Akcja „Love Rosie” rozgrywa się na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Rosie i Alex są przyjaciółmi od piątego roku życia. Razem dorastają, snują plany na przyszłość, nie mają przed sobą sekretów. Niestety los potrafi spłatać figla. Cała idylla kończy się w momencie, kiedy Alex wyprowadza się z Dublina do Bostonu. Jak się okazuje tysiące kilometrów dzielące bohaterów nie są jedyną przeszkodą, jaka stoi na drodze do ich szczęścia…

Na początku muszę zwrócić uwagę na formę powieści. Cecelia Ahern zdecydowała się na powieść epistolarną. „Love, Rosie” w całości składa się z listów, pocztówek, maili, SMS’ów i innych form współczesnego przekazu. Z taką strukturą  powieści miałam styczność tylko trzykrotnie: w „Uprowadzonej” Lucy Christopher, gdzie mieliśmy list ofiary do porywacza, w dylogii „Napisz do mnie” Daniela Glattauer’a oraz w "Cierpieniach młodego Wertera" Goethe. Za każdym razem taka forma nieco mnie przerażała, ale na szczęście tylko na początku. W przypadku „Love, Rosie” niesamowicie łatwo było się wciągnąć w losy bohaterów i kibicować im od początku do końca.

Sama historia nie jest niczym szczególnym. Nie można określić jej mianem przewrotnej czy oryginalnej. Mamy dwójkę zakochanych w sobie ludzi, którym fortuna nie sprzyja. Ich drogi się rozeszły, zostali zmuszeni wkroczyć w dorosłość z daleka od siebie. Mimo tej prostoty, a może właśnie dzięki niej historia jest wyjątkowo życiowa, lekka i niezwykle przyjemna w odbiorze. Chociaż muszę przyznać, że były momenty, gdzie nieco się denerwowałam. Zła passa trwała w najlepsze i nie dawała za wygraną. Zastanawiałam się „ile można?”. Czasami wydawało mi się, że autorka trochę się zagalopowała. Jak wiadomo życie potrafi być przewrotne, ale zbiegi okoliczności i to „mijanie się” bohaterów według mnie były przesadzone. Dla mnie jest to takie słodko gorzkie studium miłości z zakończeniem, które pozostawia ogromny niedosyt.

Bohaterowie wzbudzali we mnie ambiwalentne uczucia. Były momenty, że uwielbiałam Rosie. Nieustannie pokazywała jaką jest silną kobietą i mimo przeciwności walczyła o swoje. Jednak były sytuacje, gdzie mnie irytowała. Jeśli chodzi o Alexa był wspaniałym przyjacielem, uwielbiałam jego poczucie humoru, ale z drugiej strony nie rozumiałam jego sposobu rozumowania. Wielokrotnie miałam wrażenie, że kariera jest dla niego najważniejsza. Nie chcę żebyście pomyśleli, że dla mnie jest to minus – wręcz przeciwnie. Uważam, że Cecelia Ahern stworzyła świetne i niezwykle rozbudowane postacie. Poradziła sobie z tym fantastycznie.

Powieść przesączona jest rewelacyjnym poczuciem humoru – niejednokrotnie wybuchałam niekontrolowanym śmiechem. Wiadomości między bohaterami (nie tylko głównymi) przesączone były ironią i sarkazmem, co uwielbiam i bardzo cenie.

„Love, Rosie” jest świetną książką, ale nie zrobiła na mnie jakiegoś piorunującego wrażenia. Myślę, że do tego przyczyniło się to, że w pierwszej kolejności obejrzałam film, a dopiero później sięgnęłam po książkę. Mój błąd, ale oglądając ekranizacje byłam przekonana, że powieść nie jest dla mnie, dopiero później moje zdanie uległo zmianie. Film dość szybko zatarł się w mojej pamięci, wiec uznałam, że nie będzie miał wpływu na odbiór książki. Tymczasem z każdą kolejną stroną przypominałam sobie fabułę i to przyczyniło się do tego, że nieco mniej przeżywałam wszystkie wydarzenia.

Książka Cecelii Ahern nie traktuje tylko o miłości, ale przede wszystkim o przyjaźni, dążeniu do wymarzonego celu, szukaniu swojego miejsca w świecie. Klimat powieści jest nieco nostalgiczny. Są w niej momenty zabawne, ale też smutne i poruszające. Niemniej jednak ogólny wydźwięk jest budujący, podnoszący na duchu i pełen nadziei.

Nieraz powtarzałam sobie „nie dzierżę kolejnej książki z trójkątem miłosnym” i co robię w następnej kolejności? Z uśmiechem na ustach, cudownie rozochocona sięgam po powieść, w której ów przeklęty trójkąt gra pierwsze skrzypce. Pytam się co jest ze mną nie tak? Muszę to sobie jakoś wytłumaczyć, dlatego stwierdzam, że miałam chwilowe zaćmienie umysłu, bo nie ukrywam, że wpakowałam się w niezłą kabałę…

Powieść zaczyna się w niezwykle banalny i oklepany sposób. Świeżo upieczona studentka psychologii Amber stara się zapomnieć o mrocznej przeszłości oplatającej ją niczym cierń. Wydarzenia z dzieciństwa zabiły w niej wiarę w miłość. Jednak wszystko się zmienia, kiedy na jej drodze staje dwóch mężczyzn, którzy budzą w niej pokłady uczuć i pragnień, o których istnieniu nie zdawała sobie dotąd sprawy.

Jeśli chodzi o bohaterów – trudno było mi pałać sympatią do kogokolwiek. Amber cały czas miotała się między dwoma przystojniakami - Ryderem i Brock'iem. Nie mogła znieść tego jacy obaj są seksowni i niesamowici, że dech jej zapiera na sam widok, mózg przestaje funkcjonować, a siła woli i zdrowy rozsądek gdzieś wyparowują. Bohaterka nie ma życia poza tymi dwoma facetami. Jej dzień sprowadza się do spotkań to z jednym, to z drugim i wzdychania do każdego z osobna. W tej dziewczynie podobało mi się jedyne to, że nie była zahukaną szara myszką, ale pyskatą i pewną siebie kobietą. Jednak jej głupota odnosiła zwycięstwo nad zaletami i nakręcała całą akcję powieści.

Jeśli chodzi o dwóch super seksownych przystojniaków, którzy tak zawrócili w głowie biednej Amber, to niejednokrotnie denerwowały mnie ich odzywki, gadka na podryw, która była po prostu tandetna i żałosna. Nieraz zastanawiałam się co ta dziewczyna w nich widzi. Głównie w Brocku, który sam nie wiedział czego chcę i niejednokrotnie nie rozumiałam jego postępowania. Obydwaj mężczyźni jawią się jako pewni siebie samce alfa. Z czasem dowiadujemy się o nich więcej, na światło dzienne wychodzą ich mroczne tajemnice. Ich osobowości przechodzą transformacje, co uważam za duży plus. Każdy z nich okazuje się kimś innym niż się wydawało na początku powieści. Mimo, że ich nie lubiłam, uważam że są znacznie bardziej interesujący od głównej bohaterki.

Styl Gail McHugh nie jest zły. Jest lekki i przyjemny. Wewnętrzne przemyślenia postaci są szczegółowe i wnikliwe. Aczkolwiek autorka ma tendencję do wkładania w usta bohaterom patetycznych, górnolotnych wypowiedzi, co nie wychodziło zbyt naturalnie. Wyznania miłosne wręcz ociekały patosem.

Samych scen erotycznych nie było zbyt wiele, ale jeśli już były, to strasznie się dłużyły i ciągnęły niemiłosiernie. Były to sceny mało subtelne i pełne wulgarnych zwrotów.

Muszę przyznać, że powieść mnie rozczarowała. Sama nie wiem czego dokładnie się spodziewałam, ale nie tego co w ostateczności dostałam, czyli perwersyjny i patologiczny erotyk z nudną jak flaki z olejem fabułą. Autorka starała się urozmaicić akcję wątkami kryminalnymi. Zahaczyła o tematykę uzależnienia od narkotyków oraz handlem nimi, ale na mój gust było tego za mało, bo i tak główna część fabuły traktowała o rozterkach miłosnych głównych bohaterów, co momentami doprowadzało mnie do szału. Samo zakończenie było interesujące, w moim odczuciu ratowało powieść i zachęcało do sięgnięcia po kontynuację.

Książka z pewnością przypadnie do gustu fanom autorki. Jeśli spodobała Wam się dylogia „Collide”,  to historia Amber również nie powinna Was zawieść. Aczkolwiek ostrzegam – jeśli ktoś nie lubi trójkątów miłosnych, to zdecydowanie odradzam tę pozycję, gdyż wątek ten jest dominujący. Powieść Gail McHugh jest historią trojga ludzi mocno zapętlonych w swoich uczuciach. Przepełniona jest pasją, nieposkromioną namiętnością oraz destrukcyjną relacją ocierającą się o patologię.

Laia wraz z rodziną – starszym bratem Darinem oraz dziadkami, należy do ludu Scholarów. Niegdyś ich cesarstwo szczyciło się imponującymi  bibliotekami, uniwersytetami oraz wielkimi uczonymi.  Jednak w tej chwili pozostało po nim jedynie wspomnienie. Podbite przez Imperium Wojańskie, od setek lat jest ciemiężone, a jego obywatele poniżani i gnębieni. Pewnej nocy do ich domu wkracza wojsko zwane Maskami. Zabijają dziadków Lai oraz aresztują jej brata pod zarzutem spiskowania sprzeciw Imperium. Dziewczynie udaję się uciec. Nie mając innego wyjścia postanawia udać się z prośbą o pomoc do ruchu oporu.

Po drugiej stronie barykady poznajemy losy Eliasa. Dziedzica potężnego rodu Veturius, wielkiego wojownika Akademii Wojskowej Czarnego Klifu, który lada dzień skończy szkolenie na Maskę. Mężczyzna od szóstego roku życia przechodzi przez bestialskie treningi. Jednak najgorsze jest to, że nawet jego matka, szalona, bezlitosna Komendantka pragnie jego śmierci. Zostanie wojownikiem nie jest szczytem marzeń Eliasa. Ukończenie szkolenia i zostanie mordercą, dręczycielem podbitych ludów nie jest tym czego pragnie. Poznajemy go w momencie kiedy próbuję podjąć najtrudniejszą decyzję w swoim 20-letnim życiu – czy zdezerterować i narazić się na schwytanie i prawdopodobną śmierć.

Co więcej fatalnym zrządzeniem opatrzności dalsze losy Imperium stoją pod znakiem zapytania. Dzierżący najwyższą władzę, Imperator nie posiada potomka, który mógłby przejąć po nim rządy.

Nie da się ukryć, że największą zaletą powieści są bohaterowie. Laia jest spokojną, nieśmiałą dziewczyną, która zostaje przytłoczona przez zaistniałe wydarzenia. Podoba mi się jak została przedstawiona jej osoba. Na samym początku jest przerażona i zdesperowana szuka pomocy dla swojego brata. Cieszę się, że autorka nie zdecydowała się na nagłą transformację dziewczyny. Jej przemiana była bardzo stopniowa. Nie zamieniła się z zalęknionej w odważną w jednej chwili. Strach był jej ciągłym towarzyszem, ale jej drogę przyświecał cel, który był ważniejszy od lęku. Niezwykle mi się to podobało. Dzięki temu Laia była zatrważająco ludzka i bardzo rzeczywista.

Rozdziały Lai przeplatają się z narracją Eliasa, którego naprawdę bardzo polubiłam. Można go określić mianem tragicznego bohatera, który jest niesamowicie wrażliwy na cierpienie innych ludzi. Wszystko mocno przeżywa i analizuję. Dla niego pochodzenie nie ma znaczenia - Wojanin, Scholar, Morzanin czy Plemienic – co za różnica! Chociaż wie, że takie myślenie może być śmiertelne w skutkach.

Jest też wiele postaci pobocznych, które przykuły moją uwagę. Jak choćby Helena, najlepsza przyjaciółka Eliasa, jego towarzyszka broni. Nie chcę tu pisać o niej nic więcej, bo mogłabym zdradzić za dużo. Jednak muszę przyznać, że jestem bardzo zaintrygowana jej postacią.

Nie mogłabym zapomnieć o Komendantce, której nienawidzę całym sercem. Nie rozumiem jak ktoś może być taki bezduszny i robić takie zatrważające rzeczy bez mrugnięcia okiem.

Na dodatek mamy tutaj również grupę augurów, nieśmiertelnych, tajemniczych postaci, których trudno postawić po którejś ze stron. Nie wiadomo czy są, źli czy dobrzy. Ich działania są nieprzeniknione.

Poza tym podobało mi się jak Sabaa Tahir traktuję swoich bohaterów. Nie trzyma ich pod kloszem. Nie ma się wrażenia, że są oni pod jej ochroną, co często ma miejsce w tego typu książkach. Spotyka ich wiele strasznych, przerażających rzeczy i nie zawsze wychodzą z nich bez szwanku. Dzięki temu z nerwowością przewracamy strona za stroną, nie pewni co zgotuję nam autorka.

Jedynym małym minusem książki jest wątek miłosny. Przez prawie całą powieść obawiałam się trójkąta (a nawet dwóch), który gdzieś tam majaczył  za horyzontem. To momentami troszeczkę psuło przyjemność z czytania, ale na szczęście autorka tylko lekko zahaczyła ten temat i mam nadzieję, że nie podejmie się rozwinięcia go w drugim tomie. Niemniej jednak miłość, która miała miejsce w powieści była bardzo skomplikowana, mieszała się z przyjaźnią, lojalnością i niezdecydowaniem. Autorka przedstawiła to uczucie w sposób bardzo ciekawy, a co najważniejsze było ono tylko tłem dla całej akcji.

Świat wykreowany przez Sabeę Tahir jest bardzo intrygujący. Chociażby sławne Maski, które budzą grozę w obywatelach. Pomysł masek z płynnego metalu, który spaja się ze skórą jest upiorny. Oczywiście cała konstrukcja świata jest typowo młodzieżowa. Mamy tutaj ciemiężony lud, ciemiężycieli oraz grupkę ludzi, którym to nie odpowiada i postanawia obalić władzę. Co nie zmienia faktu, że zakończenie jest zaskakujące. Nie do końca tego się spodziewałam i wywołało we mnie niemałe zdziwienie.

Akcja książki jest zatrważająco szybka. Nie sposób się nudzić, a co najważniejsze najkrótsza przerwa w czytaniu była dla mnie katorgą. Akcja powieści leci na łeb na szyję, jest pełna zwrotów akcji, intryg i niebezpieczeństw czyhających na każdym kroku, przyprawiających o palpitacje serca. Świat stworzony przez Sabeę Tahir jest niezwykle brutalny, bezwzględny, ale również pełen magii, tajemniczych, mistycznych istot, często niewidzialnych dla ludzkiego oka.

„Imperium ognia” jest dopiero wprowadzeniem do całej historii Lai i Eliasa. Początkiem ich morderczej drogi ku wolności i zapartym tchem będę oczekiwała kolejnego tomu. Polecam gorąco!

Jej umysł na próżno walczył z tym, o czym doskonale wiedziało jej ciało: pragnęła go, i to bardzo.

 Zaraz po ukończeniu college'u, Emily spotyka dotkliwy cios: niespodziewanie umiera jej matka. Emily przeprowadza się ze swoim chłopakiem do Nowego Jorku, by zacząć życie od nowa. Co prawda wewnętrzny głos zaleca jej ostrożność, ale Dillon w ciężkich chwilach był dla niej tak dobry i troskliwy, że dziewczyna postanawia związać z nim swój los.

 W Nowym Jorku poznaje Gavina – seksownego, czarującego playboya. Już podczas pierwszego, krótkiego spotkania udaje mu się rozpalić zmysły Emily. Dziewczyna jest rozdarta między lojalnością do dotychczasowego partnera, od którego nigdy nie zaznała niczego złego, a namiętnością do przystojnego zdobywcy serc. Sytuacja szybko się komplikuje, ponieważ z biegiem czasu Dillon zaczyna coraz częściej ujawniać swoją prawdziwą, mroczną naturę, a z kolei nadzwyczajna atrakcyjność i namiętność Gavina okazuje się jedynie maską, za którą kryje się bolesna przeszłość. Rozdarta wewnętrznie Emily musi szybko podjąć decyzję, którego z nich wybrać. Cokolwiek zrobi, jedno jest pewne: ból rozstania pozostanie z nią już na zawsze.

Miałam ochotę na jakąś lekką i odprężającą lekturę, dlatego postanowiłam chwycić po „Collide” Gail McHugh. Nie oczekiwałam po niej niczego konkretnego, bo przed jej sięgnięciem nie czytałam żadnych opinii czy recenzji. 

Książka zaczyna się w momencie kiedy około 24 letnia Emily przeprowadza się do Nowego Jorku, po śmierci swojej matki i ukończeniu studiów. Zdecydowała się na taki krok ze względu na swojego chłopaka Dillona, z którym jest w związku od kilku miesięcy. Aczkolwiek nie zamieszkała z nim, tylko ze swoją koleżanką, Olivią. Zdobywa pracę w restauracji jako kelnerka  i przy okazji szuka czegoś w swoim zawodzie nauczycielki.  To z pozoru sielankowe życie zaburza spotkanie z niezwykle przystojnym i czarującym Gavinem. Od tego momentu jej życie zaczyna się komplikować.

Powieść ta jest takim typowym New Adult. Mamy tu trochę scen erotycznych, ale nie ma ich jakoś wyjątkowo dużo. Główna bohaterka jest zatrważająco irytującą postacią. Jest strasznie niezdecydowana i naiwna. Ma słaby charakter, jest manipulowana przez chłopaka, przez co jej postać jest bez wyrazu, taka miałka. I oczywiście jak to w wielu powieściach z tego gatunku bywa, mamy tu klasyczny trójkąt.

Mimo, że wybór Emily nie powinien nastręczać jej trudności. Ma do wyboru dwóch skrajnie różnych mężczyzn. Pierwszy, czuły, kochający, oddany wręcz idealny. Drugi mimo początkowego wspierania bohaterki, zaczyna zmieniać się w agresywnego, nadużywającego alkohol, damskiego boksera. Pomimo tych różnic Emily nie potrafi podjąć decyzji. Kiedy ma problem z jednym, ląduję u drugiego.  Jeden nie zdaje sobie z tego sprawy, drugi strasznie cierpi. Współczuję Gavinowi, który może nie jest jakąś interesującą postacią (jest zbyt idealny), ale widać, że się mocno zaangażował, nie potrafi zapanować nad uczuciami, a Emily po prostu ma to gdzieś. Nawet w momencie, w którym zdaję sobie sprawę, że jest w nim zakochana i tak brnie dalej. Jakby nie miała wyboru i musiała być, z którymś z tych dwóch mężczyzn. Bycie samą nawet przez jeden dzień, aby się trochę zastanowić, nie wchodziło u niej w rachubę.  

Kolejnym minusem jest zakończenie powieści. Ma się wrażenie, że została ucięta w środku rozdziału. Taki banalny chwyt, aby zachęcić do kupna kolejnego tomu.

Po przeczytaniu wiem, że będzie to książka, która nie zapadnie mi w pamięć. Szybko zleje się z innymi podobnymi z tego gatunku, gdyż fabuła nie miała w sobie nic oryginalnego.

Na pewno jest to lekka powieść, którą czyta się zdumiewająco szybko. Strasznie nie lubię, przerywać serii. Jeśli sięgnę po pierwszy tom, to zazwyczaj kontynuuję cykl. Jednak tutaj, nie wiem czy się na to zdecyduję. Główna bohaterka za bardzo działała mi na nerwy. Wprawdzie końcówka daję nadzieję, że Emily zadośćuczyni swoje postępowanie.  Jest to książka dla fanek romansu i lekkiej erotyki. Aczkolwiek należy się nastawić, że nie jest to nic ambitnego.