszy. Dziecko, które chce być traktowane jak zawodowy żołnierz, nosić broń i zabijać. Mały psychopata. Oprócz narracji Sama oraz Cassie, autor ukazał wydarzenia z wielu innych perspektyw. Śledziliśmy poczynania Bena, Ranger oraz Evana. Co więcej, od czasu do czasu pojawiały się krótkie wtrącenia całkiem przypadkowych osób.

W ogólnym aspekcie wojny obcych z ludzką cywilizacją, książka Yanceya jest bardzo przewidywalna, ale były niewielkie elementy, które potrafiły zaskoczyć. Zakończenie było bardzo dramatyczne, nie zabrakło heroicznych czynów, ale nie do końca mnie usatysfakcjonowało, gdyż miałam niewielkie zastrzeżenia odnośnie kilku kwestii, jak chociażby technologia obcych. Nie mogę wdać się w szczegóły, ale w moim mniemaniu autor potraktował niektóre elementy po macoszemu. Aczkolwiek chyba za dużo wymagam, bo czego się spodziewać po książce młodzieżowej?

Ta powieść przypomniała mi jedną istotną rzecz – to, że naprawdę uwielbiam styl Ricka Yanceya. Może jest aż nadto młodzieżowy, ale jednocześnie jest bardzo dynamiczny, malowniczy, momentami nawet poetycki. Jego warsztat jest niebywale lekki, przez co książkę czyta się bardzo sprawnie i szybko. Niemniej jednak, wydaje mi się, że w trzecim tomie jest więcej wulgaryzmów, co mnie trochę zaskoczyło. Mam wrażenie, że w poprzednich tomach nie było takiego natężenia przekleństw. Tutaj sypią się jak confetti na sylwestra. Czy to źle? W moim mniemaniu nie, bo cóż… chcąc nie chcąc bohaterami są nastolatki, a nie wszystkie są ucieleśnieniem cnót i dobrych manier.

„Ostatnia gwiazda” to kolejna książka o tym, jak nastolatki stają w obliczu niemożliwego i jako ostatni bastion ludzkości próbują ratować świat. Jak zawsze w takich sytuacjach nie wyszło to zbyt realistycznie. Chwała za to, że autor nie postawił na pełny happy end, ale w moim mniemaniu nie było to idealne zwieńczenie serii.

Trylogia „Piąta fala”:

1. Piąta fala

2. Bezkresne morze

3. Ostatnia gwiazda

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Reguły gry - James Frey, Nils Johnson-Shelton

16:22

AUTOR: James Frey, Nils Johnson-Shelton

TYTUL ORYGINALU: Rules of the Game

CYKL: Endgame #3

STRON: 352

WYDAWNICTWO: SQN

DATA WYDANIA: 11 stycznia 2017

GATUNEK: Young Adult/Science Fiction

NARRACJA: trzecioosobowa

BOHATER: An, Sarah, Jago, Maccabee, Aisling, Shari, Hilal

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„kepler 22b siedzi w połyskliwym fotelu na środku czarnego pomieszczenia o niskim sklepieniu.”

OPIS:

Graj, aby zwyciężyć. Walcz, aby przetrwać.
Najsilniejsi i najsprytniejsi z Graczy dotarli do końcowej fazy Endgame. Klucz Ziemi oraz Klucz Niebios już odnaleziono, ukryty pozostał ostatni klucz do wygranej i ocalenia świata – Klucz Słońca. Zwycięzca może być tylko jeden!
Maccabee gra, by wygrać. Posiada Klucz Ziemi i Klucz Niebios. Teraz zrobi wszystko, by zdobyć Klucz Słońca. Ale w Endgame nic nie jest stałe. Maccabee musi grać ostrożnie i bacznie pilnować pleców. An Liu gra dla śmierci. Jego celem jest powstrzymanie Endgame i zagłada całego świata. Aisling porzuciła Grę i zdecydowała się walczyć po stronie życia.
Aisling, Sarah, Jago, Shari i Hilal nie dopuszczą do zakończenia Endgame. Klucz Słońca nie może zostać odnaleziony. Tych pięciu Graczy postanowiło ustanowić własne reguły Gry.
Wszystkich łączy jedno. Są gotowi umrzeć, by osiągnąć zamierzone cele. Doprowadzą sprawy do końca, ale na własnych zasadach.

RECENZJA:

Endgame nie jest już tajemnicą. Zarówno Gra, jak i twarze Graczy stały się powszechnie rozpoznawalne. Abaddon zmierza w stronę Ziemi. Zderzenie zdaje się nieuniknione. Klucz Ziemi i Klucz Niebios zostały odnalezione i znajdują się w rękach Maccabeego, który zrobi wszystko, aby wygrać i zapewnić przetrwanie swojemu ludowi. Nieprzewidywalny An Liu łaknie śmierci i zniszczenia – zagłada ludzkości i zniszczenie Stwórców to jego misja. Jednak pozostali gracze mają inny cel – pragną przerwać Endgame. Czym im się uda? Czy jest to w ogóle możliwe?

Trzeci tom w przeciwieństwie do pierwszego posiada znacznie mniejszą liczbę bohaterów – jest ich łącznie siedmiu (a było dwunastu), co powoduję, że czytanie tej książki jest znacznie przyjemniejsze. Jest mniej chaosu, łatwiej kontrolować wszystkie wydarzenia, a co najważniejsze w końcu można wyłuskać swojego faworyta, z czym wcześniej miałam problemy. Autorzy więcej czasu mogą poświęcić każdej jednostce, dzięki czemu szczegółowiej poznajemy indywidualne cechy każdego gracza. Co więcej nadal przeskakujemy z kontynentu na kontynent, odkrywając starożytne tajemnice. W jednym rozdziale jesteśmy w Ameryce Północnej, by w następnym przenieś się do Australii, aczkolwiek to mi się podobało i nadal się nie zmieniło.

W książce wiele się dzieje, akcja leci na łeb na szyje i nie mamy nawet chwili wytchnienia. Aczkolwiek muszę przyznać, że mimo iż autorzy potrafią zaskoczyć, to cała fabuła toczy się utartą ścieżką, z której od czasu do czasu zbaczamy, by zaraz wrócić na stały kurs. Od początku było wiadomo jak skończy się ta seria – można było się tego domyślić już w pierwszym tomie. Mimo wszystko, jak wspomniałam nie wszystkie moje przypuszczenia się sprawdziły. Miałam swoje podejrzenia odnośnie tego, kto przeżyje, a kto ostatecznie zginie (niekoniecznie wiązało się to z moimi ulubieńcami), a trzeba przyznać, że autorzy się nie patyczkowali. Miałam wrażenie, że mówią: „myślisz, ze nas rozgryzłaś? Wiesz kto zginie w następnej kolejności? Nic z tego!” i bum! Zrzucają na mnie bombę, której w ogóle się nie spodziewałam. Dlatego pod tym względem byłam zachwycona z lektury, ale inaczej było z samych zakończeniem, gdyż miałam nadzieję, że zostanie wyjawione więcej tajemnic, ale nic z tego. Było sporo niedopowiedzeń, za czym nie przepadam.

„Endgame” to typowo rozrywkowa seria, w której akcja goni akcję, a trupy sieją się gęsto i krew spływa strumieniami. Granaty, bomby, trucizny, broń palna i biała – sposobów na śmierć jest bez liku. Bohaterowie nie cofną się przed niczym, aby osiągnąć własne cele. Połączenie śmiertelnej rywalizacji z pozaziemskimi tajemnicami oraz starożytnymi ludami jest genialnym pomysłem i mimo kilku zgrzytów jestem zadowolona z lektury trzeciego tomu, jak i z całej trylogii.

Trylogia „Endgame”:

1.Wezwanie

2. Klucz Niebios

3. Reguły gry

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: W sercu światła - Amie Kaufman, Meagan Spooner

17:11

AUTOR: Amie Kaufman, Meagan Spooner

TYTUL ORYGINALU: Their Fractured Light

CYKL: Starbound #3

STRON: 376

WYDAWNICTWO: Otwarte/Moondrive

DATA WYDANIA: 11 stycznia 2017

GATUNEK: Science Fiction/Young Adult

NARRACJA: pierwszoosobowa

BOHATER: Sofia/Gideon

CZAS CZYTANIA: 3 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★★☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Zmarszczka.”

OPIS:

Sofia wie, że w życiu może polegać tylko na sobie. Jej głównym celem stała się zemsta na korporacji LaRoux Industries, którą obwinia o śmierć ojca. Aby tego dokonać, nie cofnie się przed niczym. Gideon to błyskotliwy i niezwykle utalentowany haker. Sofia i Gideon nie ufają sobie nawzajem, ale wspólny cel zmusza ich do współpracy.
Losy tej dwójki splatają się z losami innych wrogów okrutnej korporacji. Lilac, Tarver, Jubilee oraz Flynn wciąż płacą wysoką cenę za wybory, których dokonali. Zanim na planecie Korynt dojdzie do finałowego starcia z wrogiem, sześcioro bohaterów będzie musiało rozprawić się z własną przeszłością

RECENZJA:

Sofia marzy tylko o jednym – zemście. Pragnie, aby Roderick LaRoux zapłacił za swoje zbrodnie, w szczególności za śmierć jej ojca. Dziewczyna jest coraz bliżej celu. Właśnie ma się spotkać z jednym ze swoich kontaktów, kiedy wszystko się wali. Zamiast rozmawiać z informatorem, Sofia jest zmuszona uciekać...

Gideon to uzdolniony haker, dla którego włamanie się na wszelkie serwery i rozszyfrowanie kodów to pestka. Aczkolwiek ma on jeden cel – pragnie położyć kres machinacjom LaRoux Industries i wyjawić wszystkie grzechy korporacyjnego giganta. Na nieszczęście chłopak pojawia się w złym miejscu o niewłaściwej porze…

Ucieczka zmusza ich do niechcianej współpracy. Wydaje się, że mają wspólny cel. Ale czy na pewno?

Sofia na moment pojawiła się w tomie drugim. Nie odegrała tam zbyt ważnej roli, ale przeczuwałam, że to ona będzie bohaterką ostatniej części i jak się okazało nie byłam w błędzie. Po stracie ojca, który został zamordowany przez LaRoux (bo delikatniej nie da się tego określić), dziewczyna jako sierota została wysłana na Korynt. Od tej pory musiała radzić sobie sama. Już wcześniej potrafiła manipulować ludźmi, ale teraz opanowała tą sztukę do perfekcji. Słówkami czy maślanym wzrokiem potrafiła sporo zdziałać. Jest osóbką bardzo sprytną i spostrzegawczą, potrafiącą czytać z ludzi niczym z otwartych ksiąg. Natomiast Gineon był dla mnie bardziej nieprzenikniony i złożony. Jawił się jako cwaniaczek, sypiący dowcipami niczym z rękawa, czarujący przystojniak, wywołujący uśmiech na mojej twarzy. Jednak szybko okazało się, że za tą figlarnością skrywa się wielka inteligencja, determinacja oraz wojowniczość. Oczywiście w „W sercu światła” nie zabrakło bohaterów z poprzednich tomów. Ich pomoc bardzo przydała się Sofii oraz Gideonowi. Z grupie raźniej, jak to mawiają.

Losy głównych protagonistów krzyżują się w niezbyt dogodnym momencie. Każde z nich ma masę tajemnic, których nie chcę wyjawić tej drugiej osobie, dlatego ich wzajemna nieufność z każdą kolejną chwilą się potęguję. Początek ich relacji był dla mnie dziwny. Niby nie mamy tu zaufania, ale chęć do poświęcenia życia dla ‘wspólnika’ pojawia się od pierwszej chwili. Takie zachowanie było dla mnie nieracjonalne. Rozumiem, że poznali się w kryzysowej sytuacji i w pewnym sensie pomogli sobie nawzajem, ale żeby dla takiej osoby ryzykować życiem? Jednak czego się spodziewać po 17-latkach? Widocznie Gideonowi starczyły sarnie oczka Sofii, aby go przekabacić i omamić. Ach, ta nastoletnia miłość. Skoro jesteśmy przy głębszych uczuciach, to zauroczenie zauroczeniem, ale na szczęście para nie zapałała do siebie miłością od pierwszego wejrzenia, bo tego z pewnością bym nie zdzierżyła. Wyraźnie ciągnęło ich do siebie od momentu poznania, ale na poważniejsze uczucia musiałam trochę poczekać. I chwała za to autorkom!

A teraz pora na prawdziwy rarytas. Coś, co podobało mi się najbardziej z całej serii. Bardzo dużą uwagę zwracam na świat przedstawiony w powieściach fantasy czy sci-fi. W przeciwieństwie do planet z poprzednich części, które były dzikie, nieokiełznane pozbawione wszelkich cywilizacyjnych udogodnień, w trzecim tomie trafiamy na Korynt, który różni się od nich diametralnie, gdyż jest miejski, pełen wysokich budynków, bogatych dzielnic kontrastujących ze slumsami. Wielka metropolia zamieszkiwana przez miliony. Te różnice były wyraźnie wyczuwalne. Nie odnosiło się wrażenia, że przebywamy na jakieś obcej planecie, jak było w przypadku dzikiego Elizjum czy bagiennego Avonu, a raczej, że przenieśliśmy się w futurystyczną przyszłość. Trzy planety ukazane w różnych stadiach terraformacji.

Akcja w trzecim tomie nawet na moment nie przystaje. Pędzi na łeb na szyję od pierwszej strony, co niezmiernie mi się podobało. Mogłoby się wydawać, że to może być zbyt wiele, ale nic bardziej mylnego, gdyż dzięki temu przez całą powieść odczuwałam niesamowicie napięcie oraz… osaczenie. Bohaterowie nigdzie nie mogli czuć się bezpiecznie. Cały czas obawiałam się o ich los – to było niesamowite! Aczkolwiek nie mogę napisać, by akcja powieści była nieprzewidywalna, gdyż mimo iż autorki zdecydowały się na kilka zwrotów fabularnych, to powieść podążała utartym szklakiem zwieńczonym spodziewanym finałem – efektownym, ale jednak przewidywalnym.

Nie mogę uwierzyć, że to już koniec. Mordercza walka o wolność całej galaktyki dobiegła końca. Była to niezwykła przygoda, od której trudno było mi się oderwać. Pełna wzlotów i upadków, ale przede wszystkim przesączona determinacją, wolą walki o prawdę i lepsze jutro. Autorki tchnęły w swych bohaterów wiarę, iż każdy cel jest w zasięgu ręki, nawet jeśli na pierwszy rzut oka wydaje się oddalony o mile świetlne. Z niecierpliwością czekam na kolejny projekt pań Kaufman i Spooner, który jest już w trakcie realizacji i zapowiada się równie imponująco...

Trylogia „Starbound”:

1. W ramionach gwiazd

2. W spojrzeniu wroga

3. W sercu światła

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

Wyzwania

RECENZJA: Kamienne niebo - N.K. Jemisin

RECENZJA: Mroczna materia - Blake Crouch

RECENZJA: Illuminae - Amie Kaufman, Jay Kristoff

RECENZJA: Calamity - Brandon Sanderson

RECENZJA: Tysiąc odłamków ciebie - Claudia Gray

RECENZJA: Piąta fala. Ostatnia gwiazda - Rick Yancey

RECENZJA: Reguły gry - James Frey, Nils Johnson-Shelton

RECENZJA: W sercu światła - Amie Kaufman, Meagan Spooner

Obserwatorzy

Facebook

Kategorie

Archiwum bloga

Wydawnictwa

Popularne posty

Lubimy Czytać

Formularz kontaktowy

Wyzwania

Obserwatorzy

Facebook

Kategorie

Archiwum bloga

Wydawnictwa

Popularne posty

Lubimy Czytać

Formularz kontaktowy

Autorzy

Gatunek

Oceny