Kiedy skończyłam czytać tę książkę pomyślałam sobie, że za nic w świecie nie napisze jej recenzji, bo zwyczajnie nie wiem o czym miałabym pisać. Nawet miałabym problem z nakreśleniem fabuły. Bo o czym konkretnie jest? O kobiecie kradnącej dzieła sztuki? O naukowcu kwantowym uciekającym przed rządem USA? O młodym mężczyźnie sprzedającym płyty w tokijskim sklepie?  O kobiecie prowadzącej herbaciarnie na trasie na Świętą Górę? O członku tajemniczej sekty, dokonującym zamachu w tokijskim metrze? A może o trasmigrującej istocie, zwanej moncorpa, która szuka sensu swego istnienia?

Anglia, Hongkong, Japonia, Rosja, USA czy Mongolia – w książce tej zwiedzimy pół globu. Różnorodność tej pozycji zniewala, dlatego, że autor pokusił się o zestawie jakże różnych narodowości oraz osobowości. Historie te na pozór nic nie scala, ale to tylko złudzenie. Czas - wydaje mi się, że w słowniku Mitchella nie ma takiego słowa. U jednego bohatera zostajemy na jeden, czy kilka dni, a u innego śledzimy prawie całe jego życie. I nagle cięcie, koniec sceny. Autor bezwzględnie ucina każdą historię i przeskakuje do kolejnego bohatera. Ciężko było to czytać i w związku z tym, że każdy rozdział jest o innym protagoniście, trudno zżyć się z kimkolwiek, czy utożsamić. Poza tym mamy liczne retrospekcje, wręcz dziesiątki retrospekcji bezwzględnie szatkujących fabułę. Miało się wrażenie, że dla Mitchella nie ważne były jednostki, tylko opowieści, które się za nimi kryły. Postaci były niczym statyści, albo rekwizyty. Każda opowieść z osobna nic nie wnosiła do książki, dopiero całość nabierała sensu. Autor misternie splata pajęczą sieć, nić po nici, dążąc do upragnionego finału. Poza tym w każdej opowieści znajdziemy jakiś wspólny element, wielokrotnie bardzo niejednoznaczny, ledwie zauważalny. Dlatego czytając tę powieść należy się skupić, zwracać uwagę na najmniejsze szczegóły. Nie jest to łatwe i bywa męczące.

Co więcej David Mitchell nie stronił o ukazywania wad i wynaturzeń człowieczeństwa. Niewierność, okrucieństwo, wyzyskiwanie, czerpanie korzyści kosztem innych – autor skonfrontował je z pragnieniem miłości, akceptacji, wolności, prawdy oraz poszukiwaniem celu i sensu istnienia. Książka pełna jest ukrytych znaczeń skłaniających do refleksji.

Z początku czytanie tej książki to była straszliwa katorga. „Widmopis” to nie pierwsza książka Mitchella po jaką sięgnęłam, bo jakiś czas temu skusiłam się na  „Czasomierze”. Powieść, która też nie grzeszyła zawrotną akcją, ale nie da się ukryć, że mnie oczarowała. Pochłaniam kolejne strony, rozdziały „Widmopisu” i nic się nie zmieniało. W końcu zaczęłam wątpić. Ciągnąć to dalej? Czytanie powinno być przyjemnością, a nie męką, dlatego uznałam, że spróbuję z kolejnym rozdziałem i jeśli nic nie ruszy, to będzie koniec. Otwieram ją na rozdziale piątym i… w końcu coś zaskoczyło, pojawił się intrygujący mnie wątek. Moja ulga była bezgraniczna. Zastanawiałam się co jest nie tak w „Widmopisie”, że nie potrafiłam się wdrożyć w fabułę? Wydaje mi się, że główną przyczyną, był styl autora, który dla mnie był zbyt surowy, wypruty z emocji. Strasznie podobały mi się opisy natury, których było tu dużo, ale reszta mnie męczyła. W „Czasomierzach” w ogóle tego nie odczuwałam, książkę czytało mi się sprawnie, natomiast tutaj miałam jakiś zator. Może wiązało się to z tym, że jest to debiut autora? Jego styl z pewnością przez lata ewoluował i zrobił się bardziej przystępny - przynajmniej dla mnie.

Fabularnie książka była dla mnie wielkim rozczarowaniem. Autor obiecująco budował napięcie i podsycał ciekawość czytelnika, w związku z tym liczyłam na jakiś wielki, szokujący finał, który mną wstrząśnie. Niestety nic takiego nie nastąpiło. Jako, że nie pochłaniają mnie powieści traktujące o filozoficznych zagadnieniach, oraz melancholijnych rozważaniach nad sensem istnienia, większość książki mnie nużyła. Nie pogardzę taką tematyką, ale w towarzystwie ciekawego motywu przewodniego. Jeśli wam nie straszne takie treści, a wręcz lubujecie się w takich ideologicznych przekazach, to z pewnością „Widmopis” jest książką dla was.

Książka została przeczytana w ramach wyzwania:

„Margo” Tarryn Fisher  – 11 stycznia 2017

Tytuł oryginału:  Marrow

Wydawnictwo: SQN

Seria: jednotomowa

Liczba stron: 352

Gatunek:  Thriller/New Adult

Tłumaczenie: Agnieszka Brodzik

Opis:

Co się dzieje z osobą, kiedy jej własny umysł staje się wrogiem? Nie wiem. I boję się dowiedzieć.

W Bone jest dom.
W domu mieszka dziewczyna.

W dziewczynie mieszka ciemność…

Margo nie jest jak inne nastolatki. Żyje w ponurym miasteczku Bone, które przejezdni omijają szerokim łukiem. Swój dom nazywa "pożeraczem". Jej cierpiąca na depresję matka nie odzywa się do niej i traktuje ją niczym służącą. Dziewczyna trzyma się na uboczu, dni spędza w samotności. Wszystko nieoczekiwanie się zmienia, kiedy poznaje Judaha – starszego chłopaka z sąsiedztwa. Sparaliżowany, na wózku inwalidzkim, odkrywa przed Margo świat, jakiego dotąd nie znała. Kiedy w okolicy ginie siedmioletnia dziewczynka, dwójka osobliwych przyjaciół rozpoczyna prywatne śledztwo. W głowie Margo pojawia się desperackie pragnienie, aby wytropić morderców. I przykładnie ukarać… Oko za oko. Krzywda za krzywdę. Ból za ból. Rozpoczynając bezlitosne polowanie na zło, dziewczyna nie zdaje sobie sprawy, jaką cenę przyjdzie jej za to zapłacić.

„Dwór mgieł i furii” Sarah J. Maas  – 11 stycznia 2017

Tytuł oryginału: A Court of Mist and Fury

Wydawnictwo: Uroboros

Seria: Dwór cierni i róż #2

Liczba stron: 768

Gatunek: Fantastyka

Tłumaczenie: Jakub Radzimiński

Opis:

Między światłem a ciemnością rozgrywa się walka, w której stawką są losy całego świata. A w magicznym świecie Fae przyjaciele potrafią być bardziej niebezpieczni niż wrogowie…

Po tym, jak Feyra ocaliła Prythian, mogłoby się wydawać, że baśń dobiega końca. Dziewczyna, bezpieczna i otoczona luksusem, przygotowuje się do poślubienia ukochanego Tamlina. W Przed nią długie i szczęśliwe życie… Tylko że Feyra nigdy nie chciała być księżniczką z bajki. W snach wciąż powracają do niej wymyślne tortury Amaranthy i zbrodnia, którą popełniła, by się od nich uwolnić.
W jej nowym nieśmiertelnym ciele drzemią moce, których dziewczyna nie umie opanować. W dodatku o spłatę swojego długu upomina się największy wróg Tamlina – Rhysand, Książę Dworu Nocy. Władca ciemności chce ją wykorzystać do swoich celów. Chyba że to nie Rhysand jest tym, kogo Feyra powinna się obawiać... Na Dworze Wiosny również bowiem nie jest bezpiecznie, a sam Tamlin ma przed ukochaną coraz więcej tajemnic. Czy rzeczywiście tylko po to, by ją chronić? Nadciąga widmo wojny tak groźnej jak żadna dotąd, a Feyra musi zdecydować, komu może ufać.

„Człowiek, który spadł na Ziemię” Walter Tevis  – 13 stycznia 2017

Tytuł oryginału: The Man Who Fell to Earth

Wydawnictwo: Mag

Seria: jednotomowa

Liczba stron: 192

Gatunek: Fantastyka

Opis:

Thomas Jerome Newton przybywa na Ziemię. Celem jego wizyty jest zdobycie wody, której dramatyczny brak jest przyczyną wymierania życia na jego rodzimej planecie. Korzystając ze swoich nadludzkich możliwości, szybko zaczyna zdobywać fortunę niezbędną do realizacji projektu. Niestety, sprawy się komplikują. Newton coraz bardziej zwleka z wykonaniem zadania. Niezwykle realistyczna opowieść o obcym na Ziemi – realistyczna na tyle, że staje się metaforą naszego własnego egzystencjalnego smutku i samotności.

„Making Faces” Amy Harmon – 18 stycznia 2017

Tytuł oryginału: Making Faces

Wydawnictwo: Editio

Seria: jednotomowa

Liczba stron: 344

Gatunek: New Adult / Romans

Tłumaczenie: Joanna Sugiero

Opis:

W małym, cichym miasteczku mieszkała grupa przyjaciół. Wśród nich Ambrose Young – błyskotliwy i śmiały, młody zapaśnik ze sporymi szansami na sportową karierę. Nic dziwnego, że nie zwrócił uwagi na Fern Taylor. Zawsze miła i pogodna, nie rzucała się w oczy. Nie zauważył, że obdarzyła go uczuciem szczerym i silnym – to dla niego za mało.
Ich wspólna historia mogłaby nigdy nie powstać, gdyby pewnego dnia nie wybuchła wojna. Ambrose wraz z czterema przyjaciółmi z miasteczka wyruszył do Iraku. Wrócił sam, ciężko ranny. Stracił nadzieję, ale nie Fern. Jej uczucie do niego wciąż trwało, choć już wkrótce okazało się, że miłość do mężczyzny ze złamaną duszą nie jest prosta.
To historia małego miasteczka, piątki przyjaciół i opowieść o wojnie, z której wrócił tylko jeden. To piękna bajka o miłości jak z kart romansów, o zwykłej dziewczynie, która pokochała zranionego wojownika. Tej historii nie można było piękniej napisać.

Czy masz odwagę spojrzeć w utraconą twarz?

Witajcie!

Nie mogę uwierzyć w to, że to już koniec 2016 roku! Minął jak z bicza strzelił ;P W związku z tym przyszła pora na małe podsumowanie tego i owego. W zeszłym roku skończyłam z wynikiem 124 książki. Jak było tym razem?

Uzbierało się ich 119, czyli minimalnie gorzej niż rok temu, ale mimo wszystko z wyniku jestem bardzo zadowolona :)

Łączna liczba stron: 54 136

Oto one: