House of Readers

RECENZJA: Plaga samobójców - Suzanne Young

09:36

AUTOR: Suzanne Young

TYTUL ORYGINALU: The Program

CYKL: Program #1

STRON: 456

WYDAWNICTWO: Feeria Young

DATA WYDANIA: 23 września 2015

GATUNEK: Dystopia / YA

NARRACJA: pierwszoosobowa

BOHATER: Sloane Barstow (17 lat)

CZAS CZYTANIA: 2 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★★★☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Powietrze wypełniające pomieszczenie miało sterylny zapach.”

OPIS:

Nastolatki masowo popełniają samobójstwa. W niektórych szkołach władze wprowadzają więc pilotażowy program przeciwdziałania tej epidemii. Wszelkie objawy depresji są skrupulatnie notowane, a ci, którzy się załamują, są poddawani leczeniu w odizolowanych klinikach. Leczenie wydaje się skuteczne, ale każdy, kto brał udział w programie, wraca do zwykłego życia kompletnie pozbawiony wspomnień. Rodzice Sloane stracili już jedno dziecko i są gotowi na wszystko, by tylko ją uratować. Dziewczyna tłumi więc swoje prawdziwe uczucia. Jedyną osobą, przy której czuje się swobodnie, jest James, jej chłopak. Obiecał jej, że ich dwojgu nic się nie stanie, a Sloane jest pewna, że ich miłość przetrwa wszystko. Lecz z tygodnia na tydzień oboje stają się coraz słabsi. Coraz trudniej im zachowywać twarz, bo dopada ich depresja. A później Program.
Mroczna, dystopijna powieść z romansem w tle.

RECENZJA:

Wyobraź sobie, że żyjesz w świecie opanowanym przez rozprzestrzeniająca się epidemię. Rząd zrobi wszystko, aby zapanować nad tą plagą. Jest gotowy stworzyć z ludzi chodzących zombie, aby tylko przerwać tą falę śmierci. Wyobraź sobie, że świat jest pełen wydrążonych ludzi z sercami pełnymi luk, których nie są wstanie zapełnić. Ludźmi, którzy zdają sobie sprawę, że coś stracili, ale nie mają pojęcia co. Wyobraź sobie świat, w którym codziennie musisz zakładać maskę, aby nikt nie zobaczył jaka jesteś załamana. Twoje życie to ciągły smutek i cierpienie, który musisz ukrywać. Jeśli ci się to nie uda zostaniesz jednym z nich – człowiekiem bez wspomnień i przeszłości.

Dla Sloane ten świat jest codziennością. Zarazą, która pożera jej kraj są masowe samobójstwa. Zakaźna choroba pochłaniająca nastolatków. Dziewczyna żyje w świecie gdzie codziennie ktoś odbiera sobie życie. Aby zapanować nad sytuacją rząd postanawia wdrożyć Program. Jesteś smutny? Przygnębiony? Pogrążony w rozmyślaniach? Nietowarzyski? Agenci tylko czekają, aby wychwycić taką osobę, zamknąć w ośrodku, poddać leczeniu – ukraść wspomnienia i wymazać emocje. Sloane nie może do tego dopuścić, dlatego stała się mistrzynią w udawaniu. Aczkolwiek nie jest to łatwe, gdyż mocno przeżywa samobójstwo swojego starszego brata. Całe szczęście, że może liczyć na wsparcie swojego chłopaka Jamesa oraz najlepszego przyjaciela Millera. Jednak czy będzie potrafiła się podnieść i dalej udawać po śmierci jednego z nich?

Kocham wszelkiego rodzaju dystopie, chociaż muszę przyznać, że do „Plagi samobójców” jakoś szczególnie mocno mnie nie ciągnęło. Wiedziałam, że kiedyś po nią sięgnę, ale nie miałam jakichś konkretnych planów. Moje zdanie uległo zmianie, po przeczytaniu wielu pochlebnych opinii. Jakoś specjalnie długo do dystopii nie trzeba mnie przekonywać. W końcu powiedziałam sobie: „Najwyższa pora. Przeczytaj to!”. I takim sposobem książka Suzanne Young trafiła w moje ręce.

Najważniejszą rzeczą, która muszę napisać w tej recenzji jest to, że początek książki mnie totalnie zdruzgotał. Pierwsze sto stron to było ciągłe pochlipywanie, a czasami nawet niekontrolowany szloch. Powieść ta wywołała we mnie ogromne emocje, których w ogóle się nie spodziewałam, i które zrobiły kogel-mogel z moich wnętrzności. Po poruszającym początku przyszła kolej na zawrotna akcję i rozpaczliwą walkę o każde najdrobniejsze wspomnienie. Nie potrafiłam się oderwać, zostałam całkowicie pochłonięta, cały świat zewnętrzny przestał istnieć.

Dominującym wątkiem w „Pladze samobójców” jest miłość. Jest to kolejna rzecz, która mnie zaskoczyła. Nie sądziłam, że wątek romantyczny będzie tak dominujący. Powieść tą można nazwać dystpijnym romansem. Związek Sloane i Jamesa był bardzo intensywny. Częste retrospekcje do przeszłości pozwoliły zaobserwować jak rozwijało się uczucie między nimi. Przez to, że autorka skupiła się na tej wielkiej, nastoletniej miłości zabrakło mi kilku wyjaśnień odnośnie plagi. Jak choćby co było źródłem tej choroby? Mam nadzieję, że w drugim tomie odnajdę odpowiedzi.

Autorka poruszyła bardzo trudny temat samobójstw, ale nie tylko. W dużej mierze skupiła się na wspomnieniach i na działaniu owego Programu. Podobało mi się to jak powieść zmusza do zastanowienia czy życie pozbawione przeszłości ma sens. I czy bez wspomnień, z pustką w sercu jesteśmy wstanie odnaleźć szczęście.

Jeśli chodzi o zakończenie, to nieco mnie rozczarowało. Po tak emocjonującej książce spodziewałam się czegoś więcej, a został mi spory niedosyt.

Reasumując „Plaga samobójców” jest bardzo dobrą dystopią młodzieżową. Jedną z lepszych jakie czytałam. Jest niezwykle emocjonalna i poruszająca. Nie brakuje w niej zawrotnej akcji, brawurowej walki, a wszystko to okraszone jest przytłaczającym smutkiem i rezygnacją. Jednak mimo wszystko w sercach bohaterów czai się nadzieja oraz głęboko zakorzeniona miłość, która nie pozwala się im poddać i jest wstanie pokonać wszystkie przeciwności losu.

„Są rzeczy, które trwają wiecznie i odrodzą się w każdych okolicznościach.”

Cykl „Program”:
0,5 - Remedium / 0,6 - Epidemia / 1 - Plaga samobójców / 2 - Kuracja samobójców / 2,5 - The Recovery / 3 - The Adjustment

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

RECENZJA: Magonia - Maria Dahvana Headley

09:01

AUTOR: Maria Dahvana Headley

TYTUL ORYGINALU: Magonia

CYKL: Magonia #1

STRON: 296

WYDAWNICTWO: Galeria Książki

DATA WYDANIA: 3 lutego 2016

GATUNEK: Fantastyka/YA

NARRACJA: pierwszoosobowa

BOHATER: Aza Ray Boyle/Jason Kerwin

CZAS CZYTANIA: 2 dni

MOJA OCENA: ★★★★★★☆☆☆☆

PIERWSZE ZDANIE:

„Wdech.”

OPIS:

Aza Ray Boyle topi się w powietrzu. Od dzieciństwa cierpi na tajemniczą chorobę płuc, z którą ciężko jest oddychać, mówić – w ogóle żyć. Kiedy więc Aza zauważa statek na niebie, jej rodzina przypisuje to skutkom ubocznym zażywania leków. Aza jednak nie wierzy, by była to halucynacja. Słyszy ze statku głos wzywający ją po imieniu.
Tylko jej przyjaciel, Jason, słucha. Jason, na którego zawsze może liczyć. Jason, do którego chyba czuje coś więcej niż przyjaźń. Ale zanim Aza ma okazję poważniej się nad tym zastanowić, dzieje się coś strasznego. Aza odchodzi z naszego świata, by znaleźć się w innym.
Magonia.
Ponad chmurami, w krainie statków handlowych, Aza nie jest już tą słabą, umierającą istotą, którą była wcześniej. W Magonii po raz pierwszy swobodnie oddycha. Co więcej, ma potężną moc – lecz gdy już zaczyna panować nad swoim życiem, odkrywa, że zbliża się wojna między Magonią a Ziemią. W jej rękach spoczywa los całej ludzkości – i chłopca, który ją kocha. Po której stronie opowie się Aza?
Debiutancka książka Marii Dahvany Headley to niezwykle inteligentna, wielowarstwowa opowieść fantasy, pełna symboli i alegorii. Niezwykła podróż staje się dla Azy impulsem do postawienia sobie pytań o rodzinę, miłość, siebie samą i o to, co oznacza odnalezienie tego wszystkiego.

RECENZJA:

Życie 16-letniej Azy Ray Boyle kręci się wokół szpitala, lekarzy i garści tabletek, które musi codziennie zażywać. Cierpi na tajemniczą chorobę, której nikt nie potrafi zdiagnozować. Wydawałoby się, że nie jest w stanie oddychać ziemskim powietrzem. Każdy kolejny oddech przybliża ją do nieuchronnego – śmierci.

Jakby tego było mało Aza doznawała pewnych dziwnych halucynacji, które tłumaczyła sobie swoją chorobą. To co widziała było zbyt szalone, aby mogło być prawdziwe. Latające statki? Gadające ptaki? Głosy nawołujące ją po imieniu? Przecież to niemożliwe! Jednak nagle dziewczyna siłą zostaje wciągnięta do świata swojej fantazji i okazuję się on aż nazbyt realny. Trafia do powietrznej krainy zwanej Magonią, po której żegluje flota okrętów. Jest to niezwykły świat przesączony dźwiękami i śpiewem potrafiącym zdziałać cuda. Zamieszkują go dziwne stworzenia, ni ludzie, ni ptaki, które wyśpiewując magię są w stanie przemieniać skałę w wolę lub wodę w ogień, przywoływać na zawołanie burzę, grad, tornado i inne warunki atmosferyczne, a to tylko przedsmak ich rozległych umiejętności.

Trudno napisać mi recenzję tej książki, bo mam mieszane uczucia i sama nie wiem co o niej myśleć, ale spróbuję uchwycić moje spostrzeżenia. Jeśli chodzi o fabułę, ogromnie podobał mi się początek „Magonii”. Autorka niezwykle oszczędnie dawkowała informację i bardzo wolno odkrywaliśmy tajemnice dziwnego stanu głównej bohaterki. Jednak kiedy doznaliśmy olśnienia i Maria Dahvana Headley ujawniła wszystkie niewiadome, czar prysł. Trudno było mi się wczuć w ten pokręcony świat fantastyczny. Aczkolwiek muszę przyznać, że pomysł na książkę jest fenomenalny, niezwykle oryginalny. Jednak mnie ta historia nie pochłonęła tak, jak powinna była to zrobić. Dla mnie ten świat pełen magii był zbyt baśniowy, zbyt niedorzeczny. Kiedy wyobrażałam sobie pół ludzi, pół ptaki, postacie z upierzeniem, wydawało mi się to trochę śmieszne. Moja wyobraźnia widocznie tego nie ogarniała.

Przebieg akcji możemy obserwować z dwóch perspektyw: Azy oraz jej najlepszego przyjaciela Jasona. Jest to ciekawy i bardzo przydatny zabieg. Dzięki niemu możemy nie tylko obserwować co dzieję się u upierzonych istot, ale również widzimy jak toczy się życie na ziemi, pod chmurami. Dzięki temu nasz wzgląd w wydarzenia jest o wiele szerszy.

Nie da się ukryć, że „Magonia” ma budowę książki młodzieżowej. Wiele wątków miałam okazję spotkać w innych książkach. Jak choćby słaba dziewczyna, zyskująca moce - jedyna nadzieja dziwnych stworzeń, o których istnieniu do niedawna nie miała pojęcia. Teraz nagle ma być ich wybawicielką. Wszyscy uważają ja za kogoś wyjątkowego, tylko problem w tym, że ona się tak nie czuję. Poza tym Aza posiada wspomnianego wcześniej najlepszego przyjaciela Jasona, którego zna od dzieciństwa i nagle uświadamia sobie, że darzy go uczuciem romantycznym, jednak przeciwności losu nie pozwalają im być razem. Niemniej jednak w „Magonii” to powielanie schematów nie kuło mnie w oczy i nie działało mi na nerwy. Na koniec jedna informacja - do niedawna nie zdawałam sobie sprawy, że książka jest pierwszym tomem serii (trylogii?). Byłam przekonana, że jest to powieść jednotomowa, a tu takie zaskoczenie.

Podsumowując, myślę, że po powieść Marii Dahvany Headley warto sięgnąć ze względu na unikatowy system magii, szokujący swoja oryginalnością. Osoby, które doceniają świeże, fikuśne pomysły z pewnością będą czerpały przyjemność z lektury „Magonii”. Ja oczywiście podziwiam pomysł, ale czuję pewien nieokreślony niedosyt. Niemniej jednak była to całkiem ciekawa, bajkowa podróż, której z pewnością nie żałuję.

Seria „Magonia”:

1.Magonia

2.Aerie

Książka została przeczytana w ramach wyzwania: